Hieronder treft u alle columns aan die Bart ooit heeft geschreven
voor deze site en voor onze familiekrant De Klampetter.
Klik op de column van uw keuze.
Augustus 2007
Ik loop over straat. De Ginnekenmarkt is nat. Het regent zachtjes. Lantaarns geven een oranje schijnsel over de glimmende klinkers. Druppeltjes zie je langs de lampen naar beneden schieten. Half twee zegt mijn horloge.
De buitenwijken slapen, het centrum deint misschien nog wat. Een trio jongeren in lichte spijkerbroeken fietst voorbij. Ze kijken naar beneden. Bang dat de regen hen raakt. Ze zeggen niks. Genoeg gepraat voor vanavond. Alleen hun fietsen rammelen. De vogels zijn stil. Nog een uur of vier, dan begint de eerste merel weer te kwinkeleren. Zo’n nachtelijke wandeling door de straten, ik kan er geen genoeg van krijgen. Het sombernatte, de zwarte lucht. Regen is goed voor de stad. Het spoelt de viezigheid weg die we achterlaten wanneer de zon schijnt. Regen verfrist, geeft verkoeling en klaart de lucht.
Zo-even was ik nog tussen de mensen. Er is veel te beleven in Breda op vrijdagavond, zo ook deze keer in het Ginneken, hoewel ik eigenlijk meer van het centrum ben. De mensen proeven aan het weekend en gaan op zoek naar ontspanning. Drankje, sigaretje en wat leuke sociale momenten doen de mens vergeten dat de maandag alweer voorzichtig in beeld komt.
Aan het begin van deze avond stond ik -modern als altijd- te pinnen bij een grote blauwe leeuw die uit de muur stak. Dát is de kracht van de Postbank. Pasje erin, centjes eruit. Wrauw! Naast mij staan twee bakvissen te praten. Het gaat over ex-vriendjes. Het is jammer dat deze meisjes al buikjes hebben op hun zestiende en dat diezelfde buikjes net ónder hun shirtjes en net bóven hun broek vandaan komen piepen. Dat de buikjes de kleur hebben van een glas koude karnemelk komt er dan nog even als verfrissend detail bij. De buikjes kijken me even doelloos aan en gaan dan rustig verder met hun verhaal over exen. Heel sexy, zoveel is duidelijk. Laat de toekomst maar komen.
Beoordelen op uiterlijk is niet vriendelijk columnist! “Dat weet ik ook wel. Mensen mogen zichzelf zijn. Ik schaam me diep, maar het blijven punten die ons straatbeeld niet verrijken al ben ik niet vies van wat diversiteit. Wrauw!”
In de kroeg sta ik vervolgens wat onnozel te staan. Als je in hokjes denkt zou je de tent kunnen bestempelen als enigszins kakkerig. Het Ginneken, vroeger een wijk van werkpaarden, nu een wijk van luxeknollen.
Als je alleen in de kroeg bent heb je een luxe-positie. Je kunt kiezen met wie je wilt praten, zegt helemaal niks, óf wacht tot je wordt aange-sproken. Daarnaast hoef je jezelf niet druk te maken over “hoe laat we naar huis gaan” en wie er moet rijden.
Ineens komt er een vrouw op me af. Dat doen vrouwen nu eenmaal. Het zijn soms net kerels. Deze dame gaat recht op haar doel af: “Ik vind jou een mooie jongen” zegt ze. Ik kijk eens goed. Zonnebankbruin, begin veertig, prettig lichaam en alerte ogen. “Maar ja” vervolgt ze haar verhaal, “mijn man staat daar”. Ik overdenk haar openingszin, bekijk haar man en denk hard na over haar gekozen vervolg. En ineens flap ik eruit: “Maar we hoeven toch ook niet gelijk met elkaar te neuken?” Op zo’n moment is het prettig als mensen met een zonnebankgezicht rood worden. Zonder een woord uit te brengen stapt ze weer op. Dit moet een leuke avond worden.
Het volgend spektakel is een groepje dronken mannen met gouden brillen en rode broeken. Er is een duidelijke leider, die praat het hardst. Type Bokito met overhemd. “Jij bent de koning” zegt de man tegen me. “Dankuwel” zeg ik beleefd terug. “Waar ziet u dat zo snel aan?” De man geeft aan dat het door mijn veloursrode jasje komt. De andere mannen lachen om zoveel leuks. De grappentrommel is vanavond goed gevuld. Wederom overdenk ik de uitspraak, maar dan van deze mijnheer. “Heeft u ook het idee dat iedereen hier tandarts is?” vraag ik hem. De groep kijkt aandachtig toe. “Waarom denk je dat?” vraagt hij. “Omdat u doet alsof u tandarts bent” zeg ik. “Hoe doet een tandarts dan?” vraagt hij. “Zoals u, wist u dat niet?” Hij wist dat niet, maar bleek wel tandarts. De man naast hem bleek wegenwacht en wachtte al heel lang op de weg én een nieuw biertje. “U had graag ook tandarts geweest, niet?” vraag ik de mobiele monteur. De groep schatert het uit en roept iets over tandwielen. Het blijft natuurlijk een kwestie van - holle - kiezen.
Tijd om naar huis te gaan. Ik loop over straat. De Ginnekenmarkt is nat. Het regent zachtjes. Lantaarns geven een oranje schijnsel over de glimmende klinkers. Druppeltjes zie je langs de lampen naar beneden schieten. Half twee zegt mijn horloge.
Namens uw Columnist: Welterusten.
|
Kwestie van kiezen
Mei 2007
Deze week viel de wijkprijs van de Nationale Postcode Loterij in Breda. De gelukkige postcode was 4811. Het hele centrum van Breda viel in de prijzen. Je moest dan voor de handigheid wel meespelen met één of meer loten.
Uw columnist speelt al jaren mee in de hoop ooit nog eens een Hummer met zebramotief te kunnen aanschaffen. Dat is zo’n nutteloos grote auto die oorspronkelijk voor militaire doeleinden is gebouwd. Of een handgeknoopt zijderupsenpak. Of een genetisch gemanipuleerde keeshond die tweepotig kan afwassen met groeibriljantjes in de halsband en bijbehorende kaaimanlederen riempje voor aan het afwasborsteltje. Het zou mijn leven vele malen mooier maken. Mooi pak aan, hond achterin de auto en toeren maar. Maar helaas, de beste schrijver van dit stuk woont op 4818 in een armetierig studiootje met voor de deur iets wat op een auto lijkt uit 1988, aangedreven met automatische transmissie en pas vernieuwde contactpuntjes. Laatst vroeg iemand me hoeveel spritsen erin kunnen met het dak dicht.
