Een nieuw probeersel op onze site.
Ik wil proberen om hier regelmatig de
avonturen van onze kinders neer te pennen. Ik hoop dat jullie het leuk
vinden!
Groetjes,
Wendy.
Inhoud:
26-11-2005
Sinterklaas
op papa's werk.
29-11-2005
Ziek.
01-12-2005
Ziek en zielig.
06-12-2005
Dag.
08-12-2005
Afscheid nemen en ruzie.
13-12-2005
kerstkkaarten.
14-12-2005
Nog meer kerstkaarten en de
kerstboom.
14 december
2005.
Nog meer kerstkaarten en de kerstboom.
Althans, dat hoopten we. Marc kwam op het
lumineuze idee om zijn hele klas èn zijn korfbalteam een kaart te
geven. Op zich niks mis mee, maar het moesten ook kaarten worden met een
foto van zichzelf erop. Dat houdt dus in dat de foto aangepast en bewerkt
moest worden, afgeprint, uitgesneden, de kaarten op maat maken, plakken
èn beschrijven. Dat laatste deed hij gelukkig zelf, maar de rest
mocht ik allemaal doen. Hij zei: ”Ach mama, zoveel zijn het er toch niet?
Maar 32…!” Nee, knul, valt wel mee hoor. En toen Myrthe het hoorde wilde
zij dat natuurlijk ook wel… Dus nog eens 21 kaarten erbij voor de kleuters…
Het valt inderdaad wel mee.
En zo werd het gisteravond ook vanzelf
weer 2.00 uur voordat de we naar bed konden.
Vandaag hadden we een redelijk rustig dagje.
Myrthe en Marc lekker naar school en Menno was heerlijk aan het spelen.
Eric was onverwachts vroeg thuis. Om 13.00 uur stond hij al voor de deur.
Hij ging studeren en dat kwam goed uit. Marc ging bij vriend Nick spelen,
Menno naar zijn bedje en Myrthe en ik gingen met Oma Vriend kerstinkopen
doen en … een kerstboom kopen! Bij C&A kwamen we opa en oma Pet nog
tegen die ook met de kerstinkopen bezig waren. Grote verrassing voor Myrthe.
Ze was in eerste instantie zo in het oorbellenrek verdiept, dat ze opa
niet achter zich zag staan. Maar de vreugde was groot toen ze hem zag.
Na een kletspraatje weer verder, want
die boom moest ook nog gekocht worden. Het was dé reden voor Myrthe
om mee te gaan. Zij mocht de kerstboom uitzoeken dit jaar!!! Nog snel wat
winkels in en uit, zoals dat gaat als de dames boodschappen doen, en toen
op weg naar de kerstboom.
De eerste die we zagen vond ik meteen
mooi. Goede hoogte, niet te breed en aardig wat takken. Dus ik vroeg aan
Myrthe wat ze er van vond. “Nee mama, die nemen we niet.” Was haar antwoord.
“Maar waarom dan niet, meis?” Het was ten slotte toch een mooie boom, vonden
oma en ik. “Nou mam, omdat jij hem hebt gevonden, en dat is niet goed.
Dat moet ik doen!” Dus de boom kon weer terug op de stapel en Myrthe ging
op zoek. Na een paar bomen te hebben gezien vond ze een hele mooie: dezelfde
als die ik net daarvoor had gezien. “Kijk mama, dit is een mooie boom!”
Geen probleem, dus. Die hebben we genomen. Morgenmiddag word hij thuisbezorgd.
Dan nog even de versiering uit de garage halen en dan kunnen we hem vrijdag
optuigen… De kinderen hebben er al zin in…
13 december
2005.
Kerstkaarten.
