Lieve Jesse,

Je bent nog zo jong
maar hebt al zoveel meegemaakt.
Je gezicht witjes en je lacht,
toch ben je van binnen diep geraakt.
Je geeft de indruk van een gelukkig kind
tevreden, speels, maar al denkend kijk ik je aan.
Waarom hebben al die zogenaamde volwassenen
jou als onschuldig kind, dit aangedaan.
Plotseling gebeurt het dan toch,
je spontane lach slaat ineens in droefheid om.
Angstig begin je daarna te huilen,
Ik open mijn armen en zeg: Kom
De pijn en woede zitten diep in jou,
je hart vergrendelt,je praat niet met iedereen.
Ik troost je zonder woorden
want ik begrijp je beter als menigeen.
En al die instanties, zij gissen maar wat raak,
die prikken niet door je muurtje heen,
maar wat er echt bij jou van binnen speelt
daar kwam tot nu toe nog geen een.
Dus dan maar uit huis, een therapeutisch gezin,
ze maken nu ons leven helemaal kapot,
Zij die wij eigenlijk moesten vertrouwen?
Nou over mijn lijk,bestaat er nog wel een God?
Maar vechten zal ik, voor jou en voor mij
net zolang tot het verdwijnt, al jou angst en pijn
Zodat het weer veel beter met je gaat
en je weer een kind van elf mag zijn.

Liefs Mama

Voor Nick en Jesse

Als ik morgen doodga
vertel dan aan de bomen
hoeveel ik van jullie hield
vertel het aan de wind
die in de bomen klimt
of uit de takken valt
hoeveel ik van jullie hield
vertel het aan een dier
alleen door het zacht aan te kijken
vertel het aan een kind
dat jong genoeg is
om het te begrijpen
vertel het aan de stad
hoe lief ik jullie had
maar......
vertel het aan geen mens
ze zouden jullie niet geloven
ze zouden je niet willen geloven
dat alleen maar een mens
een mens als ik, zo liefhad
als ik jullie

Liefs Mama
 

Mijn Hart

De voorkant van mijn hart
springt naar voren, gretig
en glanst van dapperheid
de voorkant is gevat!
Het swingt en het klopt
het dartelt in zijn kas
jubelend uit het woorden
die in springstof zijn gesopt.

maar aan de achterkant
heerst een vreemde stomheid:
achter het broze verdriet
is iets anders aan de hand,
daar huist in een zwarte vacht
een stil en verlegen kind
dat nadenkt en dat luistert
en dat steeds minder lacht.

Verdriet

een doffe, droge, felle pijn
omvat en wurgt mijn ganse denken;
mijn ziel en zinnen zijn zo leeg
ik kan geen aandacht schenken
aan de helderwitte morgendauw
die als een sprei van fijn satijn
ligt uitgespreid; t graf bedekkend.
de pijn dreunt als een droef refrein.
waarom heb ik steeds vergeten
te zeggen dat ik van haar hield?
t is nu te laat,de kist gesloten.
wat heeft mij jarenlang bezield?
de kist zakt langzaam in de aarde
en op 't zwartgerande lint
lees ik wat ik had moeten zeggen:
tot ziens mama, uw dierbaar kind...

De glazen kist

Het geeft je als kind al jong,
Een totaal verkeerd beeld,
Het snoert je als kind de tong,
Terwijl je zo graag praten wilt,
Het geeft je eenzaamheid,
Ontneemt je alle groei,
Herstel, dat kost een eeuwigheid,
Waar blijft het kind in bloei,
Iedere keer die angst,
Elke dag maar weer,
Waarvoor ben je het bangst,
Dat is niet duidelijk meer,
Er is een glazen kist,
Waar je het liefst in schuilt,
Er is niemand die jou mist,
Niemand die om jou huilt,
Dan is er moment,
Dat je erover praat,
Er is iemand, die het herkent,
Wat het minder eenzaam maakt,
Je kan gaan leren, te gaan vertrouwen,
Ondanks de wond die nooit geneest,
Ook ga je leren, te gaan houden,
Van het leven, nog het meest.