Homepage Frits Leffef (Nederlands).

Dag zwoegende Internetter

Als je wat over me weten wilt, kun je dat hier vinden. Dus over mijn persoon met foto'tje en zo, wat ik zoal doe en wat mijn mening over muziek is en andere interessante zaken.

Wie ik ben?

Mijn naam weet je. Gezien mijn geboortedatum 28 september 1948 ben ik al een oudje, maar stel je gerust: ik blijk nog steeds millenniumproef. Ik ben geboren in Apeldoorn (Nederland) en woon daar nog steeds.

Hoe ik er uitzie?

Oordeel zelf maar.

Wat ik doe?

Ik houd me voornamelijk bezig met muziek maken, dat wil zeggen als leraar, componist en muzikant. Ik ben ook enige jaren dirigent van het opleidingsorkest van de K.S.H. in Apeldoorn geweest. Van oorsprong is dat een harmonie orkest. Maar we hebben getracht er een ander orkest van te maken, dat meer populaire muziek, rock, latin, jazz en klassiek speelt. Tot mijn grote spijt was er geen begrip voor bij de hotemetoten en ben ik ermee gestopt.

De computer gebruik ik alleen voor mijn werk, dus noten schrijven en tekeningen maken voor mijn boeken en homepages. Ik heb er in de afgelopen jaren een boel composities, arrangementen en wel meer dan 100 boeken met bladmuziek mee gemaakt (o.a. voor dwarsfluit, saxofoon, klarinet, trompet, trombone, hoorn en tuba).
Een aantal daarvan zijn een methode, dus om te leren spelen. Ik heb muziek geschreven voor 1, 2 (duet), 3 (trio), 4 instrumenten (kwartet), maar ook voor orkest. Bij veel boeken zit begeleidingsmuziek, zodat je kan meespelen met b.v. een orkest.
Ja, dat zijn bij elkaar heel wat computer uurtjes en vaak vind ik dat het moment wel ongeveer is bereikt dat ik naast het geven van muziekles en het zelf spelen alleen nog maar rustig in het bos

ga wandelen of zo.
Het maken van boeken met leuke bladmuziek was uit de nood geboren, want het het bestaande lesmateriaal werd steeds minder door de leerlingen gewaardeerd. Dat is wel logisch want ze worden steeds meer verwend door het grote aanbod van muziek via CD, DVD en het Internet. Dus is het geen wonder dat ze graag lesboeken met eigentijdse muziek willen.
Toch gebruik ik ook nog veel lesboeken met klassieke muziek. Deze moest ik zelf samenstellen omdat de moeilijkheidsgraad in de bestaande boeken te veel uiteenloopt of omdat in veel bestaande bladmuziek de verkeerde speelmanier staat aangegeven.

De instrumenten waar ik het meest op speel zijn dwarsfluit, trompet en trombone. Besbas speelde ik in de Koninklijke Stedelijke Harmonie te Apeldoorn en de jazzband daarvan (zie foto's).
Trombone speel ik in de Diksie Street Jazz Band; een zeer gezellige Apeldoornse band die echte New Orleans jazz speelt en zoals de naam al zegt doen we dat veel op straat (zie foto).
Ook heb ik een aantal jaren de zanger John Adams begeleid op dwarsfluit / trombone en trompet. Hij woont nu in Amerika en heeft twee CD's gemaakt waar ik ook op te horen ben (dwars- en altfluit).

Tevens houd ik me weer intensief bezig met barok- en andere muziek op de fluit. Barokmuziek heb ik vroeger veel met fluit en gitaar gespeeld, maar op een gegeven moment is daar vreselijk de klad in gekomen.
Een van de redenen was dat veel bestaande bladmuziek, met name de uitwerking van de bassa continuo daarin, me niet kon inspireren (zie hierna).

