Een lang verhaal. (1994 / '95)

Zo begon het

Sommige dingen in een mensenleven zullen altijd een mysterie blijven. Zo ook de vraag, waarom een mens zo bezeten kan zijn, om persé iets bepaalds te willen hebben. Of het een obsessie is of gewoon een gezonde gekte, ik weet het niet, maar mij is zoiets echter wel overkomen en ik zal mijn verhaal bij deze doen. Ik heb in de loop van de tijd reeds veel auto’s van diverse merken gehad, toch was er de afgelopen jaren een bepaalde trouw aan het merk Citroën. Dit heeft naar ik nu aanneem een diepere oorzaak.

Mijn eerste aanraking met het fenomeen Citroën gaat terug naar eind jaren 60. Als jongen van een jaar of 18 mocht ik wel eens de ‘snoek’ van mijn toen 70-jarige oom lenen. Deze oom was een levensgenieter, hield van reizen, lekker eten een glaasje (Franse) wijn en natuurlijk van zijn Citroën (met de klemtoon op een perfect Franse uitspraak!). Het was een witte ID 19 met een rood dak en rode bekleding. Voor die tijd een opvallende verschijning, vooral als aan de ‘welstandsknop’ onder de achterbumper de wit met rode ‘Yvonne’-caravan voortgetrokken werd.

Omdat mijn oom niet meer graag lange afstanden reed, reed ik hem vaak in zijn ID naar Zeeland, waar familie van hem woonde. Op die manier kon ik van het rijden in de ID genieten, temeer daar ik zelf nog geen eigen auto had. Op een gegeven moment was mijn oom niet meer, en ontwikkelde ik een voorliefde voor andere meer "sportieve" auto’s, voerde kevers op en deed mee aan stockcar-races. Nu tot de oudere generatie tellend en daardoor waarschijnlijk ook wat bezadigder, weet ik vooral bepaalde dingen meer te waarderen dan vroeger, en begrijp de levensstijl van mijn oom nu pas echt. Ik denk, dat ik mij vandaag wellicht ook tot de groep levensgenieters kan rekenen. Juist nu herinnerde ik mij ook weer het comfort en de uitstraling van de auto’s met de dubbele chevron. Niet zomaar een automerk, maar waarschijnlijk toch iets meer. Tot op heden bezat ik diverse modellen zoals enkele Deux Chevauxtjes , een Visa (4cylinder!!!) en een GSA X1 en ik beleefde veel rijplaisier in alle typen, maar vooral in de GSA.

Ondanks het feit mijn GSA niet zo zacht geveerd was als de ID, die ik nog zo goed in herinnering had, en ook luidruchtiger was, was het wel mijn ‘Citroënste’ Citroën tot dan toe. Alles wat een Citroën moest hebben, had deze auto. Komfort, satellieten aan de stuurkolom, moderne vormgeving en veel typische Citroen eigenaardigheden. Tevens deed hij ook prima dienst tijdens onze trektochten met vouwwagen door Europa. Vaak heb ik echter met de gedachte gespeeld om toch nog eens een ‘grote’ Citroën te kopen. Maar het was als gezinshoofd met twee opgroeiende dochters economischer om een kleine nieuwe auto te rijden, dan een grote 2de hands dacht ik toen nog. Omdat de auto o.a. niet meer als trekauto voor ons ‘vakantie-huisje op wielen’ nodig was, wij hadden hiervoor inmiddels een klein campeerbusje gebouwd, viel de keuze uiteindelijk op een AX.

Overweging

Onze AX was een leuke auto, maar niet dat wat ik ervan verwachtte. Alles wat ik tot dusver aan Citroën zo waardeerde ontbrak ineens. Geen specifieke vormgeving meer, geen hydropneumatische vering, de richtingaanwijzer zat zoals bij alle gewone auto’s aan de stuurkolom middels een gewone handel en kwam ook nog na het nemen van een bocht in de ruststand terug. Hoogst merkwaardig! De gedachte aan die echte Citroën werd dus steeds heviger. Maar welke? Een mooie CX of een XM van het eerste uur? Of toch die oude liefde, een DS? De twijfels bleven nog een tijdje. Steeds vaker speelde ik met de gedachte om een snoek te kunnen kopen en vooral te kunnen onderhouden. Dat laatste heeft mij er eigenlijk steeds van weerhouden, om de stap te nemen, omdat er altijd gezegd werd, dat het onderhoud van zo’n auto onbetaalbaar zou zijn.

