| |
Keuzes maken
Najaar 1937, toen ze weer terug waren van een lange tocht door
Scandinavië en ze en elkaar voldoende op de proef hadden
gesteld, zijn zij samen gaan wonen in een huisje aan de
Achtergracht, in Amsterdam. Mijn vader had besloten dat hij nu
medicijnen zou gaan studeren. Op een dag fietste hij langs de
Amstel en kwam bij Ouderkerk mijn moeder tegen, lopend. Allebei
huilden ze. Zij had die morgen een brief van Metz gekregen met
de vraag of zij niet weer terug wilde komen, dat het toch zonde
zou zijn als zij niets met haar talenten deed en zij liep
daarmee te worstelen. Hij was, in zijn nieuwe hoedanigheid van
student medicijnen, die dag voor het eerst op snijzaal geweest,
hij kon dat gesnij in een dood lichaam moeilijk verwerken en
vroeg zich af of hij daar wel mee door moest gaan. Ze hebben
toen besloten, vertelde mijn moeder mij later, dat hij wel door
zou gaan met studeren en dat zij niet meer ging werken. Dit
besluit heeft van mijn moeder later een zware tol geëist,
terwijl niemand, ook zijzelf niet, ooit heeft gesnapt wat er
aan de hand was.
De goedkeuring van zijn vader
Mijn vader was op zijn 35ste dus weer opnieuw college gaan
lopen, dit keer medicijnen. Dokter worden, een nuttig en
respectabel beroep, dat was wat hij toen eigenlijk wilde. Hij
had dat nog in Rijssen met zijn vader kunnen bespreken. Die
hield erg veel van hem en zou hem altijd helpen, maar er moest
wel een serieus plan op tafel liggen, want hij liet niet met
zich sollen. Voor mijn vaders zielerust was het, hoe volwassen
hij ook was, toch belangrijk zijn vaders goedkeuring te hebben.
Ook voor de financiering trouwens. Een paar maanden later had
hij een indringende droom waarin zijn vader ernstig ziek was.
Hij reisde onmiddellijk naar Rijssen: zijn vader was wel ziek,
maar er was geen speciale reden om ongerust te zijn. De
volgende dag stierf hij met zijn zoon bij zich.
De dood van zijn vader heeft mijn vader diep geraakt. Hij
voelde zich ' het paradijs uit geschopt' en genoodzaakt
eindelijk eens ernst met het leven te maken. Hij is toen een
serieuzer mens geworden, met toekomstplannen, verantwoordelijk
nu ook voor mijn moeder. Dit schreef hij in een brief aan zijn
moeder kort daarna.
De ouders van mijn vader waren gescheiden toen de beide zoons
eenmaal het huis uit waren. Mijn grootmoeder was een
ontwikkelde vrouw, ook zij had gewerkt tot zij trouwde. Zij
speelde piano - haar zoons had zij pianoles gegeven - zij kon
mooi beeldend schrijven met een fijne zelfspot, zoals uit haar
brieven blijkt. Hoewel zij niet gelukkig was in haar huwelijk,
maar toegewijd haar plicht deed als moeder en als notarisvrouw
had zij de scheiding niet gewild en heeft zij nooit meer echt
genoten van haar leven in vrijheid daarna. Zij heeft haar man
maar twee jaar overleefd. Ook zij was gek op mijn vader maar
zij was vooral altijd bezorgd of er nog ooit iets serieus uit
hem zou worden.
vorige
volgende |
