Zorgcentrum De IJpelaar in de Overakkerstraat heeft er weer een nieuwe bewoonster bij gekregen. En niet zo maar iemand…. nee, onze eigen tante Riet. Ze is nu de buurvrouw van mijn vader (ome Piet).Schoonzus en zwager wonen naast elkaar. Mijn vader op kamer 5 en tante Rietje op kamer 4.

Dus ben ik daar ook maar eens een kijkje gaan nemen, want wij nazaten zijn nogal nieuwsgierig van aard.

Ze vertelde mij dat ze dan eindelijk de beslissing genomen had om naar een verzorgingstehuis te gaan. En dat was geen gemakkelijke beslissing.

Want om zomaar weg te gaan uit de Lorentzstraat, waar ze het grootste deel van haar leven heeft gewoond en waar lief en leed werd gedeeld, valt niet mee.

Daar ligt een heel leven met herinneringen die je zomaar niet aan de kant schuift. Maar…. deze herinneringen heeft ze gewoon meegenomen naar het verzorgingshuis.

Ze is nu toch wel blij dat ze de stap genomen heeft en dat ze naast ons

vader woont. Ze kunnen nu samen buurten en koffie drinken.

Ze is ook trots op haar kamertje want het is er heel gezellig.

Er hangen diverse mooie schilderstukken en foto’s van haar man, kinderen en kleinkinderen. Haar zoon Kees was even op visite en dat vindt ze heel gezellig.

Tante Riet was de dag voor mijn bezoekje 84 jaar geworden en dat is een

hoge leeftijd, maar ze is nog kerngezond en kan nog lekker babbelen.

Na een gezellig praatje en een blikje ijsthee ben ik er weer van door

gegaan.

Beste tante Riet, nog vele jaren in goede gezondheid en namens de

redactie nog van harte gefeliciteerd met uw verjaardag.

 Johan van de Perre, Reizende Reporter

Het bovenstaande heb ik aan den lijve ondervonden.

Een fusie doet veel meer met je dan alleen het “moeten” aanvaarden van veranderingen en vernieuwingen.

Zorgcentrum De IJpelaar is per 1 maart 2007 officieel samengegaan in de Holding Oranjehaeve/IJpelaar/Aeneas.

Men noemt het nu nog een Holding, maar in de praktijk  betekent dit dat we binnen afzienbare tijd regelrecht op een fusie afstevenen.

Een fusie of een samenwerking die verder gaat dan alleen gezamenlijke inkoop, is in onze Nederlandse Zorgstaat haast onvermijdelijk.

Samen ga je de markt verkennen, samen lever je “zorg op maat”, samen is je bankrekening vetter, samen ben je geloofwaardiger voor bouwpartners, zorginstanties en gemeenten, samen kan je veel meer, kortom: SAMEN STA JE STERKER DAN ALLEEN!

Mooie woorden vanuit de top van de afzonderlijke instellingen.

De gezondheidszorg in Nederland is voortdurend in beweging. De ene ontwikkeling en/of regeling volgt de andere snel op. Waar het begint weten we, maar waar en hoe het eindigt niet.

Het is geen boek waarvan je kunt zeggen “ik kijk even op de laatste pagina hoe het afloopt”.

Het enige dat we weten is… als we nu niet samengaan als kleinschalige instelling, dan hebben we over drie tot vijf jaar geen bestaansrecht meer en zullen we onze IJpelaardeuren moeten sluiten.

Maar wat betekent dit nu voor de werknemers?

Nu, een heleboel, dat kan ik u verzekeren. Vooral voor de mensen die een ondersteunende functie hebben zoals bijvoorbeeld de mensen van de administratieve diensten.

Het zijn juist die diensten en functies die zich goed lenen om samen te werken en zich te centraliseren om zo tot meer efficiënte werkprocessen te komen. Zo werd dus ook mijn functie op de financiële administratie onder de loep genomen. Ook door mij zelf natuurlijk, want bij een fusie moet je ook je zelf eens achter de oren krabben, nadenken, eerlijk en kritisch zijn.

