Foto: www.PhoToos.net

Achillesvrees??

29 mei Hengelo. Daar gaat het gebeuren. Dat wist ik al 6 weken geleden.

Vorige week vertelde ik nog vol trots dat ik de naam van mijn website eer aan had gedaan, door in één week uit te komen op de onderdelen hink-stapspringen, hoogspringen en verspringen. Dat stukje heb ik geschreven op de avond van de competitie zelf (22 mei).

Toen ik de volgende ochtend (de 23e mei) opstond voelde ik dat mijn achillespees stijf was. Ik dacht nog: 'da’s normaal, een dag na de wedstrijd met 2 springnummers'. Toen ik de dinsdagochtend (24 mei) opstond met hetzelfde gevoel dacht ik: dit is toch minder normaal. Die stijfheid zou toch al weg moeten zijn. Ik probeerde de irritatie te vergeten, want ik zou die avond op de training gaan hink-stapspringen: leuk! Nadat ik die avond echter een sprong of 6 had gedaan, begon de pijn in mijn achillespees zo op te spelen, dat ik de training staakte.

Ik moest de 29e mei in Hengelo knallen en het leek me beter om niet meer te springen. Deze handeling klinkt redelijk verstandig. In mijn hoofd spookte het echter wel:

• Het zal toch niet zo zijn dat ik wéér last krijg van die achillespees! Ik was er na een herstel van half maart tot begin mei eindelijk vanaf. Ik had in Vught pijnvrij kunnen springen! Doe ik één keer hoogspringen en verspringen, krijg ik meteen weer last.
• Wacht eens even: op het NK had ik na het hoogspringen ook last van die achillespees.
• Stoer hoog, hoogspringen, zonder er voor te trainen. Nou dat doe ik dus mooi niet meer!

Ik belde meteen naar de ploegleider van de competitie om me af te melden voor de 5e juni. Wel vervelend voor de ploeg, maar het zou echt niet verstandig zijn om weer te gaan hoogspringen. Ik heb natuurlijk 1,5 jaar geleden de keuze al gemaakt om te stoppen met de hoogspringtrainingen en de wedstrijden. OK, een keer een NK meedoen voor de uitdaging is leuk. En dat was het ook. De ploeg helpen met de competitie vond ik nog wel zo netjes. Na mijn achillespeesincident heb ik besloten om de hoogspringspikes definitief in die spreekwoordelijke boom te hangen.

Na een weekje van herstel moest het in Hengelo dan gebeuren. Diegenen die in Hengelo zou winnen zou zich een plaatsje in het Europacupteam springen. Wat ik moest doen, deed ik: winnen met 11.83. Het was nog geen overtuigend optreden met 3 ongeldige pogingen, een poging overgeslagen en nog een 11.82, maar ik heb nog 3 weken om echt in vorm te raken. Uit ervaring weet ik dat ik daar wel voor kan zorgen. Positieve aspecten aan Hengelo: mijn aanloop loopt steeds beter en het winnen op het juiste moment ben ik nog niet verleerd. De ochtend na Hengelo had ik bijna geen reactie aan mijn achillespees, dus met die pees komt het de komende dagen wel goed. Hektor wordt dus nog wel verslagen!

Op naar Portugal, al moet ik wel bekennen dat je pas echt weet dat je naar de Europacup mag, als er een enveloppe in de brievenbus valt met een uitnodiging….Nog even afwachten dus.


P.S. 1 Websitemaker en vriendin: bedankt voor de mooie bos rozen!
P.S. 2 Roos Kind is deze week uitgeroepen tot fan van de maand (mogelijk leg ik dit uit in mijn volgende bericht. Het heeft iets te maken met ‘spullen vergeten bij een training’).
P.S. 3 Ik moest in Hengelo 11.82 springen voor een bonus. Wat spring ik? 11.82! Ik dacht nog wel dat ik de atletiek niet deed voor het geld!