De Chinese wolhandkrab komt uit China. Hij kwam in 1912 in de Weser terecht, meeliftend met schepen die handel dreven met China. Hij komt nu algemeen voor in de Nederlandse getijdengebieden. Volwassen dieren leven in zoet water, maar ze trekken naar zout water om daar te paren en hun eieren te leggen. De jonge krabbetjes trekken weer naar zoet water. Hun rugschild wordt tot 7 cm lang, zijn bruin tot grijsgroen en hebben kenmerkende bruine 'haren' op hun scharen.

Onderweg naar zee laten wolhandkrabben zich door weinig tegen houden. Soms worden plaatsen volledig overspoeld met deze krabben. Soms komen Chinese wolhandkrabben zo massaal in de rivieren voor dat zij een bedreiging vormen voor de riviervisserij. Ze maken nogal eens de netten kapot als ze de vis in de fuiken proberen te verschalken. Als ze vervellen, graven de dieren lange gangen om zich schuil te houden. Hierdoor worden rivieroevers en -dijken aangetast. Bovendien komen Chinese wolhandkrabben soms in zulke grote aantallen voor dat ze pompen en inlaatpunten van koelwater verstoppen. Doordat de rivieren weer schoner worden, kan er ook meer voedsel voor de wolhandkrab in leven. De aantallen wolhandkrabben nemen daardoor de laatste jaren weer toe. Vanwege de schadelijkheid is in de jaren dertig van de vorige eeuw geprobeerd de krab te bestrijden, maar dit was zonder succes. Zelfs DDT bleek niet sterk genoeg. De Chinese wolhandkrab heeft in Nederland geen natuurlijke vijanden of concurrenten. In China eet men graag wolhandkrab, maar in Nederland is deze soort niet van commerciële betekenis.