Hoera! Het gaat eindelijk weer een stukje beter met onze dame! Van het weekend heeft ze alle schade ingehaald die ze ooit had opgelopen, leek het. Eten voor 3, drinken voor 3 en heel goed slapen. In slaap vallen in haar bed wilde ze niet echt, maar als ze in ons bed lag, viel ze meteen in slaap. Dan hoefden we haar alleen maar over te leggen als wij gingen slapen en ging ze gewoon vrolijk verder waar ze gebleven was. De volgende ochtend wist ze nergens van. Ook haar humeur werd met de seconde beter. Van een chagrijnig moe meiske naar een heel vrolijk, uitgerust dametje. Het ging zo goed dat Marc, Myrthe en Menno zondag samen een spelletje Levensweg hebben gedaan. Dat wil zeggen, tot Myrthe en Menno er genoeg van kregen, omdat het te lang ging duren, maar toch. Heel leuk om te zien. En Vadertje Marc legt het allemaal goed uit aan zijn ‘kindjes’…
Ook hebben we de foto’s voor de kerstkaarten gemaakt. De kids in hun netste kleren en lachen maar. Ik moet zeggen dat ze er weer uitmuntend uitzagen, maar ik ben natuurlijk bevooroordeeld… De foto’s volgen nog, maar pas na zaterdag. Dan gaan we met opa en oma Vriend en oom Werner en tante Petra uit eten ter ere van de trouwdag van opa en oma (39 jaar alweer!). Dan krijgen ze ook hun feestkleren aan en oma mag nog niet weten hoe ze eruit zien. Daarom krijgt ze ook zaterdag haar kerstkaart pas. En gelukkig is oma niet nieuwsgierig…
Maandag weer met een goed humeur naar school. Helaas was Myrthe’s juf ziek maar juffrouw Denise, die er nu was, kende ze heel goed dus geen probleem. Marc had ’s middags bij zijn vriend Yerroll gespeeld en Myrthe en Menno hebben zich binnen vermaakt met bank-klimmen, de trein van Menno en ‘schaatsen’ rond de bank. Dat klimmen en schaatsen vind ik maar niks… Ik zie de hele tijd alles door de kamer vliegen. De bekers met drinken, kinderen, de vissen, en alles wat ze nog meer onderuit kunnen halen als ze zo wild doen. En natuurlijk de kerstkaarten die op de grote tafel lagen. Ook dit jaar is het weer een heel project geworden. Op zich niet zo moeilijk, maar omdat wij de gewoonte hebben om (te) laat te beginnen, word het weer nachtwerk. Maandag lagen de meeste losse onderdelen op tafel, klaar om in elkaar gezet te worden. En toen Myrthe en Menno zo door de kamer vlogen, zag ik alles al door elkaar en in de kreukels op de grond liggen… Na de nodige waarschuwingen besloot het stel om toch maar met de trein te gaan spelen en kon ik verder, in de hoop dat we die avond eindelijk weer op tijd naar bed konden. Helaas, het lukte niet. Het werd 2.00 uur voordat de laatste kaart in de enveloppe zat… Maar de klus was geklaard!!! Nu alleen nog naar het postkantoor en het zat er weer op voor dit jaar.
08 december
2005.
Afscheid nemen en ruzie.
De rest van de week ging redelijk rustig.
Woensdagmiddag weer de vriendenclub op visite en Myrthe was bij haar vriendje
Gianni aan het spelen. ’s Avonds heeft ze lekker ‘getraind’ bij de korfbal.
Op tijd weer naar bed en vandaag weer lekker naar school.
Myrthe heeft nog steeds last van diarree
en daarom moest ze voor de zekerheid een luier aan. Dat vond ze eigenlijk
niet leuk, maar het was de enige manier om het op school voor haar ook
prettig te houden (en voor de juf…!). Gelukkig ging het allemaal goed.
Tussen de middag hebben ze lekker bij
opa en oma Vriend gegeten. Eric en ik moesten naar de begrafenis van onze
vriend en Radio collega Chris. Afgelopen vrijdag is hij toch nog onverwachts
overleden. Er waren heel veel mensen op de begrafenis. Wat aangeeft dat
hij toch een geliefd persoon was.
Om kwart over drie hebben we samen met
Menno Marc en Myrthe uit school gehaald. Myrthe kwam met een bloedneus
naar buiten. Ze heeft wel vaker spontane bloedneuzen, maar dit keer was
ze een handje geholpen. Bij het klimrek had ze met een ander meisje ruzie
gemaakt en dat meisje had haar een mep verkocht boven op haar neus! Gelukkig
was alles snel gesust, maar omdat Myrthe ook nog eens verkouden is (kan
er allemaal nog wel bij) bleef er steeds wat bloed uit haar neus komen.
In de klas had een kindje het allemaal een tijdje aan zitten kijken, maar
die vond het maar niks. En ja hoor, speciaal voor de juf, moest het kindje
spugen! Wat een bloedneus allemaal niet teweeg kan brengen.