De hoogte van de prijzen van de Nationale Postcode Loterij bleek mee te vallen. Voor ieder lot werd een slordige 300 euro uitgekeerd. Het centrum van Breda bevat nogal wat straten, deelnemers en loten. 4811 MK mocht een half miljoen keiharde euro’s verdelen. Een enkele bewoner uit die straat krijgt zelfs een slordige 125.000 euro uitgekeerd. Kijk, daar mag je moeder de vrouw voor wakker maken! “Kom schat, we gaan een hapje eten. Waar heb je zin in?” Ik was erbij toen mijn collega te horen kreeg dat de wijkprijs op haar postcode was gevallen. Haar reactie was er zo één die je vaker ziet bij mensen die menen een enorm bedrag tegemoet te kunnen zien op het Postbankafschrift. Ongeloof, verrukking, handen voor de mond, rode wangen (“eerst mijn moeder bellen”). En het gaat er dan echt niet om dat er 16,5 miljoen euro valt uit te delen. Maar gewoon om het feit dat je niet meer “moeilijk hoeft te doen”. Als je miljoenen wint hoef je niet meer te werken. En als je 100.000 euro wint en je springt op een normale manier om met je centen, dan heb je een prachtig zakcentje voor de rest van je leven. Achteraf is 300 euro per lot dan natuurlijk enigszins zuur, maar toch. Je krijgt het gewoon extra en je hoeft er niks voor te doen.
Als je eerlijk kijkt naar je leven en naar je omgeving dan hebben we het door het midden genomen natuurlijk vre-se-lijk luxe met z’n allen. Primaire behoeften worden standaard ingevuld. We hebben ver-schrik-ke-lijk veel keuze in verschillende soorten en maten shampoos, ontbijtkoeken, broden, wc-papier (met aloë vera en extra laagjes), parfums, mobiele telefoons, schoenen, vouwfietsen, marihuana en vakantiebestemmingen.
En toch is er een grote groep mensen die vurig wenst onbeperkt gebruik te kunnen maken van faciliteiten, keuzemogelijkheden en het consumeren van (luxe) goederen. “Geld maakt niet gelukkig”, roepen nu enkele SP’ers en andere nobele maatschappijridders. Hoeveel clichés kan een mens verdragen? Geld maakt het leven financieel gezien een stukje makkelijker. We hoeven minder na te denken over onze keuzes en doen en laten. En natuurlijk roepen we om het hardst dat “het prima is zo”. Vroeger konden we het zelfs met minder geld af en “we zouden met sommige mensen nooit willen ruilen”. Het is toch ook best leuk om naar iets uit te kijken omdat je ervoor gespaard hebt? Natuurlijk zeggen we dat. Want wie gaat in godsnaam nu zijn eigen keuzes en bestaan ontkennen danwel bekritiseren terwijl de buurman net drie weken een luxe palenhut op Mauritius heeft geboekt?
Het bestaat niet dat ik mijn maandelijkse deelname stopzet. Je kunt het risico gewoon niet lopen dat je “neffe de pot pist” als het geld in jouw straat valt. En die acht-en-een-halve-euro voor de Nationale Postcode Loterij heb ik er graag voor over. Steunen we nog goede doelen mee ook. Angstmarketing wordt het ook wel genoemd. Mis de boot niet mensen! De Postcodekanjer kan zomaar vallen! En als ik de boot dan heb gehaald, dan graag in een leuk zebramotief. Voor bij de Hummer.
Nu ga ik eerst afwassen en de hond uitlaten. Morgen weer vroeg uit de veren om te gaan werken. En kijken of het vakantiegeld binnen is. Een weekje Spanje zou leuk zijn.
Uw steenrijke Columnist
|
Maart 2007
“Ik kan leven van de liefde en Melbatoast”, sprak de eigenaresse van de Haarlemse Kinderwinkel “De Kauwgombal” tot mij. “Maar mijn kinderen niet en daarom gaat de zaak dicht. Loop je even mee naar achteren?”
Ik wandelde nieuwsgierig achter haar aan en kwam terecht in een kinderwalhalla met een grote houten poppenkast met veloursrode gordijntjes en aan de muur foto’s van beschilderde buiken en geboortekaartjes. “Ik heb nog wat limonadetafels te koop als je wilt, ik geef hier ook kinderfeestjes. Er komt echt limonade uit die tafels. Die heb jij thuis niet hè?” Ik beaamde dat ik er thuis geen limonadetafelliefhebberij op nahield. Dat vond ze niet gek. Vervolgens vertelde ik haar dat ik het jammer vond dat ze daadwerkelijk de deur ging dichtdoen. “Nou, dat is het zeker, maar muren kosten nu eenmaal geld en kinderopvang is vreselijk duur”. Ineens pakte ze een foto van de muur. “Kijk, ik heb in opdracht een wc-bril beschilderd. Maar de man die de opdracht heeft gegeven, vond hem zo mooi dat hij hem aan de muur heeft gehangen in plaats van dat hij erop is gaan zitten. Ik beschilder alles in opdracht, zolang het maar oppervlakte heeft”. Toen ik wegging probeerde ze me nog een kerstboompje met verlichting aan te smeren en een hippieschemerlamp van gekleurd geweven draad. “Ik wens je veel succes en geluk voor de toekomst”, zei ik nog. Toen kreeg ik een cadeautje van haar. Een doosje uit Mexico. “Je kunt ermee om een hoekje kijken”, zei ze. En verdomd, het werkt. Lieflijk is het, dat doosje.
