Interview met Thomas Goletz

Verschenen in Kaasblad Nr. 14 (1999)

Waarom geeft je nu pas een interview?

Nou... deze vraag laat zich heel makkelijk beantwoorden: Ik hield me bewust uit het openbaar terug. Ik heb de rust nodig om in rust en ongestoord en creatief te kunnen werken. Alleen op die manier kan ik vele Diddl-ideeën bedenken en op het papier toveren. Tot nu toe geloofde ik altijd, dat het genoeg was, Diddl in de schijnwerpers te sturen. Maar steeds meer Diddl-fans en Journalisten willen weten, wie er eigelijk achter de Diddl-uirvinder zit. En zo heb ik besloten, hier wat over mezelf te vertellen.

Hoe oud ben je eigelijk?

Echte 31 kazenjaren. Soms meer, soms minder...

Waar woon je?

Ik woon met mijn vrouw Jutta in een klein dorp in zuid Duitsland. Ja, en hier zit ik de meeste tijd van de dag in mijn werkplek, laat ik de blubberkleurige Diddl-ideeën Langzaam boven mijn hoofd samenkomen, vang ze en zet ze op mijn tekenpapier.

Werk je in Geesthacht bij Depesche?

Alleen indirect. Met mijn collega’s van de Diddl-werkplek ben ik met de telefoon, fax en met de post vebonden. Zo hebben we altijd contact met elkaar, maar bij anderen heb ik ook de nodige rust om creatief te zijn.

Ben nooit bij Depesche?

Natuurlijk, regelmatig bezoek ik mijn vrienden uit de Diddl-werkplek. Uiteindelijk zijn we een heel team, dat dat druk aan de Diddl-wereld knutselt. En daar is een regelmatige, persoonlijk contact heel belangrijk. We moeten overleggen, welke nieuwe Diddl-producten we uit de Diddl-magazijn willen bouwen en welke wensen de Diddl-fans hebben.

Hoeveel fanpost krijg je zo?

Het zijn over de 700 brieven per dag. De inzendingen voor de wedstrijd meegerekend. Elke brief word individueel en met veel liefde van ons beantwoord.

Hoe ben je Diddl-tekenaar geworden?

Het is eigelijk al begonnen in mijn kindertijd. Ik heb altijd al graag getekend en al het mogelijke getekend. Op school heb ik met genot de tafels vol getekend. Er waren al een paar mooie exemplaren bij voor mijn werk van nu.
In de schooltijd heb ik dan Jutta leren kennen, en we hebben dan bijna elke samen getekend. Dat vonden we echt leuk. In die tijd wou ik koste wat het kost kunstleraar worden. Het idee, kinderen en de jeugd voor het verven, knutselen en creatief te zijn te motiveren heb ik me zeer verheugd. Jammer genoeg heb ik geen plek gekregen op een hogeschool. Maar dat was goed zo. Anders had ik Diddl nooit uitgevonden.

En hoe ging het verder?

Ik heb een opleiding voor Grafiker gedaan. In deze tijd ben ik ook begonnen om me te interesseren voor het cartoon tekenen. Dat vond ik zo leuk dat ik op dat gebied mijn beroep wou doen.

Wanneer heb je Diddl uitgevonden?

Ja, op een één of andere manier moet Diddl altijd al in mij gezeten hebben. Tenslotte liet hij zich tussen alle cartoons, die ik er voor heb gemaakt, op het papier tekenen. Die dag kan ik me nog goed herinneren. Toen heb ik gevoeld, dat vandaag een bijzonder iemand in het licht van de wereld zou kijken. Dat was 24 augustus 1990. Diddl’s zijn verjaardag.

Hoe ben je bij Depesche gekomen?

Ik heb met Diddl 13 postkaarten ontworpen, met die ben ik op zoek gegaan naar een uitgeverij. Kort daarop zijn de ontwerpen bij depesch beland. Uit de eerste 13 ontewerpen kwam een serie van 48 postkaarten uit. En die kwamen in 1991 op de markt.

Hoe waren toen de reacties?

Prima. Mijn Diddl-kaarten waren iets heel nieuws op de kaartenmarkt. De kleuren, het figuur, de spreuken. Ik heb schijnbaar een belangrijke zenuw van de mensen getroffen en tegelijkertijd de Diddl-gave ontdekt. Door Diddl spreek ik waarschijnlijk de harten van vele mensen op een bijzondere manier aan. De mensen die ook kaarten maken gebeurt waarschijnlijk hetzelfde aan de tekentafel: altijd als ik Diddl teken, word het warm om mijn hart. En ik betrap me er ook elke keer mee, dat ik bij het tekenen dezewlfde gezichtsuitdrukken heb, als de muis, die mij net vanaf het papier toekijkt. Er gebeurt dan iets bijzonders tussen mij en Diddl. Ik hoef dan alleen maar naar hem te luisteren, en dan zegt Diddl de passende boodschap bij dit motief. Dit effect ontstaat ook bij mensen bij de diddl rekken. Ze voelen die levendigheid en kunnen wonderlijk met elkaar indentieviseren. .

