Foto: www.PhoToos.net

Veni...vidi...spring-ni(et)

Veni…vidi..vici : ik kwam, ik zag en ik overwon. Dit staat op de medailles die te winnen zijn op het NK atletiek. Een mooie en toepasselijke tekst voor een overwinning op het NK. Zelf vind ik dat je de tekst ook kunt plaatsen in een ander daglicht: een overwinning op jezelf. Dat was nu precies mijn bedoeling tijdens de Europacup en het NK-outdoor. Deze twee wedstrijden zouden voor mij DE wedstrijden worden dit seizoen. Op deze wedstrijden wilde ik gaan pieken. Op deze wedstrijden wilde ik mijn PR verbreken met enkele decimeters. Op deze wedstrijden wilde ik een overwinning halen op mezelf.

Goed, ik heb een mooi indoorseizoen gehad, maar outdoor zou het dan moeten gaan gebeuren. Die 12.30m in Dortmund op 6 maart van dit jaar voorspelde veel goeds voor het outdoorseizoen, zeker omdat ik een flink stuk voor de balk zat met mijn afzet.
Ik ben nogal een planner en had het dan ook allemaal zo mooi bedacht: in april nog wat trainen, in mei wat wedstrijden doen - om er in te komen - en in juni (Europacup) en juli (NK) knallen. Helaas heb je het niet altijd in de hand en loopt alles toch anders dan ik had bedacht….

Daar stond ik dan in het prachtige stadion van Leira, Portugal. Na een afwezigheid van 3 jaar mocht ik weer mee naar de Europacup. Geweldig. We hadden een gezellige ploeg, goed hotel, goede organisatie, mooi stadion, veel publiek: alle ingrediënten om ver te kunnen springen.
Na enkele inspringsprongen begon mijn achillespees echter te protesteren en voelde ik pijn. Ik dacht nog: ‘OK, niet aan denken, je hoeft maar 4 keer te knallen!’
Eerste poging: ik liep aan en hink….stap….sprong….zandbak…..rode vlag…ongeldig (helaas, en dat is een understatement).
Tweede poging: ik dacht bij mezelf:’ Niet nadenken, gewoon nog één keer rammen.’ Wat deed ik: ik liep aan en in plaats van een hink te maken liep ik door! Ja, weer een rode vlag.
Ondanks dat ik tegen mezelf zei: ‘ Nu geef ik die poot een ram’, zei mijn lichaam blijkbaar: ‘ No way dat jij gaat springen.’
Na die sprong had ik melding gemaakt van mijn pijn bij de coach. Ik zie dat ik een beetje (tja, ik wilde het niet te veel gaan dramatiseren) last had van mijn pees en dat ik moeite had met aanlopen en dat die pijn per sprong heftiger werd. Ik zou het nog een keer proberen.
Derde poging: misselijk en wel liep ik voor de derde keer richting de zandbak en ik liep weer door over de balk door de zandbak heen. Ik heb toen meteen mijn spikes uitgegooid en ben heel hard gaan janken. Ik vond het zo erg: 0 punten op een Europacup. Terwijl er in de teamvergadering nog was gezegd: elk punt telt!! En terecht.

De eerste twee uur na de wedstrijd was ik onaanspreekbaar. Ik zat te balen en dacht alleen maar dat iedereen zat te denken: ‘Wel slecht van Marloes, die 0 punten.’ In werkelijkheid denken ze mogelijk heel even: ‘Wel balen voor Marloes. En die 0 punten: ach, anders had ze er maar 1 of 2 (ik stond van te voren namelijk onderaan de lijst met 12.30).’ Vervolgens gaan ze verder met het aanmoedigen van de ploeg, en terecht! Zelf dacht ik natuurlijk alleen maar aan mezelf en die 0 punten. Na twee uur begon ik verder te denken: ‘Hoe zit het dan nu met mijn seizoen? Kan ik het NK nog wel springen? Kan ik überhaupt nog wel springen dit seizoen?’ Om hier kort antwoord op te geven: deelname NK: neen. Nog springen dit seizoen: heeeeeel misschien.

Wat de Europacup betreft: de dames werden 4e en de mannen 3e. De ploeg ving mij goed op en ben daar erg blij om. Dat maakte voor mij het doorkomen van de zondag en de maandag een stuk makkelijker. Verder kan ik niet ontkennen dat ik de gedachte van Rens Blom deel: hij zei dat hij gelukkig niet de enige was met 0 punten voor de Nederlandse ploeg bij de Europa Cup (zie www.atletiek.nl, nieuwsoverzicht van 21-6-2005). Tja, een schrale troost.

Uiteraard loop (strompel) ik flink te balen. Het enige wat ik nog kan doen is enkele woorden aanhalen die vaak gebruikt worden in dit soort sportsituaties: ‘Het hoort erbij’.

De atleten die wel meedoen aan het NK wil ik hierbij heel veel succes wensen met de voorbereiding en het NK. En nog veel meer succes met het NK zelf.
Knallen met die poten, zodat je na de wedstrijd kunt zeggen: veni…vidi…vici!