Klik het plaatje om deze op volle grootte te zien..

Jaren geleden begon ik met het leren van "The Force". Enige jaren geleden ben ik naar Degobah geweest om te leren van Yoda. Ik heb veel geleerd. Maar het belangrijkste is wel dat ik ondervonden heb dat ik vooral nog heel veel moet leren. De opleiding duurt het hele leven lang. Of zoals Kwai Chang Caine zei: "It takes a lifetime or a litle bit more." In de nabije toekomst zal ik mijn ervaringen hier beschrijven en vertellen over m'n reis door de ruimte en de vele interressante karakters die ik heb ontmoet. Dus kom nog eens terug om de voortgang te bekijken.

Ik stond in het bos bij een zachtjes voorbij ruisend beekje. Ik probeerde meer te zien dan gewoon het water dat voorbij stroomde. Na enige tijd viel mij op dat wat er ook gebeurde het water bleef stromen. Het water deed niet moeilijk over, een rots in het beekje, een bocht, of takjes en bladeren. "Go with the flow", vrij vertaald als "Leg je neer bij de stroomrichting". Er was geen litertje water dat probeerde terug te stromen, of probeerde door de stenen heen de gaan. In alle rust stroomde elke liter water zoals het 't makkelijkste ging. Nee, geen enkele liter stoorde zich aan de rots maar ging er sierlijk en in alle harmonie met zichzelf en de andere liters omheen. Af en toe botste het water wat ontstuimig maar direct erna was er weer die rust en balans van de stroming. Ook het meegesleurde takje stoorde zich niet maar liet zich meesleuren. Nee niet zonder eigen mening. Af en toe bleef het takje ergens steken en deed haar zegje. Maar altijd gevolgd door de regelmaat en rust van de stroming die haar weer verder voerde. De rust die uitstraalde van dit beekje terwijl er zoveel gebeurde, dat was ongetwijfeld een wonder van de natuur.

Een boom, groot, imposant, sierlijk, slank, ruw, beschadigd maar in volledige harmonie met zichzelf en z'n omgeving. Het was me nooit eerder opgevallen maar een boom heeft het allemaal. Van een afstandje is een boom zo slank en egaal en toch zie en voel je z'n kracht. Die ene stam houdt duizenden kilo's hout hoog in lucht, zelfs bij stormen waarbij wij zelf al moeite hebben op twee benen te staan. De lange rechte stam die overgaat in steeds dunnere ontelbare takjes en bladeren. Het is alleen al een wonder te bedenken dat alle bladeren stuk voor stuk gevoed worden via die ‚ ene lange verbinding met de aarde. Wat een organisatie !! En dat zonder enige strijd, ieder takje krijgt evenveel waardoor de balans tussen links en rechts volledig is. Ergens beseft de boom dat er voor elke tak aan de ene zijde er ook een aan de andere kant moet zijn om mooi in balans te blijven. En elk jaar opnieuw komen de blaadjes van links en rechts even snel uit hun knop. Fantastisch, en soms wel twintig meter van elkaar verwijderd. Er is geen strijd van "Ik ben lekker groter dan jij". Ieder blaadje en takje straalt dezelfde rust uit als de honderden jaren oude en ongetwijfeld wijze stam. Geen geschreeuw, geen gestress, geen getelefoneer of gefax, nee zonder enige vorm van dictatuur of strijd ontwikkeld de boom zich tot een prachtig samenzijn. Zelfs de littekens van aanslagen door van de weg af geraakte vrachtauto's schijnen de boom niet te storen of irriteren. Hij gaat gewoon z'n weg, zelfverzekerd en gestaag, zonder haast en zonder irritatie. Als er wonderen mogen worden benoemd dan was deze oude boom er zeker een.

Jan Valk 1997