De IJpelaar is een kleinschalige instelling. Dat heeft veel voordelen, maar waar voordelen zijn, bestaan ook nadelen.

Een paar voordelen: je kent iedereen, zowel bewoners als personeel, je weet overal wat van, je kent het huis van haver tot gort, je kent alle regels van alle functies, je draagt verantwoordelijkheid van elk stukje werk dat je levert en je dráágt dit niet alleen, je voelt je ook verantwoordelijk.

Een aantal nadelen is: je krijgt binnen je functie verantwoordelijkheden waarvoor je eigenlijk niet verantwoordelijk behoort te zijn. Je functie is dus niet afgebakend. Je doet werk omdat het op dat moment nodig is. Of het bij je functie past of niet, dat is niet zo belangrijk.

En voor je het weet heb je een functie gecreëerd die niet is afgekaderd.  Je doet van alles een beetje. Als ik mijn functie op De IJpelaar als voorbeeld neem, dan kon ik die opdelen in diverse onderdelen.

Mijn functiebenaming was: Administratief medewerkster / Automatisering en Applicatiebeheer. Maar ik deed vele losse stukken die bij een bepaalde functie hoorden, van boekhouding, urenberekening, cliëntadministratie tot applicatiebeheer. En zo zijn er nog tal van allround administratieve taken die ik erbij deed. Als ik nadenk en heel eerlijk ben, is dit voor een bedrijf niet de ideale situatie. Word ik ziek, dan blijft men wel met zeven functie-stukken zitten die door een ander gedaan moeten worden. Verre van ideaal dus.

Maar ik deed ‘t graag en gelukkig ben ik zelden of nooit ziek.

Ik hield van ‘t werk en nog steeds van De IJpelaar.

En dan komt de dag waarop je hoort, dat je na meer dan 33 jaar trouwe dienst je werkplek moet verlaten om in een grote instelling als Oranjehaeve (locatie Lucia) in Princenhage je heil moet gaan zoeken. Ik kan u zeggen dat dit pijn doet. Veel pijn.

De IJpelaar ben ik in al die jaren gaan beschouwen als een stukje thuis.

Ik had een fijn kantoor, fijne collega’s en een oh zo’n fijn bureau dat onder het raam stond, vanwaar ik zo het park in keek, de vogeltjes zag en hoorde, de konijntjes, egeltjes en eekhoorntjes door het gras zag wippen en als ik een beetje verder keek, bij wijze van spreken kon zien of ik mijn voordeur wel goed had dichtgetrokken. Zo lekker dichtbij.

Wat een emoties maakte deze boodschap bij me los. Emoties van verdriet, teleurstelling, woede en onzekerheid. Ik wilde elders gaan werken. Ik zou “ze” wel “krijgen”. Wie? Dat wist ik niet.

Nu inmiddels wel, ik zou er alleen mij zelf maar mee hebben gehad. Maar toch… hoe konden ze mij nu naar Oranjehaeve sturen? Uitgerekend Oranjehaeve… een instelling waarvan ik altijd gezegd heb: “Daar wil ik nog niet doodgaan….”

En nu moest ik er gaan werken…. Rampzalig gewoon!

Maar gelukkig heb ik een goed thuisfront.

Ad die het allemaal heeft moeten aanhoren, die niets anders meer hoorde dan IJpelaar en Oranjehaeve. Die aan moest horen wat voor verschrikkelijks De IJpelaar allemaal voor mij in petto had, dat het een rothuis is, dat ze geen compassie hebben met medewerkers, dat ze er zelf beter van zouden worden, dat ze geen goede zorg meer zouden leveren. Kortom: alleen maar negatief over De IJpelaar en wie zou dáár nu nog willen wonen als je oud bent?

Totdat hij me, na twee maanden gemopper te hebben aangehoord, de mond snoerde en zei: “Als ik jou zo eens hoor, wil daar niemand meer wonen en JIJ wilt daar persé blijven werken? Dat snap ik niet, ik zou blij zijn om van zo’n “rotplek” weg te mogen”.

Bingo! Dat was raak!