Over Bassa Continuo

Voor hen die niet weten wat Bassa Continuo is, is hier een korte uitleg.
Veel komposities van de oude meesters bestonden slechts uit een melodie en een
baspartij met becijfering, de Bassa Continuo. Met dit als basis moest de klavecimbelspeler, en/of de andere begeleiders, zelf hun partij verzinnen. Het werkte net als in de oude jazz waar
een hele band speelde met alleen de melodie en de akkoorden als basis.
---
Leerlingen van me wilden eens graag Bach en Telemann spelen en kwamen aanzetten met bladmuziek met weer zo'n uitwerking van de bas die me niets zei. Om hen te plezieren ben ik er zelf maar eens mee aan de slag gegaan. Dat was echt

een openbaring en ik heb deze prachtige muziek eigenlijk weer voor mezelf herondekt. Het is niet altijd eenvoudig om de bas goed uit te werken. Vaak vind je iets dat wel klopt met de becijfering maar dat niet klinkt. Of je vindt het ene idee na het andere dat wel aardig klinkt,
maar niet klopt. Ik ga er echter van uit dat als een componist zulke prachtige melodieën kan maken als ze toen deden, hij ook wel in staat is een klinkende begeleiding te fabrieken. Dus ploeter ik net zolang door tot ik er een vind die klopt en in evenwicht is met het stuk. Tot nu toe lukt dat prima en het is elke keer weer net een ontdekkingsreis waarbij je aan het eind iets prachtigs vindt.

Wat ik aan deze muziek mooi vind?

Deze muziek is echt niet zo plat en duf als je gewoonlijk hoort en beslist niet elitair. Ze is gevoelig, triest, vrolijk, kortom ze brengt alles wat ook een mens van nu zou moeten kunnen bekoren.
Ook staat ze dichter bij de volksmuziek dan wordt gesuggereerd. Dat geldt niet alleen met betrekking tot de harmonie en de ritmiek, maar ook voor de speelwijze.
Mocht iemand dit betwisten, hij kan het bijvoorbeeld ten eerste gewoon vinden in het mooie boek van Quantz met zijn instructieve maar ook zeer warm menselijke uiteenzettingen (Grondig onderwijs van den aardt en de regte behandeling der dwarsfluit door J.J. Quantz. Oosthoek. Utrecht.) en ten tweede in de duidelijke uitleg van Hotteterre (Principes de la flute traversiere, ou flute d'Allemagne; de la flute a bec, ou flute douce, et du hautbois. Par le Sieur Hotteterre-le Romain, ordinaire de la Musique

du Roy. 1728. Amsterdam. Bärenreiter-Verlag. Kassel 1973. ISBN 3-7618-0074-6).
Het zou voor de klassieke muziek gezonder geweest zijn als de jazz vroeger niet verguisd en verboden geweest was, want de door de ouden aangegeven harmonisering, polyfonie en speelwijze is juist zo mooi bewaard in de
oude jazz. Heel graag zou ik deze muziek willen samenspelen met een pianist(e). Het mooie van een piano vind ik niet alleen de klank maar ook dat je hem als een orkest kan laten klinken. Dus
niet alleen polyfoon maar je kan de tonen net zo laten klitten als b.v. zangstemmen, strijkers of blazers doen. O.a. Lipatti, Rachmaninoff en Jelly Roll Morton deden dat ook.

Muziek is voor mij net zo belangrijk als eten en ik vind iets alleen maar eetbaar als er niet met de ingrediënten is geknoeid, het met liefde en kundigheid is bereid en je het zonder trammelant opeten kan. Pas dan is het evenwichtig gekruid, ruikt het lekker, smaakt en valt het goed. Als eten aan die voorwaarden voldoet, lust ik alles.
Met muziek is het precies zo. De klank moet echt zijn, er moet een interessant verhaal in zitten en je moet er zonder hinder naar kunnen luisteren. Daarom vind ik muziek waarbij enige vorm van electriciteit wordt gebruikt nooit echt gaaf. Versterkers en electronische instrumenten zijn soms wel effectvol maar je bereikt er nooit mee wat een akoestisch instrument of een stem qua klank en dynamiek met lucht en ruimte kan doen. Muziek door een luidspreker is voor mij gelijk aan eten als je een beetje verkouden bent.

Je moet eten, maar de smaak moet je er bij verzinnen. Er zit eenhoop waarheid in het liedje "Paper Doll" van de Mills Brothers, maar een doll van vlees en bloed is toch wel even wat anders dan eentje van papier.
Een ander nadeel van het niet in het echt spelen van muziek is dat je de interactie tussen het publiek en muzikanten mist. Als er al sprake is van spontaniteit, dan weet je als luisteraar van een CD-tje de reden niet. Je mist de sfeer. Een patatje eet ik het liefst in de friettent, niet in een drie sterren restaurant. En een vakantie in een ver land, zonder contact met de plaatselijke bevolking, is net zo onecht.