Spontane ontmoetingen zijn leuk. Vooral als je niks nodig hebt en gewoon spontaan een winkel binnenloopt waar op de deur een bordje prijkt met “Wij gaan dicht”. Mooie ontmoetingen gebeuren af en toe op mooie plaatsen. Als kind had ik vaak romantische gedachten bij zulke plaatsen. Denk aan het kleine snoepwinkeltje op de hoek van het grijze vrouwtje met de knot. Zo zag ik vroeger op de televisie wel eens wasserettes. Dat was iets van de grote stad. Amsterdam, Antwerpen, Parijs……
Daar liepen vrouwen in gebloemde schorten die ondergoed vouwden op grote langwerpige roestvrijstalen tafels onder TL licht. Wel tien machines draaiden tegelijk op volle toeren. Het ruikt er naar oploskoffie en plakkerige lepeltjes. Zelf heb ik ook een wasmachine. Die is alleen nooit aangesloten. Laks ben ik in dat soort dingen.
Zo kwam ik in Breda terecht bij wasserette “De Wasknijper”. In een uur is je was voor een paar luttele euro’s schoon, droog en fris. Wel zelf Robijntje meenemen. Het is er opgeruimd, schoon en prettig. Op zondagmiddagen lees ik er soms een boek of praat met de andere mensen. Het is het alsof ik in een heel grote stad woon. Allerlei mensen komen er met hun was. Maar overwegend mensen die altijd “hallo” zeggen als ze binnenkomen en “dag” als ze weer weggaan. Een zeldzaamheid. Eigenlijk vind ik dat we meer collectief moeten gaan doen. Dan zien we elkaar nog eens en kunnen we samen sokken vouwen en praten met elkaar over nutteloze dingen. Eenzame mensen hebben weer eens een uitje. Ik sluit mijn wasmachine voorlopig niet aan. Ik vind het wel gezellig zo bij De Wasknijper. Maar ik heb dan ook geen vier kinderen of modderige hobby’s.
Laatst kwam er een meisje binnen, ze bleek studente. “Mag ik wat foto’s maken?” vroeg ze aan mij en een medewasser. “Waar is het voor?” vroeg ik haar. “Voor een project van school”. Ze maakte haar foto’s en ging weer weg. Ik kreeg haar kaartje en ze mailde me na een e-mailverzoek twee foto’s. Daar stond ik dan, met mijn was aan de vouwtafel.
Soms ben je getuige van de eigen fantasie. Je speelt ineens je eigen hoofdrol. Misschien is dat wel de mooiste ontmoeting die je hebben kunt in een metropool als Breda.
Uw gewassen Columnist.
|
November 2006
Rotterdam Centraal Station, iets na zessen in de avond. Het perron staat vol met verwaaide mensen in het halfdonker. De mensen kijken sip op een enkeling na. De herfst is begonnen. Hemelwater doet blad rotten en stoepen glimmen. Goede kapsels zijn verleden tijd. Het is koud.
Stations zijn onguur en onvriendelijk met dit weer. Koud steen, ijzig metaal, witte klokken en donkerblauwe treinen. Bekend geel licht schuift het station binnen. Zoals altijd begint de menigte links en rechts te schuiven. Mensen de trein uit, anderen de trein in. Velen moeten staan, waaronder ikzelf. Vechten voor een zitplaats doe ik nooit. Dat is iets voor andere mensen die zoiets belangrijk vinden. En terwijl ik zo sta met de mensen rond me heen, gaat de trein verder naar het Zuiden. Vervolgens roept de meneer met de kaartknipper om:
“Goedenavond dames en heren, hierbij het vriendelijke verzoek al uw bagage van de stoelen te halen, er kunnen dan meer mensen gaan zitten. Dankuwel’’.
Besmuikt lachen de mensen om me heen om zoveel rechtvaardigheid. Maar eigenlijk zijn we ver afgezakt in Nederland. Het is doodnormaal te moeten vragen of iemand al-stu-blieft zijn tas of rugzak van een stoel wil halen omdat jij wil zitten. Het blijkt dat wij in de wereld bovenaan de lijst staan wat betreft lomp en onbeschoft gedrag. Er is zelfs een boek over dit onderwerp uitgekomen, genaamd “De Lompe Leeuw”. Dat zegt genoeg.
We zijn een arrogant volkje wanneer het onbekenden betreft. En ik kan niet genoeg zeggen “over het algemeen”.
Zelf sta ik ook nooit op voor bejaarden in de trein of bus. Ik sta namelijk zelf ook al, dus dat wordt lastig. Vorige week ben ik wel opgestaan voor een oude man. Toen gaf ik zelfs applaus.
Hij is grijs en zingt zijn levenlang liedjes op chansonachtige wijze. Een bohémien. Een stokoude entertainer met de jeugd nog in de ogen. Door drie mensen ondersteund helpen ze hem het podium op. Zijn rode wijn wordt op de zwarte lakvleugel gezet. Hij kijkt de zaal een keer rond en glimlacht. De muziek wordt ingezet. Dan zingt hij samen met een oudere vrouw ‘Pastorale’, gevolgd door “Zing, vecht, huil, bid, lach, werk en bewonder”. De zaal gilt mee. Een aantal mensen huilt. Het is dan ook aandoenlijk mooi en goed gedaan. Sommige mensen blijken in het echt ook echt te zijn. Ramses en Liesbeth op een woensdagavond in Vlissingen. Een indrukwekkende belevenis.
Deze keer had ik wel voor mijn plaats gevochten. Slechts vijf meter van de Meester zelf af. Dat is belangrijk in tegenstelling tot zo iets banaals als een treinreis. Prioriteiten!
De winter kan wat mij betreft beginnen. En zachtjes neuriënd wandel ik door het Valkenberg en twee witte I-pod dopjes zijn mijn oren.
“De wereld heeft mij failliet verklaard.. Ik heb me nog nooit zo goed en licht gevoeld als nu.. Ik heb me nog nooit zo schoon en bevrijd gevoeld als nu.. Weg met de kroegen.. Weg gezuip.. Weg zijn de katers.. Dronken flaters..Glazige morgens... En hun zorgen... niet te betale”.
Sommige liedjesteksten zijn onbetaalbaar. Ook namens Ramses een goede winter toegewenst!
Uw licht besneeuwde columnist.
|
Augustus 2006
mevrouwtje
Vroeger was Breda omringd door kleine dorpjes. Onze Slokopgemeente heeft enkele van deze prachtdorpen ingelijfd in zijn domein. Ik woon in zo’n ex-dorp. Princenhage noemen ze het.