Vind je het leuk om ook nog iets anders te doen dan Diddl te tekenen?

Ja, natuurlijk. Maar naast tekenen kan ik ook veel teksten verzinnen. Spreuken voor de kaarten, bekers enz. Dan corricieer ik alle Diddl-artikelen tijdens hun ontwikkelingsfase. Er komen regelmatig pakketten van ontwikkelingen van Diddl bij mij binnen. Ja elk artikel moet ontworpen en tijdens de ontwikkeling meerdere malen gecorriceerd en verbeterd worden, Voordat hij dan uiteindelijk de ziel en de speciale uitdruk van Diddl heeft. Daar let ik bij alle artikelen heel erg op.Juist daar ligt het geheim. Alleen zo springt de speciale Diddl-boodschap naar de ontvanger. En dan geeft ik mijn “Ok” voor de openheid.

Wat heb je nog meer voor hobby’s behalve je beroep?

In de zon liggen, natuur beleven, goede muziek luisteren, Leuke films kijken, in boekwinkels snuffelen, vrienden bezoeken, onze tuin, op de Klavier improviseren, componeren, kunstuitstellingen bezoeken ... kortom: mezelf inspireren.

Hoe kom je eigelijk aan die vele ideeën?

Ik denk, dat ik een sensibel mens ben, die al zijn gehoor op ontvangen zet. Inprincipe verzamel ik altijd indrukken in mezelf. zo, alsof ik een wandelende fotoapparaat  met een ultra atenne, die onbewust beelden en teksten door de ogen en oren opneemt en ze dan ergens in de hersenen opslaat. Ook stemmingen, gevoelens en belevenissen kan ik goed onthouden. en als ik achter mijn tekenpapier zit, kan het zijn dat wat in mijn hoofd zit bont op het papier komt.

Kan je ons verraden hoe je doe leuke achtergronden tekend?

Oh, die ontstaan helemaal “geplant/toevallig”. Ik experimenteer veel met  verschillende kleuren,  meng veel verftechnieken door elkaar. En daar ontstaan die leukste dingen. Met de tijd krijgt men een gevoel voor de verschillende technieken en materialen en kan ik het toevallige effect, die af en toe ontstaat, helemaal gericht neerzetten. Net als een geplande toeval.

Hoe zijn jullie er eigelijk op gekomen om Diddls Kaasblad te maken?

Naja, dat was eigelijk een consequenz uit de grote interresse voor Diddl en zijn producten. Er kwamen steeds meer fan brieven met zelfgemaakte werken van kinderen en ook van volwassenen. Dus hadden wij het idee een fanblad, waar ook de Diddl-fans mee kunnen ontwerpen en ze de mogelijkheid hebben, te laten zien, welke creativiteit in hun zit. Ik weet nog precies, hoe trots ik was toen ik vroeger en wedstrijd won. Dit gevoel hebben alle fans die al ’s een keer bij de winnaars stonden in het kaasblad. Ik kan dat heel goed begrijpen.

Wat denk je dat het geheim is dat Diddl zo gelieft is?

Ik denk, Diddl geeft de moed om  gevoelens te laten zien. Hij spreek dingen uit die soms moeilijk je mond uitkomen. Juist in liefdevolle gelegenheden. En bij liefdes geschenken helpt Diddl het liefst. Diddl is werkelijk levendig en heeft een goede ziel. En dat voelen de mensen en laten zich van zijn charme, zijn humor en zijn gezichtsuitdrukking gevangen nemen en sluiten hem graag in hun hart.

Heb tussen alle Diddl-artikelen ook een lievelings artikel?

Mmmh, eigelijk vind ik alles van Diddl leuk. Een speciaal lievelingsartikel heb ik wel een beetje en dat is de “Diddl knuffel-vezameling”. Hier hebben we een jaar werk en tot nu toe alle Diddl-artikelen ingepakt. Het is praktisch een overzicht van onze tot nu toe gemakte Diddl-spullen. En daar ben ik werkelijk trots op. Bijzonder mijn kleine boek: “das Diddl Endlosmärchen" (de Diddl en eindeloos marcheren)". We hebben in het laatste kaasblad ook daarover uitgebreid geïnformeerd. En in dit kaasblad laten we het eerste boek zien dat klaar is. Dit project is werkelijk eigenaardig. Daarin staan de 3 jaar van de ontwikkeling, de fantasie van 50 Diddl-vrienden en de 10.000 leuke wedstrijd inzendingen. Ik vind het gewoon leuk wat voor mooi werk er uit gekomen is. En het beste er aan is dat we er een hoop kinderen mee helpen. Het boek gaat naar kinderen die het nodig hebben.

Wat motiveert je voor je werk?

De Feedback van Diddl-vrienden. Als ik voel, hoeveel positieve reacties en dankbaarheidvoor mijn werk op mij afkomt, dan bevestig ik dat onbewust en spoort me elke dag aan, verder te Diddlen

En wat ik je doel?

Met mijn werk verder een beetje vrolijkheid in de harten van de mensen te toveren.