Maar Myrthe ziet overal een lichtpuntje
in. Ook in de ruzie, want tegen de juffrouw had ze gezegd dat zij gewonnen
had. En dat was raar, want het andere meisje had helemaal niks! Maar Myrthe
was duidelijk: zij had niet terug geslagen! Daar kunnen we verder mee,
meis!
Ook nog een lichtpuntje op deze rare dag. Ik heb de uitslag van Myrthe’s bloedonderzoek gekregen en alles was in orde. Op zich zijn we er blij mee, maar ergens had ik toch gehoopt dat ze iets zouden vinden, zodat we weten waar de slaapproblemen vandaan komen. Maar dit wordt ongetwijfeld vervolgd!
Zo, Sinterklaas is weer terug naar Spanje.
Die spanning hebben we gehad en we hebben het geweten ook. De goedheiligman
zette zondag al zijn pakjes voor de deur, en de kinderen waren niet te
houden. Gelukkig had de Sint zijn pakjes ’s middags al bij ons afgeleverd,
zodat de kinders er nog lekker mee konden spelen voor ze naar bed gingen.
Ik moet zeggen dat Sint heel goed weet wat kinderen leuk vinden. Zo heeft
Menno de rest van de dag met zijn nieuwe houten trein gespeeld en Myrthe
met haar prinsessenspel en tekendoos. Marc heeft de kunsten van spyrograph
geoefend en een hele tijd met Menno op de grond gelegen om de treinrails
volgens de doos in elkaar te leggen. Helaas konden ome Werner en tante
Petra niet blijven eten maar de opa’s en oma’s gelukkig wel. Na het eten
heeft Marc met oma Jenga gedaan. Wat een succes. Toen zij klaar waren wilden
de opa’s ook wel… En fanatiek, moet ik zeggen, want als iemand per ongeluk
aan de tafel stootte, begonnen ze te protesteren… Pas op, kijk uit, dalijk
valt ie om! We hoefden nog net niet op onze tenen te lopen.
De volgende dag kwam Sinterklaas op school.
Alle kinderen stonden op het grote plein in afwachting van het Grote Gebeuren.
Opeens kwamen er twee Zwarte Pieten met een kano aangevaren (achter de
school ligt een slootje) en die riepen dat de Sint aan de voorkant kwam.
Dus alle kinderen richting kleuterplein. Daar waren hele stukken van de
straat afgezet waar de kinderen konden staan. En ja hoor, daar kwam hij!
Op een sloep achter een auto! Hij had graag met de boot gekomen, maar die
paste niet in de sloot en meer water was er niet in de buurt.
Gelukkig is alles nog goed gekomen en
onder gezang van de kinderen is de baas naar binnen begeleidt.
Marc had zijn surprise gelukkig op tijd
af. We kunnen nu wel vertellen wat het was. Bij de korfbal had hij een
korfbalveld in elkaar gezet en voor op school een enorm legoblok. Gelukkig
vielen alle cadeautjes in goede aarde. Ook Marc en Myrthe hadden leuke
presentjes gekregen. ’s Middags waren ze vrij van school en al snel hadden
we een huis vol vriendjes van Marc die ook wel mee wilden spelen. Heel
gezellig. Helaas werd Myrthe weer niet lekker. Diarree dit keer. Heel verdrietig
werd ze er van.
De volgende dag mocht ze dus bij opa en
oma blijven, maar daar was ze het niet helemaal mee eens. ’s Middags wilde
zo graag naar school dat er dikke tranen vloeiden. Na overleg met de juf
mocht ze toch komen, gelukkig.
01 december
2005.
Ziek en zielig.
Myrthe is nog steeds ziek. Gisteren heeft
ze heel veel gespuugd. Het begon al met opstaan. Ze liep meteen richting
badkamer om te spugen, maar haalde de wc net niet… Dikke tranen, want ze
vond het zó vies! En ze had natuurlijk ook niet al te veel in haar
lijfje, maar alles kwam er weer uit. Na het spugen gaf Eric haar een glaasje
water, maar ook dat kwam er direct weer uit. We hebben haar vervolgens
lekker onder de douche gezet en daarna lekker een bedje op de bank. Met
emmer binnen handbereik, natuurlijk. En dat was maar goed ook. Het denken
aan eten was genoeg om haar maag te doen omkeren. Arme schat. Zo’n zielig
hoopje mens! Ze heeft een tijd lekker op de bank gelegen met Menno als
vaste begeleider. Samen naar een cd geluisterd met verhaaltjes over Sinterklaas
en een beetje drinken in de buurt. Gelukkig was de koorts wel weg, dus
toch iets positiefs. En ze had heel goed geslapen! Ook niet onbelangrijk
voor ons meiske.