Dit dorp, ik weet nog hoe het was, de boerenkinderen in de klas. Een kar die ratelt op de keien. Het raadhuis met een pomp ervoor, een zandweg tussen koren door, het vee, de boerderijen. Wat leefden ze eenvoudig toen, bedenk ik me nu. In simpele huizen tussen groen met boerenbloemen en een heg. Ik was een kind en wist niet beter, dan dat het nooit voorbij zou gaan. Een beetje zanger zou er een liedje over schrijven. Dat dit dorp haar oude gezicht nog niet heeft verloren bewijzen een bruisend verenigingsleven, een kermis en jaarlijks een druk bezochte jaarmarkt. Een dressoir met plastic rozen!
Jarenlang leven levert een hoop rotzooi op. Verhuizen ook en relaties nog veel meer. Maar ook erfenissen en Xenos-achtige hebberigheid leveren volle zolders en gelukkige momenten. De jaarmarkt was het uitgelezen moment om eens flink schoon schip te maken in huisje weltevree. Karrevrachten vol rommel gingen de stoep op. Een lege jampot met wat wisselgeld en het feest kon beginnen. Dat je veel leert op zo’n dag, had ik van tevoren niet kunnen bedenken.
Graag laat ik een artikel de revue passeren. Het gaat om de kapstok. Zonder kap, dat wel. Een prachtartikel met stevige haakjes en simpel te be-vestigen aan iedere muur. Nog nooit een jas aan opge-hangen en ooit in een vlaag van jassen- en dassenwoede aangeschaft. Ik dacht aan één euro voor dit unieke exemplaar. Eén euro!
In mijn ooghoek schiet een potentiële kapstokkenkoper voorbij. Hij kijkt. Ik ook. Hij mindert vaart en gaat recht op zijn doel af. Het kon niet meer misgaan. Als marktkoopman hoor je dan te roepen. “Mooie kapstok mijnheer, slechts één eurootje vandaag”! De man denkt na. Rimpels in zijn voorhoofd. Hij zou ze bijna aan de kapstok kunnen hangen zo diep zijn ze. Na ‘n moment van wikken en wegen zegt de beste man: “50 cent?” Mijn klomp brak, zoals wel vaker, drie keer. Zei de man nu werkelijk 50 cent? “U haalt 50% van de vraagprijs af mijnheer, dat is wel fors”. De man is stil. “Maar”, vervolg ik, “het is vandaag een beetje feest. Voor vijftig cent kunt u wel vijftig jassen ophangen”! De man kijkt opnieuw.
Dan zegt hij bloedserieus: “Een kwartje”? Wat een bloedhond is deze man. Een havik! Een liegebeest! Een uitzuiger! Inhalig tuig! Niks eerlijke handel, gewoon een ordinaire dief. Een huichelachtige profiteur!
Ik denk na. “De kapstok is niet meer te koop mijnheer”. De man gaat weg in stilte. Mensen hebben geen schaamte meer. Het onderste uit de kan. Al heeft de kan geen bodem meer, proberen kan altijd, lijkt het credo. Na deze beschamende vertoning komt een moeder met een kind voorbij. “Mam, kijk eens wat een mooie kapstok!” Mam vraagt me naar de prijs. Ik zeg “50 cent”. In mezelf slaak ik een gelukskreet. Recht zal zegevieren! De vrouw geeft me een euro en zegt dat het zo “wel goed is” en bedankt me hartelijk. Dat had me weer bijna een huwelijk gekost. De vrije markt! Op straat is het geluk te halen.
Uiteindelijk heb ik vijftig euro binnengesleept in de kapstokkenhandel. Da’s niet gek voor spullen die je zelf niet meer wilt hebben. Aan het einde van de dag zat ik nog even op een stoel die ik letterlijk aan de straatstenen niet was kwijtgeraakt. Mensen komen hun rommel verkopen en niets is zo vervelend als ‘s avonds de overgebleven bende weer in de Peugeot te moeten laden en weer terug op zolder te moeten stallen. Hierdoor ontstonden er graaihoeken van spullen die “je zo kon meenemen”. En toen gebeurde het. Toen het stil was op straat ontstond een prachtig schouwspel van mensen die hun geluk tussen de overgebleven meuk kwamen beproeven. Als hebberige vleermuizen graaiden ze in dozen en achter muurtjes. Alles ging mee. Oude strijkplanken met scheuren in het dek, schimmelige boeken en broeken die naar oud frietvet riekten. Je kunt er altijd nog wel iemand blij mee maken zie je wel! Vol verbazing keek ik hoe fietstassen werden volgeladen, terwijl voorin de straat de eerste vuilniswagens van de Gemeente Breda al kwamen aanrijden.
Opeens een hoop tumult in een van de rommelhoeken. Een goudzoeker deed in een overgebleven doos een wereldvondst. Een kruis. Een kruis zonder Jezus eraan. Een leeg kruis! De man was door het dolle. Met een gulle gelukzalige glimlach fietste hij met zijn lege kruis de wereld in terug naar zijn appartement vol lege kruizen en kapotte strijkplanken. Hierop besloot ik naar huis te gaan en de winst te gaan tellen. Ik loop langs de “kruizendoos” en kijk er toch even in. Er steekt iets onderuit de doos. Een hand. Een witte hand met een gat erin. Een koopverslaafde? Nee, het is Jezus! Ik heb Jezus hier in huis maar een plaats gegeven. Hij hangt parmantig en lekker warm symbool te zijn van een mooie dag. Zijn kruis is hij kwijt. Maar waken over het mooie dorp Princenhage doet hij wel.
Dat dan weer wel.
Uw columnist
|
Februari 2006
Zolang als ik mijzelf bewust ben van de wereld weet ik wat een Negerzoen is. Die kwamen bij oma uit een gele vierkante doos van de middelste plank van de grote zware eiken snoepkast.
Alleen in mijn ogen, want eigenlijk huisde er in de kast servies en in de onderste lade papieren, pennen en meer van wat een gemiddelde huiskamerkast bevat. Wanneer de bewuste zoenendoos openging en de negen donkerbruine geheimen naar buiten schoven in het doorzichtige plastic knisperend binnendoosje, nam ik steevast de middelste van de negen. In mijn hoofd was dit de Koning van de Negerzoenen en ik was altijd oprecht trots als de zoen nog beschikbaar was. Wanneer je de zoen uit het doosje pakte was het de kunst dat het minigebakje heel bleef. Vaak knapte het zoentje onder de gulzigheid van mijn kindervingers wanneer de doos mij als een soort schatkist werd voorgehouden.