Waar was ik in Godsnaam mee bezig? Mijn eigen IJpelaar afkraken? Nee, het was de woede, de onmacht, de teleurstelling en de onzekerheid die zich meester van mij hadden gemaakt.

Ad zei dat ik daarmee moest stoppen. “Je moet vooruit kijken, je moet het een kans geven, net zoals je alles in het leven een kans moet geven, anders weet je nooit of iets slaagt en de moeite waard is. Je hebt de keus om de toekomst fris tegemoet te gaan, om er wat van te maken, maar je kan ook je toekomst de rug toekeren en een verbitterde vrouw worden. Maak gebruik van het feit dat jou een keuze en mogelijkheden worden geboden.

Het opent waarschijnlijk nieuwe deuren en geeft weer toekomstperspectief of anders…. kap er dan mee en ga thuis achter de geraniums zitten. Denk daar maar eens over na. Ik hoor het wel wanneer je keus gemaakt is, maar blijf niet mopperen, je schiet er geen donder mee op”.

En gelijk had hij!

Wat een timing en tact. Na mij twee maanden de tijd te hebben geven om mijn emoties eruit te gooien, kwam hij nu met een overdacht advies. Zijn woorden deden mij schrikken en maakten mij wakker. Zijn advies zette me tot nadenken en ik maakte al snel mijn keuze.

Precies toen de klok op oudejaarsavond 2006 twaalf malen sloeg en het jaar 2007 zich fris en volkomen nieuw aankondigde, wenste ik hem een heel goed Nieuwjaar en draaide bij mezelf de emotionele knop om. Het jaar 2007 zou ik weer met positieve zin en frisse moed tegemoet gaan.

Dat beloofde ik aan Ad en… aan mezelf.

Twee weken later werd ik geconfronteerd met een openstaande vacature die op Oranjehaeve ingevuld moest worden. Deze functie, Personeelsadministrateur, sprak mij wel aan.

Zou ik het wagen? Waarom ook niet? Je weet nooit hoe een koe een haas vangt en wie niet waagt, die niet wint.

Ik klom in de pen en schreef mijn sollicitatiebrief, voegde er mijn CV aan toe en deed hem op de bus. En nu maar afwachten. Warempel, na een paar dagen kreeg ik een uitnodiging voor een oriënterend gesprek. Er waren nog drie andere kandidaten, dus we waren met z’n vieren.

Tot mijn grote verbazing duurde het gesprek maar 15 minuten, hoewel er in de uitnodiging stond dat ik er zo’n 30 minuten voor uit moest trekken. Nog groter was mijn verbazing toen in de gang mijn mobiele telefoon al ging, nog geen vijf minuten na het gesprek, en mij werd verteld dat de keuze op mij was gevallen. Men had mij zeer positief bevonden en vonden mij de meest geschikte kandidaat, zei de vriendelijke stem aan de andere kant van de lijn en een tweede gesprek was niet nodig.

Ik zou op   1 maart 2007 beginnen in mijn nieuwe functie van Personeelsadministrateur.

Een onderdeel van PO&O (Personeel, Organisatie en Ontwikkeling), vroeger “personeelszaken”.

Dat wordt dus de sector waar ik hopelijk nog tien jaar tot mijn 60^ste ga werken, dacht ik. Dan heb ik er in totaal 46 arbeidsjaren opzitten, want ik ben op mijn 14^e gaan werken. Dan vind ik het welletjes.

Op 28 februari sluit ik met een zeer vreemd en weemoedig gevoel mijn kantoor op De IJpelaar.

Ik zou er nog maar een paar ochtenden zijn voor de overdracht van werkzaamheden en dan zat mijn taak, na 33 jaren, binnen de muren van ons zorgcentrum erop. Ik blijf weliswaar op de loonlijst van De IJpelaar, maar toch. Mijn werkplek wordt Oranjehaeve. Mijn computer werd opgehaald en geïnstalleerd op mijn nieuwe plek.