Na mijn bezoek aan de Beurs van Berlage n.a.v. het 75-jarig bestaan van Citroën in Nederland, werd het ineens zonneklaar. De meeste DS-en, waarvoor ik eigenlijk naar Amsterdam kwam, heb ik gemist, doordat ik niet over de informatie beschikte, wat waar te doen was. Enkele exemplaren stonden echter bij het Olympisch stadion opgesteld.

Bij het zien van al die DS-en laaide het vlammetje ondanks de hevige regen en hagelbuien echt op en zelfs mijn achterban kon het niet ontkennen, dat die auto’s wel heel bijzonder waren. Ik kwam in gesprek met iemand die een DS reed. Hij bezwoer mij, hoe geweldig het wel is om nu nog in een DS te rijden, en dat het in principe niet duurder hoefde te zijn dan een moderne middenklasser. Vooral omdat er momenteel nog betaalbare en goede exemplaren te koop zouden zijn, en de voorziening van onderdelen totaal geen problemen opleverde, mits men de adressen zou weten. De man vertelde zo enthousiast, dat het idee van een eigen voiture nu helemaal niet meer uit mijn hoofd ging en met deze wetenschap werd er onderweg naar huis hevig overleg gepleegd, om te bezien of het ook voor ons haalbaar zou zijn die oude jongensdroom uiteindelijk toch op een verstandige manier uit te laten komen.

Info vergaren

Eenmaal thuis, werd er aan alle kanten bij eigenaren van een Snoek, en bij bedrijven die onderhoud doen en ook auto’s verkopen informatie verzameld. Zo kwam ik erachter, dat een DS in een goede staat, want dat moest ik hebben, om er ook na lange tijd nog van te kunnen genieten, al een vrij flinke investering zou betekenen, en dat er voor een paar duizendjes allang niet veel meer te koop zou zijn.

Mijn voorkeur ging daarom uit naar een eenvoudige D Super 5, omdat deze geen ingewikkelde techniek heeft en zodoende ook wat het onderhoud aangaat goed te hanteren valt.Ik zou dan wel eerst onze AX moeten verkopen. De verkoop, vlotte echter niet zo, ondanks een niet al te hoge prijs had schijnbaar niemand trek in onze pas 2 jaar oude en in  nieuw staat verkerende auto.Ik moest het dus maar verder proberen en was natuurlijk ook nog niet in staat naar een DS te gaan zoeken, zij het dat er toch iets gebeurde, waardoor alles in een stroomversnelling zou geraken. 

Gelukkig ongeluk

Zoals altijd parkeerde ik mijn AX-je langs de kant van de weg, op een parkeerstrook gelegen in een flauwe bocht.

Je  zult nu wel raden, wat er gebeurde. Het is echter zonder voorbedachten rade en niet van te voren ingepland of had ik ook maar gehoopt, dat het zou gebeuren, hoewel ik er achteraf niet kwaad om ben.

In die bewuste nacht dus ergens in de  herfst van 1994 schrok ik wakker door een vreselijk snerpend geluid van rubber dat over het asfalt slipte, gevolgd door een doffe klap. Dit geluid kende ik nog al te goed uit de tijd van mijn stock-car escapades. Niets goeds dus!

Toch wel enigszins verstijft van het abrupte wakker worden, stond ik inmiddels aan het raam en keek in de richting vanwaar ik de doffe klap meende gehoord te hebben. Daar stond dan in de buurt van de plek waar ik onze AX geparkeerd had een verfromfraaid iets, wat ooit eens een glanzende Mercedes was. Maar waar was onze AX? Toch voor alle zekerheid maar even gaan kijken! Noch slaperig en suf mijn broek en trui over mijn pyjama aangetrokken, sloffen aan en naar buiten.

Ja hoor -- TOTAL LOS!! --

Was ik nu woedend of innerlijk ook wel weer blij ? 

Na wat hardhandige takelwerkzaamheden verdween ons AX-je achter een fikse takelwagen richting sloop.

Voordat ik weer naar bed ging en de rest van het gezin ondertussen ook wakker was, nog maar een glaasje wijn ingeschonken, om de schrik te verwerken. 

Toen werd mij ineens duidelijk, dat het voor mij eigenlijk niet beter had gekund. De zorg om mijn AX te verkopen was er in een klap niet meer en er kwam bij mij een gevoel van behagen op, bij de gedachte, dat er nu snel naar een DS gezocht kon worden.

Het toeval

Een poosje later tijdens een gesprek met een kennis bleek, dat deze een vriend in Frankrijk had, die wellicht adresjes wist om daar een goede DS op de kop te tikken. Hij zou hem bij gelegenheid wel eens bellen.