Marc heeft op school de verjaardag van
juffrouw Marianne gevierd. De mok van Diddl vond ze heel erg leuk. Als
ik Marc goed begrepen heb, heeft ze er een stuk of 3 gehad! Gelukkig wel
allemaal verschillend. Ze hebben allemaal spelletjes gedaan en Marc had
met bingo een pen gewonnen. Vrijdagmiddag maken ze de verjaardag af. Omdat
ze ook nog moesten gymmen werd de verjaardag wel heel kort dus gaan ze
vrijdag naar een film kijken. Welke is nog een verrassing.
Eric en ik hebben de laatste hand gelegd
aan de eerste surprise voor bij de korfbal. Die is gelukkig af. Nu die
andere nog…
Om half 12 was Myrthe het spugen ook zat
en wilde ze wat drinken. In mum van tijd had ze een beker sap op en wilde
ze een volgende. Gelukkig bleef het drinken erin zitten en ook een tweede
beker ging goed. Eten wilde ze nog niet. Daarna zagen we haar met het uur
opknappen. Ze wilde wel een snoepje (!) en misschien nog wel een tweede
ook. ’s Middags kwam Marc’s vriend Nick ook spelen. De jongens vertrokken
al snel naar boven om met de lego te gaan spelen. Ze zijn alleen maar beneden
geweest om wat te drinken en te snoepen. Menno heeft een lekker tukje gedaan.
Toen hij weer uit bed kwam, was Myrthe zo’n end opgeknapt dat ze samen
heerlijk hebben zitten spelen. Natuurlijk met de hijskraan, maar ze hebben
ook lekker getekend en achter de computer gezeten. ’s Avonds was Myrthe
weer redelijk in oude doen. Ze wilde weer wat eten en is daarna op tijd
naar bed vertrokken. Weer goed geslapen. Alsof ze in wil halen wat ze de
laatste tijd heeft over geslagen.
Vandaag mocht ze ook nog thuis blijven.
Vanochtend kon ze alleen niet uitslapen want er moest bloed geprikt worden.
Helemaal vrolijk ging ze mee. We hadden haar ook precies verteld wat er
ging gebeuren en ze vond het helemaal niet erg. Dat prikje wilde ze wel.
Dat was ook nog zo in de wachtkamer en bij de prikdokter in de stoel vertelde
ze het ook nog. Het ging ook allemaal heel erg goed, totdat de naald in
haar arm ging! “Auw!!!!” riep ze en trok razendsnel haar arm weg. Naald
er weer uit en Myrthe in een enorme huil- en gilbui… Er moest nog iemand
aan te pas komen om haar arm vast te houden en ik had haar op schoot in
een houdgreep. Maar het kostte wel heel veel moeite. Wat is die meid sterk
als ze boos is!!! En wat een geluid kan ze produceren! We weten nu ook
hoe lang het duurt voordat er vier (4!!!) buisjes gevuld zijn! Jeetje,
dat duurt lang! Maar na afloop kreeg ze een plukje watten (donsjes noemde
ze ze zelf) op haar arm en een stuk tape. Dat maakte het al een stuk minder.
En ook nog een tekening van een prinses en een dapperheiddiploma. Toen
was het leed geleden en droogde de traantjes zienderogen op. Eenmaal haar
jas weer aan kreeg ze ook weer praatjes .Toen snel even bij oma koffie
gedronken. Oma mocht de donsjes zien en mocht er zelfs een heuse Disney-pleister
op plakken. Ze was helemaal trots op die arm met twee prikgaatjes. Dat
het een blauwe plek wordt, neemt ze op de koop toe.
De rest van de ochtend heeft ze
het rustig aan gedaan en lekker met Menno gespeeld. Dat kwam mooi uit,
kon ik boven een beetje puin ruimen. ’s Middags eventjes naar school om
te Luize-Pluizen. Iedereen mocht Myrthe’s arm zien en de geweldige pleister.
Ze had praatjes voor 10 over wat er gebeurt was… Ze heeft het helemaal
verteld en alle kleuters hingen aan haar lippen. Spannend zeg!!!
