 |
|
||||||||
|
|||||||||
 |
|||||||||
|
|
|
|
|
|
 |
|||||
|
Help ... mij mijn kinderen helpen!!! |
|||||
|
Bijgewerkt t/m 27/02/2008 |
|||||
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|||||||||||
|
||||||||||||||||||||||||
|
Stel je voor dat… Op een dag kreeg Els pijn in haar buik. Het was niet echt heel erg heftig, maar toch wel zo aanwezig dat het haar in haar dagelijkse bezigheden belemmerde. Noem het intuïtie, maar iets in haar zei dat dit niet helemaal pluis was. Toch ging ze gewoon naar haar werk en liet hier en daar iets over haar buikklachten vallen bij collega's. Deze reageerden eigenlijk bijna allemaal op dezelfde manier: Joh dat heb ik inderdaad ook wel eens, dat gaat vanzelf wel over!. 1 enkel persoon had gezegd: Ga op je eigen gevoel af, als je het niet vertrouwt dan moet je naar je huisarts gaan. Toch bleef Els nog een tijd met die pijn lopen, omdat bijna iedereen om haar heen vertelde dat het "normaal" was en het bij iedereen wel eens voorkwam en dat het allemaal vanzelf weer over zou gaan. Helaas, dat laatste gebeurde niet, 2 maanden later was het niet minder geworden en begon ze zich toch wel wat meer ongerust te maken. Dit kan niet normaal zijn, de pijn had nu toch weg moeten zijn? Ze noemde het weer eens zo hier en daar aan kennissen, vrienden en familie, en zei daarbij dat ze toch wel bang was dat het misschien iets engs zou zijn. Welnee!! Reageerden de meeste mensen! Bij mij heeft het ook wel eens lang geduurd er is echt niks aan de hand hoor! Maar weer 1 of 2 mensen zeiden dat ze nou toch maar eens naar de huisarts moest gaan met haar klachten. De huisarts hoort haar verhaal aan en vertrouwt de boel toch niet helemaal en verwijst haar door naar het ziekenhuis voor nadere onderzoeken. Opgelucht dat ze nu wel serieus werd genomen maakte ze de afspraak in het ziekenhuis en vertelde het weer aan het aantal mensen. Maar veel mensen reageerde: Vind je dat nou niet een beetje overdreven? Iedereen heeft toch wel eens buikpijn en dat gaat vanzelf over, het is heus niks ernstigs, daar ga je toch niet voor naar het ziekenhuis? Hevig teleurgesteld door het onbegrip en het gebrek aan medeleven gaat ze uiteindelijk naar het ziekenhuis. Daar wordt vrij snel met een echo en andere onderzoeken vastgesteld dat er iets in de buik zit van Els, wat daar niet thuis hoort. Wat het precies is, kunnen ze nog niet vertellen Bang, maar wel opgelucht dat het toch niet tussen haar oren zit en in de hoop dat ze door haar familie, vrienden of kenissen nu wel serieus zal worden genomen, gaat ze weer naar huis. Maar nee, ondanks de voorlopige uitslag, blijft begrip uit. “Het zal allemaal wel meevallen! Uiteindelijk kunnen ze altijd wel iets vinden als ze dat willen”. Gelukkig is er 1 goede vriendin en haar ouders die wel met haar meeleven en beginnen te begrijpen dat er meer aan de hand is. En paar weken laten volgen meer onderzoeken en uiteindelijk komt de uitslag… kanker! Totaal verslagen en ontredderd blijft Els met deze uitslag achter. Wat gaat er allemaal gebeuren, hoe gaat dit eindigen, hoe moet ze nu gaan leven? Welke behandelingen gaat ze krijgen? Vragen, vragen, vragen, onzekerheid, angst en verdriet lossen elkaar af. Thuis aangekomen verwacht ze nu toch eindelijk het begrip en de steun te krijgen die ze zo hard nodig heeft, uiteindelijk heeft ze verdorie Kanker!!! Dat zegt toch wat! Maar wederom een klap in haar gezicht, want ook dat is niet iets om al te serieus te nemen. Joh weet je wel zeker dat het kanker is? Tegenwoordig noemen ze geloof ik elk bobbeltje kanker, vroeger had dat geen naam en tegenwoordig heeft geloof ik iedereen het. Het lijkt wel een modeverschijnsel. Het zal allemaal wel meevallen! En daar gaat Els, niet alleen in haar eentje hard vechtend tegen de kanker, maar ook tegen de hard oordelende mensen. De operatie, de chemo-kuren worden door veel mensen afgedaan als klinkklare onzin! Je moet jezelf een schop onder je kont geven, een beetje gezond eten en er is niks aan de hand… tja …en soms heeft Els goede dagen. Dan is ze iets minder vermoeid en ziet ze er wat beter uit. Maar ja... hoe kun je nou zogenaamd die ziekte hebben en er zo goed uit zien? Wat een onzin allemaal!