Ik kende drie tactieken om zo’n Negerzoen op te eten. De eerste en meest grote uitdaging was het laagje melkchocolade van het witte schuim te eten zodat er een ongeschonden witte zoen overbleef die je dan gulzig kon ophappen. De tweede manier was om met dodelijke precisie de zoen van het lichte droge wafelkoekje af te happen zodat er een volmaakt schoon koekje overbleef. En de derde en meest gulzige wijze van genot was het hele gevaarte in een soepele beweging in je mond te krijgen en dan de zoen te pletten tussen tong en verhemelte zodat alle heerlijkheden in een geweldige smaaksensatie uiteen spatten. Vandaag de dag zie ik deze feestelijke taferelen zich nog steeds voltrekken bij de hedendaagse kinderen.
De Negerzoen; een begrip voor jong en oud. En dat de wereld stapelgek aan het worden is blijkt nu wel weer. De naam Negerzoen zal door de producent worden veranderd in ‘Buys Zoenen’. Er is een groep in Nederland die aanstoot neemt aan de naam. Multicultureel onverantwoord. Neger! Zoenen! Discriminatie! Het is verschrikkelijk.
Als het koekje ‘Neger-slaag’ had geheten zou ik me er iets bij kunnen voorstellen. Of ‘Neger-Apen’ of ‘Gevulde Neger-lippen’.
“Mag ik van u een doos Negerslaag”? “Welke kleur”? “Ja, want denkt u zelf”! Ja, dat is slordig. Negerzoenen zijn lekker. Het is een feestje. De naam is een begrip. Al heel lang. Het is typisch Nederlands en een stukje cultuur. Positief! Dat de producent met ‘Buys Zoenen’ meer zakelij-ke mogelijkheden creëert snap ik wel. Met het WK Voetbal gaat men Oranje Zoenen verkopen (met oranje fondant) en in de winter Sneeuwzoenen (met kokossnippers erop).
Gelukkig staat er nu een actiegroep op die als teken van protest de ‘Blanke Vla’ van de markt wil halen. Dan ook consequent! En de Jodenkoeken? Wat gebeurt daar dan mee? Nederland raakt in de war. De multiculturele samenleving is vast een verrijking. Met respect voor elkaar. Maar geschiedenis ook. Zoete herinneringen. Oma en haar Grote Kast. Aan sommige dingen moet je maar niet komen. Koesteren! Wat mij betreft mag de vraag ‘Wat is een Negerzoen?’ worden opgenomen in de inburge-ringscursus van Rita Verdonk. Er zijn dan drie antwoorden mogelijk:
a) Een van oudsher Nederlandse lekkernij b) Een zoen van een Neger c) Beiden zijn mogelijk.
Heeft een cursist ‘c’ gekozen? Dan krijgt hij als bonus een gele doos met negen zoete lekkernijen.
Welkom in Nederland!
Met een Lentezoen,
Uw Columnist
|
November 2005 het Wijfje
De natuur zit eigenlijk heel simpel in elkaar. Bij veel diersoorten is het mannetje een stuk mooier en sierlijker dan het vrouwtje. Of het nu gaat om de trotse pauw, het feestelijke gupje, de bemaande leeuw, de lokroep van de fazant of de kolderieke zebravink, de mannetjes zijn het mooist.
Ze moeten iets doen om het vrouwtje te imponeren.
Een bont verenkleed, een felgekleurde grote vissenstaart, niets is te gek het vrouwtje te laten zien dat zij, de mannetjes de mooiste zijn.
Hoe anders gaat het dan bij de Mens als diersoort. De witte sportsokkenmannetjes wandelen met een doodgeslagen hopdrankje door een rokerig sociaalgericht onderkomen op zoek naar een mooi wijfje om te kunnen paren. Het paringsritueel is wat vreemd. Het mannetje zoekt het gezelschap op van andere mannetjes om hiermee een soort paringscluster te vormen. Er zijn verschillende lokroepen waargenomen, waaronder ‘Neuken!’ en ‘Lekkere wijven!’. De biologen onderzoeken nu of de pauw dit ook eigenlijk roept als hij zijn verenpracht opricht en een gil geeft in de vroege ochtend wanneer het zuiver frisse dauw de frisgroene grasspieten heeft beroerd.
Hiernaast kennen we ook diersoorten waarbij de daad fataal is na uitvoering. Bij bepaalde spinnensoorten is het vrouwtje bijzonder groot en het mannetje erg klein. Direct na de paring heeft het vrouwtje voedingstoffen nodig en begint het mannetje met huid en haar op te peuzelen, levend en wel. Bij de Mens is bekend dat het vrouwtje ook een stukje van het mannetje wil opeten, maar hierbij denkt het wijfje dat ze bepaalde delen van het mannetjeslichaam kan opzuigen. Dit blijkt telkens weer een wassen neus. De delen slinken wel na enkele minuten, maar er is geen schade aan toegebracht. Ook kan dit gedrag bij het mannetje leiden tot minder bezit op zowel financieel als materieel gebied. De verdwaasde blik van het mannetje als het hem voor de twaalfde keer is overkomen wordt door onderzoekers ook wel aangeduid als ‘een blik van een poepende hond’. De laatste jaren is binnen de huidige populatie Mensen op Aarde steeds duidelijker geworden dat paren op een later moment ook tot de dood kan leiden, met name in de achtergebleven delen van onze beschaving. Latex feestmutsjes bieden uitkomst, al zijn de Alfa-mannetjes, ook wel roedelleiders genoemd het hier niet mee eens. Er is nu een Duitse roedelleider aan de macht binnen een bepaalde geloofsgroep en is gaan wonen in een soort witte termietenheuvel in Vaticaanstad. Maar dit terzijde.
Dat het bij de diersoort Mens het wijfje is dat zich uitdost om een mannetje te imponeren is eigenlijk heel vreemd. Zwarte liefdeslijnen worden rond de ogen getekend en op de oogleden worden feestelijke glitterkleuren aangebracht. Ook de lippen worden voorzien van een toets gekleurd vet. Wanneer het wijfje vervolgens beet heeft en een tot een cirkel gesmolten stuk goudkleurig metaal om de vinger heeft blijft ze dit gedrag vertonen daar de mannetje telkens opnieuw verleid moet worden tot paren. Er is ook gedrag waargenomen van wijfjes die dit juist nalaten, maar het mannetje blijkt zich op een later moment te kunnen aanpassen in de vorm van een tweede wijfje met wel de juiste liefdeskleuren en verzorgde hoofdvacht (ook wel ‘haar’ genoemd).