Om kwart over drie kwam haar vriendje
Gianni spelen. Samen hebben ze op haar kamertje gespeeld en ook nog even
beneden zitten kleuren. Ze kreeg ook weer een hoop praatjes.
Met eten heeft ze eindelijk haar bord
weer leeg gegeten. Gelukkig maar, want aan Myrthe is goed te zien dat ze
een paar dagen niet gegeten heeft. Ze is al niet dik, maar dan is ze in
en in wit en heeft ze ingevallen wangetjes. Je zou zo een hulpactie voor
haar op touw zetten!!!
Toen ze naar bed ging zei ze dat dat bloedprikken
niet echt nodig was geweest. “Dat vond ik niet zo leuk, mama.” Nou meid,
dat heb ik helemaal begrepen. Maar gelukkig is het gebeurd. Dinsdag de
uitslag.
Morgen wordt het weer een spannende dag.
Marc heeft een toets van Geobas (aardrijkskunde) en bij Menno komt Sinterklaas
op de peuterspeelzaal. ’s Avonds komt de Sint op visite bij de korfbal.
Mogen Marc en Myrthe bij hem kijken. Menno houden we nog lekker thuis.
Volgend jaar is vroeg genoeg.
Zo, eindelijk wat tijd gevonden om weer wat te schrijven. Zoals verwacht was Menno zondag weer aardig opgeknapt. Hij heeft heerlijk met zijn hijskraan gespeeld. Myrthe was weer de hele dag een dame, met haar nieuwe setje. Alleen de bril (haar trots...) heeft het begeven. Met opzetten duwde ze de pootjes zover uit elkaar dat er eentje los schoot, en de ander afbrak. Helaas, maar het is niet anders. Misschien dat we er nog eentje vinden voor de kerst, of zo. Marc begint zijn stelten steeds leuker te vinden. Hij was amper beneden, of ze moesten al weer geprobeerd worden. Hij begint het steeds beter onder de knie te krijgen.
De kinderen hadden zondag uitgeroepen tot
pyama-dag. Ze wilden lekker rustig aan doen, en daar hebben wij heerlijk
aan mee gedaan. Lekker achter de computer gezeten en de homepage aangepast.
Eerst ging het niet zo als ik wilde, maar uiteindelijk is het gelukt. Ik
vind hem mooi geworden, en te merken aan de reacties, ben ik niet de enige.
Gelukkig maar, want het heeft genoeg ellende gekregen om hem te krijgen
zoals we hem hebben wilden. En, zoals meestal, was de simpelste manier
het beste. Helaas kom je daar altijd pas achter als je al een paar uur
aan het tobben bent...
marc en Myrthe hebben samen de surprises
een eerste verfbeurt gegeven. Na nu blijkt de eerste van vele...
Ook maandag was een rustig dagje. Marc
en Myrthe moesten naar school en Menno en ik hebben ons thuis vermaakt.
Ik met de strijk en Menno weer met zijn hijskraan. Wat een succesnummer!
Sinterklaas had niks beters voor hem uit kunnen zoeken. Ook nog even met
Myrthe langs de huisarts, omdat ze weer problemen heeft met slapen. 's
Ochtends is ze er niet uit te krijgen, en 's avonds niet met 6 paarden
erin te slepen. Ze valt ook heel slecht in slaap. Soms slaapt ze om 22.00
uur nog niet! De dokter heeft haar helemaal bekeken, beluisterd en ondervraagt
(voor zover dat met een 4-jarig dametje gaat). Behalve een paar opgezette
kliertjes, die niets hoeven te betekenen, niks bijzonders gevonden. Ze
eet goed, drinken kan beter, alleen slapen... ho maar. 's Middags als ze
uit school komt, is ze zo moe, dat ze het liefst alleen maar op de bank
zit. Omdat de dokter niks vond, besloten om bloed te laten prikken. Misschien
een gebrek aan ijzer of vitamines. We hopen maar dat daar iets uit komt...
's Middags met opa Vriend en Menno op
jacht geweest naar nieuwe verf om de surprises van Marc af te kunnen maken.
Eentje wil niet worden zoals we hem hebben willen, maar die ander wordt
wel heel erg leuk. Al zeggen we het zelf. Dus 's middags ook nog geverfd,
toen Menno in bed lag. Hij moest eigenlijk slapen, maar spelen in bed was
véél leuker. Via de babyfoon hoorde ik hem hele verhalen
vertellen tegen alle knuffels die in zijn bed lagen. Hij vertelde ze met
name hoe leuk auto's zijn en dat ze heel mooi over het randje van zijn
bed konden rijden. Hij zal het ze ongetwijfeld ook hebben laten zien, want
met die drie spijltjes uit zijn bed kan hij ze natuurlijk ook even pakken...