Schrik je van dit verhaal? Denk je dat zoiets serieus zal gebeuren? Nee zo´n situatie als in bovenstaand voorbeeld is gelukkig totaal ondenkbaar!!! Zo´n vorm van isolatie zou je niemand toewensen en zeker niet in deze situatie. Laat me ten eerste uitleggen dat ik met dit voorbeeld in de verste verte geen vergelijkingen wil maken in ziektebeelden. Ik wens niemand deze vreselijke ziekte toe. Het is alleen om aan te geven dat er voor het 1 automatisch alle begrip bestaat en voor duizenden ouders van kinderen die wat anders zijn dan andere kinderen vaker niet (of zeer weinig). Dat we voor de ene situatie geen tekst en uitleg nodig hebben om mee te voelen en met de andere je tot op het bot moet verdedigen. Waarom iemand met een “anders”-werkende bovenkamer, maar met een “normaal” uiterlijk amper wordt geaccepteerd. De ouders en mensen die met deze speciale mensen en kinderen te maken hebben en die de pech hebben in zo´n harde en begriploze omgeving te leven wil ik allemaal een hart onder de riem steken. Het zijn in mijn ogen stuk voor stuk mensen die ijzersterk in hun schoenen (moeten) staan. Voor alle betrokkene en ouders… mijn diepste bewondering! |
||||||||||||||||||||||||
|
En opeens weet je zeker dat er iets niet klopt... Je kind is altijd al anders geweest, dat wist je eigenlijk al snel. Je kon er niet precies de vinger op leggen, maar je voelde het gewoon. Je leeft je leven zo goed en kwaad als het kan, denkt dat het er allemaal bij hoort. Tot er een moment komt dat je ogen open gaan. Dit is niet een “doorsnee” kind. Je kind gedijd absoluut niet onder een “volgens-het-boekje-methode”. Hier is iets anders aan de hand. Dit kind heeft een andere “gebruiksaanwijzing”, alleen heb ik die er niet bij de geboorte bij gekregen. Dan duik je vol goede moed het land der hulpverlening binnen, met maar 1 doel: Erachter komen wat er aan de hand is met je kind. En dan antwoorden te vinden op de volgende vragen: Hoe kan ik mijn kind het beste begeleiden? Hoe kan ik hem de gepaste en optimale leefomgeving schenken? Wat kan ik van hem of haar verwachten, wat is reëel? (Wat is zijn/haar vermogen of onvermogen?) Zit hij of zij op de juiste school? Doe ik het nu wel goed als ouder? Wat zie ik over het hoofd? En hoe kunnen wij dit als ouders het beste volhouden? En dan begint de lange weg op zoek naar hulp ... |
||||||||||||||||||||||||
|
||||||||||||||||||||||||
|
How many sorrows Eurythmics |
||||||||||||||||||||||||
 |
||||||||||||||||||||||||
 |
||||||||||||||||||||||||
|
|
| [Help!] [De schrijfster] [Britt] [Jesse] [Mijn Verhaal] [Gastenboek] [met dank aan ...] |