Opa Eestermans (Jit)

Dingeman Eestermans (De Jit)

geboren te Ginneken en Bavel op 3 oktober 1899 

overleden te Breda (Ginneken) op 22 april 1972.  

Klik hier voor een persoonsbeschrijving

Hij kwam uit een groot gezin en was een van de 9 kinderen. Hij had 3 broers en 5 zussen.

In het Ginneken was het heel normaal dat mensen een bijnaam hadden. Dingeman werd dan ook "Jit" genoemd.

Waar deze bijnaam vandaan kwam, is tot op heden niet te achterhalen. Jit was een kleine man met een heel groot en warm hart, waarin plaats was voor velen. Als hij iemand kon helpen dan zou hij dat zeker doen en als iemand onrecht werd aangedaan dan maakte een groot rechtvaardigheidsgevoel meester van hem. Onrecht.... daar kon hij woedend om worden en zo kwam hij tijdens zijn leven dan ook vaak in verhitte situaties terecht. Situaties waarin Jit zijn mannetje stond, hij was van zeven duivels nog niet bang.  

Om bepaalde zaken recht te zetten gebruikte hij menigmaal zijn vuisten, wat heel normaal was in die tijd én in de Klampetter, een volksbuurt waar men voor elkaar opkwam. Jit had een middelmatig  postuur, ietwat aan de kleine kant te noemen en stond bekend als een lenig en supersnelle man. Nee, met Jit moest je niks krijgen, hoewel zijn grenzen ver lagen. Jit had één vervelende eigenschap, hij had een hekel aan gezagdragers.

Als hij dan eens te diep in het glaasje had gekeken, kwam deze eigenschap soms te veel naar boven, wat meestal resulteerde in een knokpartijtje met een nachtje cel ter afkoeling.

"De baan op", zoals ze dat noemden, was Jit's leven. Handelaarsbloed stroomde door zijn aderen. Vaak ging hij "de boer" op om zijn handelswaar aan de man te brengen. 

Die bestond uit linnengoed, groente en fruit. Maar ook ruilpraktijken waren hem niet vreemd.  Voor een lekkere ham, kreeg de boer dan weer een overall of borstrok en zo hielp men elkaar. In de oorlogstijd kwamen deze praktijken zeer goed van pas. Nooit heeft zijn gezin er qua voedsel er onder te lijden gehad, daar zorgde hij wel voor.

Jit was een niet te strenge vader voor zijn kinderen en een soort speelmaatje voor zijn kleinkinderen. Hij zag ze graag komen en leefde dan helemaal op, een echt gezelschapsmens was hij. Hij mocht dan wel graag plagen, maar wist het altijd weer zo te draaien dat je na vijf minuten toch weer op zijn schoot zat en hem de liefste opa van de wereld vond. Gierig was hij zeker niet, altijd toverde hij wel wat lekkers of een kwartje uit een of andere broekzak en zelfs uit zijn sokken.

Vaak had hij daar zelf de grootste lol om.    

Hij genoot van zijn kinderen en kleinkinderen en dat was wederzijds.

Het was voor de familie dan ook een groot verlies toen hij op 72 jarige leeftijd overleed en oma, zijn Mui, alleen achterliet.  

Naar Oma Mui

Naar boven