Wat was het wennen. Vreemde gezichten, een heel ander beleid, andere werkzaamheden en andere werkprocessen. In plaats van mij druk te maken over de IJpelaarcentjes en betalingen, wat ik jarenlang gedaan heb, zit ik nu, arbeidsovereenkomsten en brieven te maken. Als er vragen zijn probeer ik op een duidelijke manier aan medewerkers de CAO te interpreteren, verzorg fietsenplannen, verwerk personele mutaties, lever gegevens aan voor de salarisadministratie en doe een stuk werving & selectie. Heel ander werk dus, maar erg leuk en afwisselend met fijne en lieve collega’s om me heen.

En toen, op maandag 19 maart j.l. zat ik helemaal in mijn eentje in de rookruimte van Oranjehaeve. Ik stond op en keek uit het raam en daar kwamen de tranen.

Wat was dit nu? Ik had het toch zo naar mijn zin? Wat sta ik hier nou te janken? Heimwee?

Heimwee naar het egelgezinnetje dat onder mijn oude kantoor in De IJpelaar woont?

Nee, het was het laatste restje verzet dat via mijn traanbuisjes mijn lichaam verliet.

Ik huilde uit, droogde mijn tranen, snoot mijn neus, drukte mijn sigaret uit en verliet de rookruimte al zingend om mijn werk te hervatten en een totaal nieuwe toekomst tegemoet te gaan.

Ja, het waren bewogen maanden, maar al met al heb ik geboft. Geboft met mijn nieuwe baan, maar het meeste bof ik met mijn fijn en warm thuisfront. Met Ad. Hij is degene die een luisterend oor had en mij van wijze raad heeft voorzien. Want zoals de titel van dit artikel zegt:

Een fusie kenmerkt zich niet alleen door veranderingen en vernieuwingen, maar gaat vaak gepaard met zware emoties. Het lijkt wel een rouwproces. En juiste dat laatste is broodnodig om een nieuwe start te maken.

Dat besef ik nu maar al te goed.

IJpelaar bedankt! Ad bedankt! Ik zit weer op de plek waar ik wezen moet.

Jeanne van Zinnen

Dat wij toevallig net in de week van de oorlogsherdenkingen van ons land in Berlijn waren, gaf dit vijfdaagse bezoek een extra dimensie.

Staand bij restanten van wat eens “De muur” was, geconfronteerd met oude wachttorens en controleposten beleefden wij als het ware een stukje geschiedenis…..

Veel foto’s, filmbeelden en wandelingen leerden ons, welke verschrikkingen het Duitse volk werden aangedaan als straf voor de tweede Wereldoorlog, om herhaling te voorkomen.

Wat ging er vooraf aan de bouw van die Muur, die bijna dertig jaar lang een bewijs was van de koude oorlog tussen Oost en West, tussen communisme en kapitalisme?

De aanleiding

 
Op 7 mei 1945 kwam er een eind aan de 2e Wereldoorlog. Duitsland kreeg meteen de rekening gepresenteerd. Al voor het einde van de oorlog waren daarover door de toekomstige overwinnaars van de oorlog (de bondgenoten Amerika, Rusland, Engeland en Frankrijk) afspraken gemaakt.

 ’t Gebied ten oosten van de Oder en Leisse kwam onder Pools en Russisch bestuur.

De Duitsers werden verdreven. De rest van Duitsland werd in 4 geallieerde bezettingszones verdeeld. In de door de oorlog grotendeels verwoeste hoofdstad Berlijn gebeurde hetzelfde.

Verdeeld Berlijn

De achterliggende gedachte was, dat een verdeeld Duitsland nooit in staat zou zijn om nog eens een oorlog te beginnen, het zou daarvoor te zwak zijn. Het was niet de bedoeling om Duitsland voorgoed te delen, maar zowel Oost als West wilde een van fascisme bevrijd en gezuiverd democratisch Duitsland op bouwen waarin niet één leider maar het volk beslist.

De Russen zagen de vorming van een Communistisch Duitsland als ideaal, maar de Westerse geallieerden wilden een parlementaire democratie. De Sovjets begonnen hun bezettingszone steeds meer te isoleren, in 1946 was Duitsland zone-klaar.

