Chris zijn gipsarm

Hallo Allemaal,

Ik ben een jongen en daarmee een beetje wilder en onvoorzichtiger dan mijn zus. Ik vond dat het tijd was om mijn moeder dat ook even te laten weten, dus... Ik heb mijn arm even laten ingipsen!

Eigenlijk ging het allemaal even iets anders, daarom hier even een verslagje. Het was woensdag 9 februari en mijn moeder was jarig. 's morgens was er visite geweest, tussen de middag was er andere visite en aansluitend kwam er nóg meer visite. En ik had daardoor mooi géén zin om te gaan slapen. Ik was natuurlijk wél gewoon moe! Uiteindelijk was ik van plan om lekker met een slaapdoekje in Gwen haar bed te gaan liggen. Daarvoor moest ik wel eerst naar boven klimmen. Nu ben ik al weer 100 keer (misschien al wel 1000 keer) naar boven geklommen, maar nog nooit (voor zover mamma weet) met een doekje in m'n hand. En dat ging dus mis... Mamma en tante Loes zaten lekker op de bank te kletsen en hoorden eerst BOEM en toen begon ik te huilen. 

Mamma kwam gelijk aanlopen en zag dat ik op mijn rechterzij lag, met mijn rechterarm achter mijn rug. Héél voorzichtig tilde ze me op. Ik hield haar met mijn linkerarmpje vast, maar niet met mijn rechterarm... Tante Loes heeft gelukkig verstand van botten, kneuzingen en verstuikingen en zag gelijk dat het mijn arm niet gebroken was. Gelukkig, dacht mamma, dan hoeven we niet naar het ziekenhuis! Wel zei tante Loes, dat er een klein scheurtje in kon zitten. Om de zwelling wat tegen te gaan heeft tante Loes een nat verbandje om mijn pols heen gedaan. Ik ben uiteindelijk op de bank in slaap gevallen en heb, met een paracetamolletje ook 's nachts doorgeslapen.

De volgende dag leek het allemaal wat minder erg. Mamma heeft er een nieuw verbandje omheen gedaan (niet meer nat) en mij gewoon naar het kinderdagverblijf gebracht. Daar heb ik de hele ochtend gespeeld, met één hand. Maar met het boterhammen eten gaf ik toch wel erg veel pijn aan. Aïsha heeft toen mamma gebeld en even later kwam gewone oma me ophalen. Ze is met me naar de huisarts gegaan en die zei dat ik waarschijnlijk een twijg breukje in mijn arm heb en stuurde ons door naar het ziekenhuis.

In het ziekenhuis zijn er foto's van gemaakt. Op de foto's konden de dokters zien dat er inderdaad een scheurtje in mijn bot zat. Om mijn arm wat rust te geven en te voorkomen dat het iedere keer zoveel pijn deed als ik hem stootte, besloot de dokter dat er spalkgips omheen moest. Tegen die tijd was mamma ook in het ziekenhuis. We moesten nog wel even wachten (en ik heb netjes een plasje op de wc gedaan, want mamma wil geen luiers meer kopen) en toen heeft er een zuster gips omheen gedaan. Het gips zat er nog maar net op, toen de zuster zei, je mag naar huis! Ik had de hele tijd nog niet gehuild, maar toen ik met zoiets raars om mijn arm naar huis moest, werd het me eventjes te veel en heb ik toch nog gehuild. Eerst probeerde ik het gips eraf te trekken, maar Mamma heeft beloofd dat het gips er over een paar nachtjes vanaf mag, dus heb ik het er maar opgelaten.

Met mijn arm in een mitella, kon ik niet in het autostoeltje. Ik mocht voorin, op de stoelverhoging van Gwen, mee terug naar huis. Bij het douchen moest er een zakje om mijn arm, dat was héél grappig. Slapen met een gipsarm is wel even wennen, maar toen ik de volgende morgen wakker werd, had gewone oma een hele mooie puzzel voor me gebracht! En op de school van Gwen had Jolande (de moeder van Fay en Beau) gehoord dat ik een gipsarmpje heb en toen kreeg ik van haar ook een kadotje!

Muizen met gips om je hand, gaat niet zo goed... Gelukkig heb ik al héél snel geleerd om met links te muizen! Op valentijnsdag ben ik bij oma Wil langs geweest, en heb daar heerlijk met de konijnen en de cavia geknuffeld. Ook dat ging prima! Ik heb zelfs niet één keer in m'n bed geplast! En nu (21-2-'05) kan ik eigenlijk alles. Gelukkig mag het gips er aanstaande vrijdag vanaf!

Tot de volgende keer!

Groetjes,

  Chris & Gwendelyn