Die spijltjes kunnen eruit, hoor. Die zaten met veren vast. Maar ja, het
ledikantje is nu natuurlijk al bijna 10 jaar in gebruik en als een derde
aan een toch al gammel spijltje trekt, sneuvelt er wel eens iets. Toen
hebben we besloten om ze er alle drie maar uit te halen, om ongelukken
te voorkomen. En het moet gezegd, Menno blijft 's avonds keurig in zijn
bedje liggen. Gat of niet, dan is het tijd om te slapen. En ook 's middags,
als hij een dutje moet doen, blijft hij netjes in zijn bed. Behalve als
hij niet moe is... Dan liggen na een uur ook zo'n stuk of 10 auto's in
zijn bed... De laatste keer had hij ook wat onderdelen van de weg in bed
proberen aan te leggen. Maar dat is niet zo'n succes, bovenop de dekens!
Marc is na school door opa Vriend opgehaald
om een nachtje te logeren. Dat doen ze elke week, en op toerbeurt mag er
eentje blijven slapen. Normaal is dat op dinsdag (de vaste oppasdag van
opa en oma, zodat ik vrijwilligerswerk kan doen bij Radio Ridderkerk) maar
omdat hij dan moet trainen gaat het niet.
Myrthe en Menno vonden het prima dat hij
uit logeren ging; hoefden ze de hijskraan maar met elkaar te delen en niet
met z'n drieen!
Met eten was Myrthe niet in haar normale
doen. Een balletje gehakt wilde ze wel, maar de witte bonen in tomatensaus
(normaal toch wel favoriet) en aardappels hoefde ze echt niet. Ze was ook
weer heel erg moe, dus om kwart voor zeven ging het duo al naar bed.
Toen wij naar bed gingen had Myrthe koorts
en ook vandaag was dat nog zo. Ze werd pas om half 8 wakker en was echt
zielig ziek. Eten hoefde ze niet, drinken met mate (als ze echt ziek is,
is er bijna niks in te krijgen...). Gelukkig mocht ze bij oma ook een bedje
op de bank, dus het leed werd al iets minder. Alleen jammer dat het bloed
prikken nu niet door kon gaan. Maar dat gaan we donderdag proberen, als
ze beter is. Ze had er wel zin in. Gisteravond riep ze het nog: "Hoera,
ik krijg een prikje!" Of ze heeft de uitleg niet helemaal begrepen, of
ze vindt het echt leuk.
Menno is 's middags naar de peuterspeelzaal
geweest. Gelukkig was er weer iemand jarig en als extra bonus mocht hij
het Zwarte Pietenpak aan! Zijn dag kon niet meer stuk!
Toen opa om half 5 de kinderen thuis kwam
brengen, heeft Myrthe voor de deur nog even de auto ondergespuugd. Een
erfenisje van haar moeder. Alleen dit korte-afstands-record heb ik nog
nooit gehaald. Bij mij ligt de grens bij de Moerdijkbrug! Gelukkig was
alleen haar jas erg vies en een spattertje op haar broek dus was het zo
verholpen. Opa was blij dat hij geen stoffen bekleding in zijn auto had...
Dus die was ook zo schoon.
Toch heeft Myrthe nog wel wat gegeten
vanavond. Maar ze zal ook wel honger gehad hebben, want bij oma heeft ze
niet meer op dan een bakje yoghurt en wat drinken. We aten macaroni di
Mama, wat ze normaal heerlijk vindt. Nu wilde ze geen saus, maar kale macaroni.
Geeft niks, het ging er redelijk in .
Marc is daarna gaan trainen en Myrthe
en Menno hebben nog even lekker gespeeld. Mimi (koosnaampje van Myrthe.
Zo noemde ze zichzelf toen ze klein was, omdat ze geen Myrthe kon zeggen)
trok weer een beetje bij. De koorts werd minder en ze voelde zich weer
goed genoeg om de baas te spelen over Menno en ruzie te maken om een boodschappenwagentje.
Echt belangrijk, dus!
Ondanks dat ze vanmiddag bij oma een uurtje
had geslapen, was ze erg moe en lag ze om even over 7 weer in bed. Marc
was net terug van trainen en heeft haar nog een verhaaltje voorgelezen.