Een definitieve deling van beide Duitslanden zou niet lang meer op zich laten wachten.

In 1949 kreeg Oost-Berlijn een Communistische Raad terwijl het Westen Duitsland nog probeerde te herenigen. De Sovjets riepen begin oktober 1949 hun bezettingzone uit tot de Duitse Democratische Republiek. In West- Duitsland waren de geallieerden aan de macht, Engeland, Amerika en Frankrijk. Het Oostelijk deel was in handen van communistisch leider Chroesjtsjov.

Waarom “de Muur” ?

De scheidingslijn tussen oost en west liep daar dwars door de stad. De inwoners van het Oostelijke deel zagen na een tijd dat het in het westelijke deel veel beter ging.

Er was veel meer welvaart en rijkdom. Oost Berlijn liep achter wat betreft modernisering.

Er was niet genoeg geld voor wegen, scholen en huizen. Het waren vooral jonge mensen die daarom naar het westen vluchtten, een betere toekomst tegemoet. Van 1952 tot 1961 verlieten ongeveer 2 ½ miljoen mensen de DDR, waardoor de Republiek veel kennis en kundigheid verloor.

Voor het communisme was dit het eerste teken van verval. Dit moest een halt toegeroepen worden.

              Familiecontact was onmogelijk

In de nacht van 12 en 13 augustus 1961 gaven zij daarom ondanks felle protesten het bevel de toegang tussen west- en oost-Berlijn te blokkeren door prikkeldraadversperringen.

Later werden ze vervangen door een muur van 45,3 km lang die uiteindelijk 30 jaar zou blijven staan.

Het officiële doel van de muur (in Oost-Duitsland de "Antifascistische Schützwall" genoemd), was het tegen houden van de “kapitalistische fascisten”.

In het westen daarentegen wist men, dat het doel was de eigen bevolking binnen te houden.

Door de muur werden vele families verscheurd, familieleden mochten elkaar niet meer bezoeken en dat jarenlang.

Veel mensen raakten hun baan kwijt want 60.000 Oost- Berlijners werkten in West- Berlijn en 13.000 West- Berlijners werkten in het Oostelijke deel. De weg van West-Duitsland door Oost Duitsland naar West-Berlijn heette de “Transit” en was 150 km lang.

Helmstedt was de streng bewaakte grens, waar men lang moest wachten i.v.m.zeer grondige controle van auto’s en paspoorten. Vanuit daar moest men binnen 4 uur in West- Berlijn zijn en dat werd streng gecontroleerd.

In feite bestond “de Muur”uit twee aparte muren waartussen zich een strook niemandsland bevond, bezaaid met landmijnen en prikkeldraad.

Waanzin in de Bernauerstrasse, een verdeeld huis

Op die strook werd 24 uur per dag gepatrouilleerd om ontsnappen van oost naar west onmogelijk te maken. Velen trotseerden dit gevaar en moesten dat bekopen met hun leven. Ze sneuvelden omdat ze probeerden te vluchten richting Vrijheid.

Op 9 november 1989 viel “de Muur”, om in Berlijn nooit meer terug te keren.

De destijds bejubelde hereniging bleek later voor velen een teleurstelling.

Want vrijheid is een groot en heilig goed maar met weinig brood op de plank krijgt die vrijheid een andere, negatieve dimensie.

Duitsland kreeg te kampen met een op alle fronten verwaarloosd oostelijk deel en een zeer hoge werkeloosheid. De Duitse eenwording is na 17 jaren vanaf de val van de muur nog niet volledig gerealiseerd.

Voor veel voormalige oost Duitsers is de teleurstelling zelfs zo groot, dat ze terugverlangen naar de periode van voor die val, toen alles nog geregeld verliep, ook al had men zijn vrijheid moeten inleveren!

Van vrijheidsberoving.... naar neerhalen van die gehate muur.....

en lopen over vrij niemandsland.....

