ik en winkelen |
2002-10-01 |
Als ukkie wilde ik altijd van alles hebben. Van een ijsje t/m een klapperpistool, sportschoenen, playmobiel of fiets. Ik kreeg vaak uiteindelijk wel wat ik wilde maar ik had geen rijke ouders. Ik werd wel altijd op de feiten gedrukt dat alles geld kost. Ik moest al snel zelf de helft betalen als het om iets duurders ging. Vooral 'dure' dingen waren lastig want dan moest je sparen. Het was me gelukt om 800 gulden te sparen van 15 gulden zakgeld per week. Ik verstopte elke week wat geld in m'n bureaukastje. Eigenlijk wist ik niet meer waar ik voor spaarde omdat ik het uiteindelijk steeds weer zonde vond om het uit te geven. Ik werd steeds kritischer over de uiteindelijke aanschaf. Op een dag was er 400 van de 800 gulden verdwenen. Ik was er kapot van en besefte toen hoeveel moeite ik had gehad om dat bij elkaar te sparen. Toen had ik wel een redelijke indruk dat geld 'belangrijk' was voor jezelf maar zeker ook voor anderen. Ik heb nu een baan en kan makkelijk rondkomen. Je zou denken dat ik dan alles zou kopen wat m'n hartje begeert maar dat valt reuze mee. Nu heb ik het echt voor mij noodzakelijke wel aangeschaft maar voor de rest koop ik eigenlijk niet veel. Ik doe m'n boodschappen en betaal m'n vaste lasten. Wat me opgevallen is dat het meeste allemaal zo vluchtig en vergankelijk is voor mijn gevoel allemaal zo'n gebakken lucht. Het is een kwestie van vraag en aanbod in deze maatschappij maar eigenlijk is het meer 'wat een gek ervoor geeft'. Ik bedoel zodra je een auto koopt of een videocamera is het wanneer je het gekocht hebt al gelijk stukken minder waard. Dat is toch achterlijk? Dezelfde producten kunnen qua prijs enorm verschillen per winkel. Waarom is bijvoorbeeld een muziek-cd zo duur in Nederland? En dan vinden ze het nog raar dat er zoveel illegaal gekopieerd wordt! Het is allemaal zo wazig en kunstmatig. Personnal computers die na een korte tijd verouderd zijn of kleren die het jaar daarop alweer uit de mode zijn. Ik ben hartstikke blij met nieuwe kleren maar het is voor mij zenuwslopend om overal te gaan zoeken. Zelfs als ik niet naar de prijs kijk kan ik amper slagen. Als ik iets leuks vind dan hebben ze het niet in mijn maat. Vaak is alles te groot of zijn de mouwen of pijpen te kort. Ik vind dat vreemd aangezien veel jonge gasten tegenwoordig een kop groter zijn dan ik. Als ik besluit kleren te kopen sta ik na 5 minuten al te zweten in zo'n winkel. Maar het is toch niet te geloven wat voor kleren ze proberen te verkopen. Ik ben geen mode expert en ik ben met wat casual kleding al tevreden maar het is gewoon belachelijk hoeveel troep er hangt. Ik zal wel een beetje gek zijn maar ik zie nooit mensen lopen met die kleding. Blouses met gespjes, ritssluitingen, afbeeldingen op de raarste plekken. Kleding voor volwassen kerels met kleurtjes die ik meer zou verwachten bij babies t/m kleuters. Soms zie ik binnen een minuut al dat er niks voor me bij hangt. Als ik met m'n vingers langs de kleding strijk voel ik al dat het niks voor mij is. Gelukkig heb ik inmiddels m'n stekkies maar zelfs daar is het moeilijk slagen. Waarom wordt het eigenlijk niet verboden om slechte kleding te verkopen? Ik vind het echter wel leuk als ik mee ga wanneer bijvoorbeeld een vriendin van me kleren gaat kopen. Ik ben dan heel blij dat ik dan niks ga kopen. Mensen die er elke keer weer goed gekleed uit zien vind ik bijna echte kunstenaars en ik zou bijna denken dat het een manier van leven is. Waar ik ook slecht in ben is cadeaus kopen. Niet dat ik dat niet doe maar op commando snel even de stad in om voor iemand een cadeau te halen vind ik echt een ramp. Ik heb vaak erg boze gezichten gezien wanneer ik niks voor de jarige had meegenomen. Zelf hoef ik namelijk ook niet perse een cadeau. Het is allemaal leuk en aardig maar over het algemeen krijg je gewoon dingen waar je geen reet aan hebt. En dan maar te zwijgen over kerstinkopen. Ik zie alleen maar stress in de winkels. Ik wil wel eens wat kopen als ik bij toeval ergens tegenaan loop. Als ik bijvoorbeeld iets zie wat iemand die ik ken al heel lang zoekt of wil hebben dan koop ik dat gewoon. Als m'n tv ontploft dan haal ik natuurlijk ook gewoon een nieuwe. Eigenlijk zie ik de winkelstraat alleen als ik terug naar huis loop van het uitgaan. Het is dan wel midden in de nacht. Al met al draait de economie wel op al die koopzieken. Mijn bijdrage zal voornamelijk via de horeca binnenkomen ben ik bang. Daardoor kunnen o.a. toch ziekenhuizen gemoderniseerd worden en dat is op zich prachtig. Snif, snif, m'n deo is op. Ik moet toch weer op pad.
|