Een enkel mannetje weet zich tegenwoordig zo te kleden en te verzorgen dat hij de rollen om kan draaien. Dit gedrag zien we meer en meer. De evolutie past elke soort aan de omstandigheden aan. Over 3400 jaar heeft hebben de mannetjes een fel gekleurde rechtopstaande staart en eet het vrouwtje op, direct na het paren. Het zal snel met de Mens als intelligente soort gedaan zijn.
Uw Columnist (jong mannetje).
|
Prachtig September 2005 Er zijn van die dingen in het leven die de meesten van ons ooit op een dag meemaken.
Uit huis, weg bij je ouders. Voor het eerst in je eigen autootje rijden zonder instructeur op de snelweg. Voor het eerst op vakantie zonder je ouders. En zo speelt ook de dood bij velen een niet geringe rol op een bepaald moment.
Het verlies van een van je ouders is er op een dag.
Ook uw columnist heeft er in de juni-maand van dit jaar aan moeten geloven. Er is twijfel geweest of ik er wel over zou moeten schrijven, het is immers een persoonlijke kwestie en niet iedereen zit te wachten op een dergelijk onderwerp. Echter, er bestaan leuke columns, ‘feel-good columns’, serieuze columns. Maar allemaal hebben ze één ding gemeen. Ze zijn allemaal uit het leven gegrepen. Ik wil dan ook geen enkel onderwerp schuwen.
Eigenlijk wil ik alleen maar zeggen dat het een ongelooflijk mooie ervaring is, die dood zo dichtbij. Het betreft hier mijn moeder, vijfenveertig jaar lang was ze onderdeel van de groep waar u en ik ook deel van uitmaken. De mensheid! En na vijfenveertig jaar was daar het moment dat het lampje uitging. Dat het lampje al een tijdje flikkerde wist ze zelf ook wel. En toch blijft het ongrijpbaar mooi. Het definitieve, alles verslindende, overrompelende gevoel dat een van je wortels wordt afgekapt door een groot, zwart, niets ontziend kapmes. Dat je door moet met datgene dat je hebt gezien, geleerd en opgebouwd. Ik was erbij toen ze wegvloog. Het was prachtig. Ontspanning, rustig, een laatste spiertje dat voor het laatst beweegt, een lange dunne groene fluoriserende streep op het ziekenhuisbeeldscherm gaf weer wat we al zagen en wisten. Ze was teruggegaan naar waar ze vijfenveertig geleden vandaan was gekomen. Je kunt het maar één keer meemaken. De bomen wapperden in de wind, het was vijf voor elf in de ochtend. Een paar minuten erna een bakje koffie, beneden in het ziekenhuisrestaurant met wat aardbeien, ‘even bijkomen’.
De rozen waren fantastisch zo bij de blankgeschuurde kist, de liedjes deden wonderen en ook het brullen van het vuur erna vergeet je nooit. Reacties van mensen. Overdadig, scherp, meelevend, soms zelfs ‘omdat het zo hoort’. Vanaf de bewuste dag in juni is iedere dag de zon weer opgekomen en ondergegaan, het heeft geregend en mijn brood smaakt niet anders dan voorheen. Het strand is nog net zo als vroeger en ook de kinderen spelen nog gewoon in de speeltuin. Is er dan niets veranderd? Jawel, juist wel. Het is allemaal zo mooi symbolisch geworden. Symboliek is een prettige manier van kijken, van relativeren. De wereld draait door, ook zonder haar. En dát is juist de kracht van het leven. Het is komen en gaan. Regen en Wind, Water en Vuur. Prachtig! Ze is eigenlijk niet dood, mijn moeder. Haar lichaam was op. Meer niet. Vuur en passie heeft ze me laten zien. Meer is niet nodig. Lang slapen, heel lang. Zo lang, dat het nooit te bevatten is. Wakker worden is voorbij.
Gekke man, die Magere Hein..
Tot volgende keer, ik beloof dan een lekker-lachen-Column. Goed? Uw Columnist, Bart.
|
Old Dutch Juni 2005 Het was een mooie dag in Amsterdam. Het Vondelpark lag er geweldig bij.
Een laagje zuiver witte sneeuw bedekte de groene grasmat en enkele wandelpaden. Ik zag een sneeuwpop met wat takken als ledematen. Hij keek me aan. Een vader en een slee met daarop zijn kroost en een door de sneeuw dolgeworden hond vulden hierna mijn blikveld.
Het was een wit feest in Amsterdam. Eenmaal in de auto op weg naar Breda zette ik de radio aan en zong wat mee met de klanken van Frank Sinatra. ‘New York, New York’ brulden de speakers. Twee minuten later sprong de radio uit en was met geen mogelijkheid meer aan te krijgen. Kan gebeuren, het is immers techniek. Dat hierna mijn ruitenwissers ook weigerden en mijn koplampen wel erg zwakjes begonnen te branden deed de pret wél drukken. Ik maakte mezelf zorgen, het was immers donker op een drukke snelweg. Het eerstvolgende benzinestation zou een stop worden voor een kijkje onder de motorkap. En zo geschiedde.
Niks te zien, ik begrijp immers net zoveel van autotechniek als van het kapsel van Geert Wilders. ANWB bellen dan maar. Die kwam en heeft een half uur nodig gehad te achterhalen dat de zogenaamde V-snaar het had begeven. Die dreef de dynamo aan en die dynamo dreef mijn auto-electronica aan. Of zoiets. Ondertussen besefte ik me dat dit niet de eerste keer was dat ik met een auto stilstond op een verachtelijke plaats op deze wereld. Wat ik er nog niet bij had verteld is dat ik een reisgenoot naast me had zitten die zei ‘Ik heb niet eens een rijbewijs, dan heb je dit soort dingen niet’. En toen werd ik kwaad. Hij had gelijk! Een auto geeft vrijheid en tegelijkertijd een last op de schouders. Alles kan immers stuk op ieder moment.