Bijna 15 jaar na de val van de Berlijnse muur kwam er een deel van het historische bouwwerk terug. In de Duitse hoofdstad werd 200 meter teruggeplaatst bij het voormalige Check Point Charlie, de grenspost naar het Amerikaanse gedeelte. Voorzien van vele foto’s en teksten getuigt deze muur van een stuk wereldgeschiedenis. Maar……wat heeft de wereld er van geleerd?

De muur in Berlijn is historie, maar in Israël wordt een nieuwe opgeworpen om de Palestijnen van hun vrijheid te beroven.

En de wereld laat het gewoon gebeuren….

Noord Ierland blijft verscheurd door de hevige strijd tussen Katholieken en Protestanten en België heeft een fictieve scheiding tussen Walen en Vlamingen. Noord Korea blijft gescheiden van Zuid Korea en Cuba moet nog steeds boeten voor een ondertussen ver verleden. Volkerenhaat- en moord zijn aan de orde van de dag, denk daarbij eens aan Darfur.

Maar vrijheid begint niet ver weg, het is dichterbij dan je denkt.

Je andersdenkende, anders geaarde of anders getinte buren respecteren, in de hoop dat zij dat ook jegens jou bewijzen, dát is pas vrijheid  !!

Vrijheid is blijkbaar niet “gewoon”.

Laten we dat ons bewust zijn en liefst niet alleen op 5 mei !

Corry Vermeulen

Waarde nazaten,

Ook deze keer richt ik mijn stichtelijk hemels woord tot u daar beneden.

Na dit zoveel keer gedaan te hebben, valt deze taak mij steeds zwaarder.

Mijn pennenvruchten gaan mijn inziens steeds meer op elkander gelijken en

de boodschappen die ik u wil meegeven lijken meer en meer op de dagelijkse

boodschappen die u daar op aarde elke week moet doen.

Altijd maar het zelfde en het komt altijd op hetzelfde neer.

Tja, nou da’s dan meteen een boodschap die ik u mee kan geven…

sleur of geen sleur, het moet gebeuren.

Elke dag komt de zon op en elke dag gaat hij ook weer onder en wat u tussen zonsopgang en -ondergang doet, mag u zelf bepalen en toch komt dat steeds op hetzelfde neer.

Elke dag naar je werk of naar school, elk weekend weer een kater, elke avond het journaal, elke ochtend, middag, avond de honden uitlaten, elke editie van de Klampetter een stukje, elk jaar minstens vier keer op vakantie, elk jaar een APK-keuring, elk jaar kerst, elk jaar een jaartje ouder en voor je het weet is dit stukje ook alweer een sleur…maar is dat erg?

Neen, lijkt me niet.

Het is menseigen om zich vast te houden aan een bepaalde routine, want avontuurlijk leven wordt snel ook weer routine.

Het wordt pas erg als je niet meer van je eigen gecreëerde sleur houdt!

Dan heb je een probleem en dan moet het roer snel om.

Met de nadruk op SNEL want voor je het weet is het niet het roer dat omgaat maar ben je het zelf die omgaat, door de zeis van magere Hein!

Afijn, we hebben weer heel wat mensen mogen begroeten hierboven, van onze eigen familie maar ook mensen die wat verder van jullie afstaan. Gert Jan Dröge heeft zijn plek in societyminnend hemelsvolk al gevonden.

Binnen No Time zat hij met Frank Govers en Mathilde Willink aan de kaviaar. Ook Boris Jeltsin voelt zich hier alweer prima thuis! De wodka vloeit rijkelijk op zijn wolk en samen met Reagan, Brezjnev en Kennedy heeft hij nu weer de grootste pret.

Ook op de soapwolk wordt het steeds drukker, nu is ook Sally Spectra aangeschoven bij Guusje 

(u weet wel, Roos van Linda en Jessica) en Miss Elly Ewing.

De familie-intriges druipen van hun roze wolk….

Goed, u ziet , al duurt het hier een eeuwigheid, we vervelen ons nooit, ook niet met onze sleur…

Uw aller oervader,

Jean pierre Eestermans

Ps: Kan iemand dat mens Char de mond snoeren, wij zitten hier ook voor onze rust hoor!