Herinneringen aan mijn vader
Er komt binnenkort een bloemlezing uit van het werk van mijn
vader en ik zit aan mijn bureau de drukproeven te corrigeren.
Wanneer ik opkijk van mijn werk zie ik de portretten van mijn
ouders. Mijn vader en profil, een mooie, strenge, officiële
foto uit 1962, die heeft gestaan in ieder huis waar ik
sindsdien heb gewoond. En profil is een ideale aanwezigheid:
hij is er wel, maar kijkt bescheiden een andere kant op.
Daartegenover een portret van mijn moeder, ook van opzij, met
verwachtingsvolle blik en zelfbewuste fiere houding, gezien
door mijn vader, want hij heeft haar in 1938 zo getekend.
Deze twee mensen hebben de wereld geschapen en begrensd waarin
ik het daglicht zag. Het was een bijzondere, intense,
onconventionele wereld waarin ik terecht kwam. Mijn vader was
al meester in de rechten maar moest er niet aan denken met dat
beroep zijn verdere leven zijn brood te zullen verdienen. Hij
had om zijn vader plezier te doen die in Rijssen een geliefd
notaris was, nog een aantal jaren notariaat gestudeerd. Daarvan
min of meer op de vlucht geslagen was hij portrettekenend door
Europa was gaan zwerven. Toen hij terug kwam voelde hij zich
meer tekenaar en schrijver dan iets anders, en had hij, in
eigen beheer, 'De Verhalen van Belcampo' uitgegeven.
Mijn moeder heeft hem in 1936 leren kennen toen hij bezig was
zijn grote reis op schrift te stellen, ' De Zwerftocht van
Belcampo', twee jaar later uitgegeven als zijn tweede boek, ook
in eigen beheer. Zij werkte in die tijd bij Metz & Co, als
chef van de reclame-afdeling. Het was de tijd waarin
kunstenaars voor Metz stoffen en meubels ontwierpen en zij
moest die ontwerpen, bijvoorbeeld van Bart van der Leck, mede
beoordelen. Zij kleedde zich als garçonne, ik geloof tenminste
dat mijn moeder het zo noemde, heel streng en chic. Zij moest
even niets van mannen hebben want het jaar daarvoor was haar
vriend gestorven.
Zij woonde in de Vondelstraat, haar kamer was modern en met
smaak ingericht, alles in wit en korenblauw. Toen zij opendeed
voor de eerste ontmoeting met mijn vader - op voorspraak van
een wederzijdse vriend - zag zij een plank zonder eind de trap
op komen, waar tenslotte mijn vader onderaan zat. Hij had hem
onderweg gevonden en zou hem straks wel weer meenemen. Zij
moest steeds lachen om deze zwerver-intellectueel die zich niet
stoorde aan enige conventie of wat er van hem verwacht werd en
langzaam maar zeker wist hij haar te ontwapenen en zo te boeien
dat zij tenslotte haar fantastische baan heeft opgezegd,
gymschoenen kocht en met hem mee ging liften en zwerven en
slapen in het hooi. Verbijsterd uitgewuifd door haar collega's
van Metz.
volgende pagina