Vervolgens heeft hij haar toegestopt, een kus gegeven en is ze lekker gaan
slapen. Voor Marc heel belangrijk, want, zoals hij zelf zegt, als papa
niet thuis is, mag hij papa zijn! Mwa... voorlezen en kusjes geven mag
altijd, maar mama is de baas!
Menno is ook gelijk naar bed gegaan en
Marc heeft (weer) zijn surprise geverfd. Het wordt een hopeloos ding, ben
ik bang, want de verf dekt voor geen meter... Gelukkig hoeft het rampding
pas maandag klaar te zijn. Misschien dat we helemaal overnieuw gaan beginnen,
maar dat hangt ervan af hoe de verf er morgen uitziet. Ik heb in ieder
geval nog niks tegen Marc gezegd, anders stopt hij meteen!
Nu ligt het grut heerlijk te slapen. Marc
zijn juf is morgen jarig, dus dat wordt een feestdag. Dat vertelde hij
'even' om kwart over drie, dus snel nog een cadeautje geregeld. Eric is
's ochtends vrij en dat is dan weer feest voor Menno en Myrthe, want die
mag nog een dagje thuis blijven.
26 november
2005.
Sinterklaas op papa's werk.
Vandaag was het dan zo ver. Sinterklaas
was bij papa op het werk. Om half 11 moesten we in Vianen zijn. Iedereen
kon lekker uitslapen dus uitgerust gingen we op pad. Na alle verhalen van
gisteren over de hoeveelheden sneeuw die gevallen waren (hier niet gezien
hoor, alleen storm en regen!) zijn we vroeg weg gegaan. Onderweg wel sneeuw
zien liggen, maar niet zoveel, dus we konden goed doorrijden. We waren
dus op tijd in Vianen. Toen we naar binnen liepen kwamen we 2 Zwarte Pieten
tegen. Heel leuk, maar onze kinders liepen er snel aan voorbij! Boven gekomen
een leuk plekje uitgezocht en wat gedronken. Om half 11 mochten de kinderen
hun klompen op gaan zoeken, die Eric eerder had meegenomen. Ze zouden staan
op de afdeling waar hij altijd werkt... Dus wij al geintjes gemaakt dat
er een briefje zou liggen met een nep-storing waar we dan heen zouden moeten
om de klompen te vinden. Tenslotte zit Eric in de buitendienst... Gelukkig
was dat niet zo en hadden ze het schoeisel op een plek gezet waar hij wel
eens zit als hij in Vianen is. De klompen waren snel gevonden. Netjes naast
elkaar op een bureau, gevuld met een koker met kruidnootjes en snoepjes
erin. Feest op drie gezichtjes! Daarna nog een korte rondleiding gekregen
van Eric over de afdeling en toen weer snel terug naar het bedrijfsrestaurant.
De koters hebben nog even met wat ballonnen gespeeld, en de snoeptafel
onveilig gemaakt, en daar kwamen de Pieten weer binnen. Die gingen wat
spelletjes doen met de aanwezige kinderen. Als eerst zochten ze kinderen
die goed konden bouwen. Een hoop vingers omhoog, natuurlijk, en Myrthe
was een van de twee gelukkigen. Nadat de kinderen Zwarte Piet hadden leren
tellen mochten ze beginnen. Wie de hoogste toren kon maken... Myrthe's
tegenstander had al snel zijn dozen op elkaar gezet. Myrthe keek het even
aan en begon ook. Ook haar toren was snel af, maar wel hoger dan de andere,
omdat zij de dozen op de zijkant zette. Een wankele toren, maar hij bleef
staan. Als beloning kregen ze een Pieten Spektakel Diploma. Daarna mochten
de vingers omhoog voor de kinderen die goed konden dansen. Ook nu waren
de vingertjes van de Harremannetjes weer in de lucht, maar werden ze niet
uitgekozen. Na een hoop dansspektakel ging het dan echt gebeuren. Sinterklaas
was in aantocht!!! Marc had de eer om vooraan te mogen staan om hem binnen
te zingen. Microfoon onder zijn neus en zingen maar! Sinterklaas had een
mooie stoel gekregen op een podium. Na een gezellig praatje heeft hij een
paar kinderen bij zich geroepen. Toen Marc dacht dat wij even niet keken,
stond hij heerlijk met Myrthe en Menno te kroelen. Later tilde hij Menno
nog op, zodat hij het allemaal wat beter kon zien. Hij kon zo heerlijk
'vaderen' over zijn broer en zus...