Een rigoureus besluit vulde de van binnen beslagen auto. ‘Ik doe de auto weg en ga de lente en de zomer fietsen’ sprak ik. Besluit genomen. In de herfst keek ik dan wel weer..
En zo kwam de dag dat ik ’s ochtends om half acht de fiets naar buiten reed en erop stapte. Het zonnetje scheen. Wat een luxe! Scheelde me maandelijks veel geld en het was nog gezond ook! Nooit meer zoeken naar een parkeerplaats en als het regent gewoon een regenbroek met paraplu! Nooit meer (be)keuringen! Nooit meer toestanden! Nooit meer de angst stil te staan! Nooit meer blinde bejaarden aanrijden! Nooit meer de angst van de rollende bal op de weg en weigerende remmen! Eureka! Ik voelde me briljant. Ik ging overal gewoon wat langer over doen, ik had immers nog zo’n zestig jaar te gaan op deze planeet. Waarom dan 120 kilometer per uur willen rijden op veel te dure snelwegen? Ook tijdens het stappen zag ik de voordelen. Fiets aan een paaltje, slot eromheen. Appeltje eitje. Tot het moment kwam dat ik op een nacht de kroeg uitgeveegd werd en mijzelf naar mijn alles overwinnende mobiele gezondheidsmachine sleepte. Mijn mond viel open. Helemaal in elkaar getrapt! Slagen in het wiel, alles krom. Ik was een heus slachtoffer van vandalisme. Mijn klomp brak wel drie keer. Waren er nog alternatieven te bedenken in deze vergankelijke mobiele wereld? Een nieuwe fiets dan maar.
Een witte omafiets, type ‘Old Dutch’. Groot en comfortabel. Een genot. Het nadeel en tegelijk voordeel van omafietsen, is dat ze zo lekker hard gaan en dat je als bestuurder een wat nonchalante houding gaat aannemen. Gisteren fietste ik naar huis op mijn witte limousine. Ineens schiet mijn voet van de trapper, ik zwabber zeker tien meter gillend over de straat, raak een stoeprand en land met mijn gezicht in een laurierstruik, benen in de lucht. De witte oma landde als een bejaarde op mijn lijf. Ik barstte in lachen uit. Want, zeg nu zelf, wat is er nu heerlijker dan in de lente eens lekker in de bosjes te belanden?
Het was mij weer een genoegen,
Uw Fietsende Columnist
|
Geboren in 1980 of later 30 maart 2005
In de laatste Klampetter hebben we het gehad over de HELDEN. Dit keer hebben we het over de REALISTEN, een generatie later, het betreft de mensen die in 1980 of later geboren zijn. Een beperkte groep van onze lezers. Volgens de theorie uit de laatste Klampetter zouden wij (de mensen van ná 1980) al lang doodongelukkig en onverantwoord bezig moeten zijn met de belangrijke zaken des levens.
Ik wil hier graag een weerwoord op schrijven. Ik ben het oneens met de inhoud en de suggestieve woorden die in het stuk worden gebruikt. Het moet afgelopen zijn met de generaties voor ons die moeilijke gezichten trekken wanneer men de hedendaagse realiteit voor ogen ziet waarmee de mensen die in of na 1980 geboren zijn het heden beleven.
Ik wil de tekst uit de vorige uitgave in het daglicht zetten van vandaag de dag. Daar gaan we:
Wij zitten in auto’s met gordel, 3VO bepleit dit. Airbags zijn bij de meeste nieuwe auto’s een standaarduitrusting. We zijn zuinig op onszelf. De generatie voor ons heeft weinig gedaan om het overmatig gebruik van de auto terug te dringen.
Onze bedden zijn gemaakt van metaal, hout of geperst materiaal. Gevaarlijke stoffen zijn verboden. Hekjes zijn uit en lelijk. We houden gewoon toezicht op de kinderen zoals het hoort. Kinderen zijn gebaat bij babyfoons en de ouders ook op bepaalde momenten (een modern traphekje). We maken gebruik van de hedendaagse mogelijkheden. Dit maakt dat we ontspannen als ouders op de bank kunnen zitten en aandacht aan elkaar kunnen besteden. We werken hiermee aan een duurzame relatie. Rust en veiligheid gaan hand in hand.
De industrie heeft kindersloten uitgevonden. Wel zo veilig. Geen verbrande slokdarmen en vergiftigingen meer. Voor deuren en poorten is het nog steeds zo dat daar ongelukken mee kunnen gebeuren. Er zijn weinig huishoudens die hier de middelen van deze tijd voor inzetten. Kan beter.
Achterop de fiets zitten kinderen in een kinderstoeltje. Dit natuurlijk alleen als we de moeite nemen ook nog echt iets met de fiets te doen. Een auto is in dat opzicht veiliger. Versnellingen op een fiets zijn prettig. We willen werken aan onze conditie en meer kniebewegingen maken wanneer we dat willen, daarom ook versnellingen. Heuvels hebben we immers niet, behalve een verdwaald viaduct of brug. Banden plakken hoeft niet meer, daar zijn vloeibare oplossingen voor. En als de fietsenmaker het laat doen stimuleren we de economie die in het slop is geraakt. Snel, duidelijk en we worden er beide beter van.
Water stroomt nog steeds uit de kraan en is het lekkerst. Die keuze is vrij. Er is niemand die zegt dat je uit een flesje moet drinken. Kraanwater past natuurlijk gewoon in zo’n flesje. Je hoeft het maar 1x aan te schaffen. En het is efficiënter. Een baas is niet blij als een werknemer continu naar de kraan loopt en er vervolgens aan lurkt. Limonade is uit, frisdrank is in. Ranja met een rietje is cult geworden. Het is hip. Kleur en smaakstoffen bestaan nog steeds. En gelukkig hebben we bij vele producten de keuze of we met of zonder willen. Wel zo gezond. Deze generatie moet nadenken. We moeten keuzes maken die gerelateerd zijn aan gezondheid.