 

En hoe groot was onze verbazing, toen deze bewuste kennis twee dagen later opbelde met de mededeling, dat die Franse vriend van hem, zelf een mooie Pallas had, die hij wel aan een liefhebber in Nederland wilde verkopen. 

Ik nam kontakt met hem op omdat ik hierover wel meer wilde weten. Mijn verbazing was groot, toen hij vertelde, dat het ging om een 23 IE Pallas uit 1973. De auto zou in een top konditie verkeren, had ca 90.000 km gelopen en zou in perfecte staat verkeren. Technisch zou alles vervangen zijn, wat aan slijtage onderhevig was, zoals wiellagers, koppeling met drukgroep, remmen etc.. Te mooi om waar te zijn!

 

De prijs was wel aan de hoge kant, maar in ieder geval minder dan dat wat ik hier in Nederland voor een soortgelijke auto zou moeten betalen. Het klonk dus als muziek in mijn oren en omdat die Franse vriend naar Nederland zou komen, vroeg ik hem enkele foto’s van zijn DS mee te brengen. Wij hebben in een café in Maastricht afgesproken. De foto’s toonden een mooie DS, en wij hebben afgesproken, dat ik in Frankrijk zou komen kijken. De auto zou zolang vastgehouden worden.

 

Naar Frankrijk dus

Zo gezegd, zo gedaan. Een paar dagen verlof opgenomen, ons kampeerbusje gepakt en vroeg in de ochtend vertrokken. Via de Route National naar Parijs, vandaar naar Limoges en 100 km voor Perigeux een camping gezocht, wat in de herfstvakantie geen pretje is, gezien dan al bijna alle campings gesloten zijn. 

Na een speurtocht ver van de grote weg af toch nog een stekje gevonden, om de nacht door te brengen. De andere ochtend regende het pijpenstelen en dit duurde de hele dag. Door al dat water onderweg nog probleempjes met de ontsteking van onze bus gehad! Al dat vocht was niet dat wat hij waardeerde. Dat liet hij dan ook door uit te vallen duidelijk merken. Na wat drogen en improviseren tegen de middag in Perigeux aangekomen, vanwaar het niet meer ver het binnenland in ging naar de afgesproken plaats, waar de DS zou staan.

Na een kennismaking met Harry, die Franse vriend, en zijn vrouw werd het tijd de auto te zien. Ik kon het amper afwachten

Zij stond heerlijk droog in een deel van het gebouw, dat in de winter niet gebruikt werd. Het was de moeite waard geweest, om de rit te maken. Deze DS zou een rit op Nederlands wegen beslist niet misstaan.

 

                 

 

 

Een prachtig leren interieur met armsteunen, brede hoofdsteunen, deuren tot aan de ramen met leer bekleed, nieuwe hemel, originele dorpelbekleding, matten etc.etc. Te veel om te noemen. Onder de grote motorkap zag het er ook al even netjes en opgeruimd uit.

 

Geschiedenis

 

Er werd iets over de auto verteld, wat er tot nu toe alles vervangen was, en dat de auto na de laatste beurt (meer dan een jaar geleden) nog maar 20 km gereden had.

Zo bleek de auto van een eigenaar van een expeditiebedrijf geweest te zijn, die nog meer DS-en in bezit had en tevens nog een paar Traction Avants koesterde. Enkel af en toe op zondag werd er met de DS gereden. Zo’n 8 jaar lang heeft ze op deze manier mogen rusten. Harry had zich in zijn hoofd gezet om haar in zijn bezit te krijgen. Het was echter nooit de bedoeling van de eigenaar geweest om ook maar een exemplaar weg te doen. 

Na twee jaar zeuren en regelmatig een zinnig gesprek met een glaasje wijn was het dan toch gelukt en had Harry zijn zin en zijn DS.

 

 

En nu wilde hij haar aan mij verkopen. Wat had ik toch een geluk!

Er werd een contract gemaakt en afgesproken, dat ik de auto in het voorjaar op zou komen halen.

 

Voorbereidingen

 

Ik wilde de auto op eigen kracht naar Nederland brengen en informeerde ondertussen, wat er alles geregeld moest worden. Een auto in het buitenland kopen doe je tenslotte niet iedere dag, dus weet je ook niet hoe alles in het werk gaat.

Uiteindelijk alles geregeld: Z-kenteken voor het ophalen, afspraak bij het RDW gemaakt, V-kenteken aangevraagd, etc. etc.

Op Goede Vrijdag 1995 was het dan eindelijk zover. Samen met een kennis vertrokken wij om 6 uur ‘s-ochtends per trein naar Frankrijk. Gepakt en gezakt met een rugzak, voorzien van kampeeruitrusting voor de terugweg, extra gereedschap voor noodgevallen en bijzonder goed gehumeurd. Na diverse malen rugzak sjorrend overstappen en urenlang in een overvolle trein hangen zijn wij uiteindelijk vroeg in de avond op de plaats van bestemming aangekomen.