Na 'dag Sinterklaasje' kwam voor de kinderen
toch wel een heel belangrijk moment: de cadeautjes! Op leeftijd werden
de kinderen afgeroepen zodat Menno al snel aan de beurt was. Hij kreeg
een hele grote doos waar een mooie hijskraan in zat, met een graafmachine,
poppetjes en verkeersborden erbij. Hij was enorm onder de indruk! Achterstevoren
op zijn stoel gezeten heeft hij de rest van de tijd alleen maar naar die
mooie doos gekeken en is het compleet aan hem voorbij gegaan wat de anderen
kregen! Myrthe kreeg een hele mooie verkleedset, met een jasje, tasje,
kroontje, schoentjes en sieraden. Helemaal besteed aan deze dame. Het is
haar grootste hobby! Marc moest even nadenken over zijn cadeau: stelten!
Ik vond het geweldig; alle jeugdherinneringen kwamen weer boven. Maar Marc
was bang dat hij ze met zijn hoogtevrees niet durfde te gebruiken.
Na de cadeaux kregen we te horen dat we
pas weg mochten als de snoeptafel leeg was... Feest voor de kinderen, natuurlijk.
Er werd snoep ingeslagen en daarna moesten we weer op huis aan. Menno was
zo onder de indruk dat hij in de auto al meteen in slaap viel. Maar dat
kan ook komen omdat hij de afgelopen dagen 's middags zijn dutje heeft
gemist... Thuis is hij meteen doorgegaan zijn mandje in, om er om half
5 pas weer uit te komen.
Myrthe heeft thuis meteen haar verkleedkleren
aangedaan. De schoentjes waren glazen muiltjes, volgens Myrthe, en daar
heeft ze een groot stuk van de middag op gelopen. Ook het jasje, kroontje,
ketting en de bril (!) hadden haar belangstelling.
Marc heeft zijn stelten uitgepakt en toen
hij zag hoe laag ze stonden, wilde hij het toch wel proberen. Eerst met
hulp, maar al snel kon hij ook zonder hulp enkele stappen door de kamer
maken. Nu vind hij ze fantastisch. Als we ze maar niet te hoog zetten...
's Middags zijn Eric en Marc naar de korfbal
gegaan. Eric moest verslag doen en Marc heeft de wedstrijd bekeken. Helaas
werd er verloren van Nieuwerkerk. Gelukkig was er ook goed nieuws voor
Marc want zijn ploegje had 's ochtends met 6-1 gewonnen.
Ondertussen ben ik voor Marc vast wat
voorwerk gaan doen voor zijn surprises. Ik zeg nog niet wat hij gaat maken,
maar dat volgt zeker!
Toen Menno 's middags uit bed kwam, had hij koorts. Waarschijnlijk van het slaapgebrek van de afgelopen dagen, en het Sinterklaasgebeuren van 's ochtends. Hij heeft nog even lekker met zijn nieuwe hijskraan gespeeld en op de computer Boris en Bibi gedaan. Daarna kon je merken dat hij niet lekker in zijn vel zat, want hij ging met zijn speen en kroeldoek op de bank liggen. Gelukkig waren Eric en Marc bijtijds thuis en hebben we lekker poffertjes gegeten. Gezellig bij kaarslicht, wat Myrthe altijd graag wil. Menno geloofde het wel en at maar een muizenbeetje. Zeker voor zijn doen! Hij wilde nog wel even lekker onder de douche met Myrthe en mij, maar daarna weer snel zijn bedje in. Hij gloeide nogsteeds, en zelfs onder de warme douche stond hij te rillen. Ik wilde eigenlijk de douche wat minder warm maken, in verband met de koorts, maar daar was hij niet van gediend. 'Mama,' zei hij, 'dat is veels te koud, hoor!' dus de douche weer op de normale temperatuur gezet. Daarna nog lekker een verhaaltje van Vadertje Zeepaard en toen vlot zijn mandje weer in. Hij is nog even wakker geweest, maar toen hij beneden was, is hij op de bank weer als een os in slaap gevallen. Morgen maar hopen dat hij weer beter is. Meestal duurt het bij Menno maar een dagje en is hij daarna weer het mannetje.