Kauwgom is ordinair. Smintjes zijn in. Beter voor de straat en het straatbeeld. We zuigen op kleine mintjes en muntjes. In allerlei smaken. Suikervrij. Soms is het goed de authentieke zaken de nek om te draaien en plaats te maken voor verstandige producten. Koekjes zijn lekker. En van teveel word je dik. Vroeger werd je daar ook dik van. Onzin dus. Veel boter is niet nodig, dat is aangeleerd gedrag. Van drinken uit andermans flesjes worden we in deze periode ook niet ziek. Waarom dat zo zou zijn kan iemand me wellicht uitleggen?
Dat men vroeger s’ochtends van huis ging en vervolgens s’avonds pas weer thuis kwam als de straatverlichting aanging is prima. Wat daar mis mee zou zijn weet ik niet. Uiteraard alleen als je jezelf tussendoor ook nog nuttig maakt. Een GSM is een teken van deze tijd. Het redt mensenlevens, beurt relaties op en soms gaat er 1 per SMS uit. Dat kan gewoon. Er zit ook een uitknop op. Keuzes! Dat is nu. Het bos of park, daar is door de vorige generatie niet veel van overgebleven, althans door het kabinet. Daarom hebben we nu speeltuintjes, internet en computers. Dat is ook nu. Vieze mannetjes hebben altijd al bestaan. In de regel zijn zij ouder dan 30. Wellicht een blauw kinderfietsje gehad in plaats van een rood exemplaar.
Kinderen maken geen afspraak om bij een vriendje te gaan spelen. Ze SMS’en waar ze zijn en hoelaat ze ergens kunnen zijn. Wel zo vrij. Het zijn overigens niet de kinderen die eisen dat er afspraken worden gemaakt als er een ander kind komt spelen. Dat is de generatie ouders van toen.
Dat mensen met een spelcomputer of X-box geen vrienden hebben vind ik belachelijk. Het vult ons juist aan, verrijkt de fantasie en laat je dingen beleven die eigenlijk niet mogelijk zijn. Daarnaast zien we onze vrienden. Wanneer we willen. Nooit verplicht. Gewoon zoals het hoort.
We hebben 24 uur per dag televisie. Zo houden we bij wat er zoal in de wereld aan de hand is. Informatie is belangrijk. Zo leren we van de fouten uit het verleden. Om amusement moeten we lachen. Liefst met onze vrienden. Dat dan ook weer. De afstandbediening is een logisch gevolg van een televisie.
Tegenwoordig vechten we minder dan vroeger en als we vechten pakken we het gelijk goed aan. Bij dergelijke gebeurtenissen mogen we blij zijn met de rechterlijke macht. Al het andere proberen we als verstandige mensen op te lossen. Praten. Zinloos geweld is toegenomen, dat is zeer vervelend. Daar hebben we campagnes voor met lieveheersbeestjes. Diezelfde diertjes eten zeer vraatzuchtig bladluis, terwijl ze het met gewoon plantaardig materiaal best afkunnen. Vreemd wel. Onze generatie kijkt vreemd aan tegen zulke televisiespotjes.
Speelgoed kan prima worden gekocht, daar is voldoende keuze in, in alle prijscategorieën. Al het andere is ook leuk. Voetballen doen we soms. Lekker ouderwets. Hoe het was chatten of sms’en we daarna door aan onze beste vrienden. Teleurstellingen bestaan nog steeds. Gelukkig kunnen die kinderen daarna heerlijk ontspannen voor de tv met een kleurstofloze frisdrank of internetten op een stoel zonder cadmium of lood.
Dat de meester op school altijd gelijk heeft is natuurlijk pure onzin en ronduit bedenkelijk. Het gaat om een kind met een toekomst. Adviezen en resultaten naast elkaar en gezond overleggen. Waar ordinair gedrag samenkomt met onderwijs dient men hard in te grijpen. Voor je mening uitkomen is prima. Discussie is gezond. Gezamenlijke doelen dienen het kind uiteindelijk. Schoolbanken hebben een veiligheidskeurmerk. Scheelt ziektekosten.
Tegenwoordig smeren we boterhammen of kopen inderdaad iets op school. De middelen zijn er, het aanbod is er, de behoefte is er. Welke vorige generatie heeft belang bij het feit dat mensen zelf hun brood dienen te smeren met een willekeurig mes?
De vorige generatie brengen hun eigen kinderen nu naar school bij kou en regen en schrijven en zeggen tegelijkertijd dat zij ZELF moesten fietsen. Beetje psycholoog verklaart dit binnen vijf minuten. Wij zelf volgens mij ook.
Er hoeft niet altijd iets mis te gaan in een opvoeding om later als kind in aanraking te komen met de politie. Wanneer we opgesloten zitten moeten ouders gezond in gesprek kunnen gaan met justitie. Of in discussie. In alle andere gevallen verdienen we gewoon straf. Onze daden hebben ook consequenties en ook wij kunnen ons niet verstoppen. Wij hebben vrijheid, mislukkingen en schamen ons hier op sommige momenten net zo hard voor als jullie vroeger. Wie is schuldig aan de prestatiemaatschappij? Dat zijn wij zelf zeker? Succes en verantwoordelijkheid kennen we. Geen probleem. Hoeven we zoveel jaar later ook niet op te schrijven om onszelf als held te omschrijven. Het is doodgewoon.
De generatie van na 1980 brengt mensen voort die problemen niet alleen KUNNEN oplossen, maar het ook werkelijk doen. Niet innovatief BEZIG zijn, maar het gewoon zijn en DURVEN niet alleen risico’s te nemen, we nemen ze ook wanneer nodig. Gevolgen aanvaarden we, mits terecht. Gezond discussiëren is prima.
Wij feliciteren onszelf niet, wij vinden sommige zaken vanzelfsprekend.
Ik ben van mening dat de tijd er niet ‘leuker’ op geworden is met alles wat er voorvalt. Echter, we dienen iedere generatie een generatie te laten met alles wat daarbij hoort. Het zijn immers getrapte verkiezingen niet? Wie heeft wie opgevoed? Wiens idealen zijn geen waarheid geworden? Alle generaties zullen de komende kritisch benaderen. Prima, maar nuanceer. Accepteer bepaalde zaken. Kijk vooruit. Er is geen generatie slecht. De middelen veranderen, commercie steekt de kop op. We worden slimmer. Apparaten worden slimmer. En een ieder blijft verantwoordelijk voor zijn eigen gezondheid en geluk. Wel met respect, een lach en een knipoog.
Geen punt. Uw columnist, Bart (1980).
|
|