De volgende ochtend werden wij met een warm voorjaarszonnetje verwend en na een uitgebreid ontbijt op het terras, hebben wij de DS voor de rest van de dag door de Dordogne-streek laten zoeven. Op deze manier wilde ik zien, of het wel goed zou gaan om de rit naar huis te beginnen. Tenslotte had zij lang stilgestaan.

 

De terugreis

De terugreis zou via binnenwegen in twee dagen gedaan worden. Onderweg dus het kleine kruiptentje opbouwen en een keer overnachten. De eerste dag was een perfecte. Veel zon, weinig verkeer, dus genieten. Tegen de avond werd het kouder en begon het te regenen. Nu bleek, dat onze voiture altijd in het warme zuiden dienst gedaan had. Het regenwater spoot van alle kanten onder de voorruit door en de rubbers van het dak boden ook geen halt voor al die nattigheid. Ondertussen reed ik al een tijdje met de wijzer van de benzinemeter helemaal op het onderste streepje, zonder ook maar een benzinestation aan te treffen dat op Paaszondag open was. Uiteindelijk toch een station d’esence gevonden. 63 liter getankt! Ppfff!!! Dat was op het nippertje.

Gelukkig konden wij weer verder. 

 

 

De nacht in mijn dunne zomerslaapzak in het tentje was onvergetelijk en de regen plensde ook maar voort. Als ik er nu nog aan denk, begin ik weer spontaan te bibberen. Maar ja, voor wat hoort wat, tenslotte wilde ik dit avontuur toch zelf. Ook de andere ochtend bleef het nat en koud en de verwarming in onze voiture heeft waarschijnlijk nooit eerder hoeven werken. Deed het dus ook niet!

Uiteindelijk zijn wij zonder enige pech thuis aangekomen.

Thuis 

Nu moest de auto enige tijd op stal, om eerst gekeurd te worden. Die keuring liep echter niet helemaal, zoals ik het verwacht had. De achterbanden bleken na héééél goed kijken ietwat opgesneden te zijn. Dit was voor de keurmeester voldoende om haar af te keuren. En die manchette om de homokyneet, die er volgens hem niet meer was, behoefde ook enige uitleg. Wist hij veel, dat dat ding niet geheel in rubber verpakt behoort te zijn! Maar voor mij pech dus. Meteen maar twee nieuwe banden erop laten leggen, nieuwe afspraak gemaakt en opnieuw op een oproep wachten. De tussenliggende tijd was vervelend. Nog geen kenteken, dus ook niet rijden! 

Dit voelde net als een kleine jongen, die van oma een lolly krijgt, maar hem pas morgen mag eten. Misschien ken je dit gevoel wel!

Na de herkeuring, mooi op tijd voor het voorjaarsevenement van de DS-club, het kentekenbewijs gekregen.

Nu kon ik dus eindelijk van mijn snoek genieten. Zelfs nog meer dan ingepland was ---

Eerste grote beproeving

Omdat ons kampeerbusje met een defecte versnellingsbak uitgevallen was, en wij toch met vakantie wilden, hadden wij besloten met onze DS op vakantie te gaan, inclusief tenten, bagage voor 4 personen etc..

Dit was een moedig besluit en uiteindelijk een totaal andere vakantie, dan dat wij gewend waren, maar het waren onvergetelijke kilometers, tot in Spanje toe. 

Op een bepaald moment hadden wij een benzineverbruik van een op vijf en een halve kilometer door een, zo later bleek, gebroken slangetje van het injectie-systeem. Dit kon ik echter provisorisch verhelpen, en het benzineverbruik daalde weer. Nu ook werkte de verwarming ineens weer, en wel zo goed, dat hij zich met geen mogelijkheid over liet halen, om zijn activiteit te stoppen. Het was dus warm, vaak zelfs bloedheet. 

Dat waren dus klusjes voor de komende winterperiode, als zij (zoals iedere winter) voor en korte periode met winterslaap gaat. Bij deze gelegenheid, werden nog enkele andere klusjes gedaan, en in de praktijk bestudeerd, hoe het een en ander in elkaar zit.

  

Nu jaren later en na veel fantastische maar door pech ook minder leuke kilometers, heb ik nog steeds het ‘DS-gevoel’

Voor mij is het dus wel degelijk die jongensdroom, die uitgekomen is. 

 

Dus geen obsessie, maar gewoon een gezonde ziekte!