Klank

Wat ik onder andere bedoel met een echte klank is dat er in muziek naast veel boven- ook ondertonen zitten. Al jaren is de tendens dat boventonen de aandacht krijgen. Dunwandige dwarsfluiten, nauwe
boring in mondstukken van trompetten, metalen mondstukken bij saxofoons en licht riet, evenals bij klarinetten, zijn voorbeelden hoe men dat klaarspeelt. Wie het hoogst op een instrument kan spelen, dat is het helemaal en nog mooier is het als de in principe lagere de hoge instrumenten nog kunnen overtreffen. Het doet me altijd denken aan een huis dat met het dak in de grond gebouwd is.

Als je een echte mooie volle klank uit een akoestisch instrument weet te halen, heb je tevens een dijk van een volume. Dat speelt wel zwaar als je alleen bent, maar niet als je samenspeelt met mensen die dat ook hebben. Dat speelt heel licht. En dat is een van de grootste wonderen die ik zelf als muzikant heb ervaren. Als je versterkt speelt ontstaat dat effect nooit. Voorwaarde is wel dat het hele zaakje stemt, dus ook de drummer!

Uitvaartmuziek

De waarde van muziek ligt besloten in een wisselwerking tussen klank en verhaal. Dat geldt zowel voor vocale als instrumentale muziek. Hierdoor heeft muziek een aantal fundamentele kenmerken die, ontsprongen uit de menselijke geest en zijn fysiek, een ieder moeten aanspreken. Ze zijn universeel en worden dus niet bepaald door smaak of cultuur. Bij concerten is het me al vaak opgevallen dat het publiek niet meer voor deze kenmerken openstaat.
Je maakt zelfs mee dat men er zich openlijk tegen afzet en zich afwijzend gedraagt als de muziek ongebonden klinkt en van emotionele vrijheid getuigd. Jonge kinderen vormen daarop echter een uitzondering en dat doet toch wel vermoeden dat de rest emotioneel geblokkeerd is door verworvenheden van
onze consumptiemaatschappij zoals: een te hoge hypotheek; pas een gevoel van eigenwaarde hebben als je in het zicht via je mobieltje belt of gebeld wordt,
of met een blote buik en rug in de kou loopt, noem het allemaal maar.

Om mensen, in die zombiale toestand, met je muziek te bereiken moet je ze dieper treffen dan waar hun consumptiegedrag gaat. En dat gebeurt altijd wanneer zich een ernstige gebeurtenis voordoet zoals een crematie of een begrafenis. Vandaar dat ik nu veel op uitvaarten speel. Je merkt dan dat men wel luistert en voelt. Ja, men toont zich dan zelfs dankbaar voor de emotionele steun van de muziek. Natuurlijk, want bij een uitvaart kunnen
veel emoties niet door woorden maar wel door muziek tot uitdrukking worden gebracht. Daarbij speelt tevens een grote rol dat het live-muziek is. Die is veel persoonlijker en raakt de mensen meer.

(Voor meer informatie over muziek tijdens een uitvaart zie mijn uitvaartmuziek-pagina.)


Deze site wordt niet meer bijgewerkt omdat hij verhuisd is naar Leffef Bladmuziek.



	wie ik ben?
		muziekles
			uitvaartmuziek
				over de dwarsfluit
					over de klarinet
						over de saxofoon
							koper (trompet enz.)
								orkest arrangementen
									home
										links

Idolen
Er zijn heel wat muzikanten die ik echt gaaf vind. Maar toegegeven, de kornettist die me het diepst raakt is nog altijd Bix Beiderbecke en dat geldt ook voor de trompettist Bunk Johnson. Verder bezit ik een aantal opnamen uit 1989 van Vivaldi met prachtig fluitspel van Jirí Válek.


Wie ik ben?	hoofdmenu


Componist en arrangeur	hoofdmenu
	wie ik ben?


Muzikant	hoofdmenu
	wie ik ben?