VAREN
met de Micromagic
De
eerste keer laat ik mijn mooie bouwwerkje toch wel met een beetje
schrik te water.
Stel dat er iets niet werkt of blijft hangen....dat ik mijn trots
zo weg zie zeilen zonder dat ik er iets aan kan doen.....dat mijn
bootje aan de overkant in het riet verstrikt raakt.....dat de
kielkast toch lekt en ik nog net de masttop onder het
wateroppervlak zie verdwijnen....net als in de film "Titannic".
Wat bubbels....luchtbellen......het element water sluit zich...alsof
de NED 253 nooit heeft bestaan.
Er hangt lood onder.......
Lood wil vooral naar de bodem. En het is hier diep,
..............erg diep.
Maar
het is geen boot voor op de kast...hoewel..... ze stond daar best
mooi.
Met een toplicht van 20 Watt kan ze best als design-schemerlamp
dienst doen.
Laat DeBouvrie het niet horen.....
Want....
Varen
wil ze.....varen moet ze.
Er staat een lekker windje.....precies goed lijkt me....het
zonnetje schijnt, maar het is stervenskoud.
Voorzichtig til ik de NED 253 aan haar mast uit de steun en laat
haar zachtjes in het water zakken....
Snel grijp ik naar de zender...en daar gaat ze........
Nerveus test ik de roerbewegingen en gaat het zeil open en dicht......
Maar weer gauw een stukje terug.
Ver genoeg zo voorlopig. Verderop staat veel meer wind....maar
het is "aflandig"...dus linke soep......
Maar...ze komt weer netjes bij me terug. Dan maar weer een stukje
verder.
Ze verdiend het vertrouwen.
Ik loop een stukje door en ze volgt netjes. Daar staat meer wind!
Ook die test doorstaat ze zonder moeite. Ik begin het leuk te
vinden! Wat "loopt" ze lekker.
Ze danst als een ballerina over de kleine golfjes.
En nog een baantje...en nog een...en nog maar een...een stukje
voor de wind...halve wind, ook leuk.
Ze
is wat loefgierig maar ik wil haar niet naar de kant halen.
Het grootzeil staat te vlak getrimd. Het fokje zorgt met haar
bolling blijkbaar voor veel voortstuwing.
Ik geniet van het zeilen. Het voelt als echt zeilen; de controle
over de elementen...het spel...de wederkerigheid...je krijgt er
veel voor terug.
Het is moeilijk om 
foto's te maken.
Mijn vingers zijn verkleumd. De noordoostenwind is koud.
Na bijna twee uur zeilen merk ik hoe koud ik het heb. Ik moet er
mee stoppen.
Stuur haar
gemakkelijk naar me toe en til haar met een houterige beweging op
haar steun.
Mijn spieren zijn verstard, maar ik heb van haar "Maidentrip"
genoten.
Ik kan al haast niet wachten weer te gaan.
De loefgierigheid haal ik er de volgende keer wel uit. Gauw de
auto in en de verwarming aan.
Met een zeer voldaan gevoel rijd ik naar huis.
Het bootje voldoet geheel aan mijn verwachtingen. Het is "echt"
zeilen...
Het
windvaantje wat ik boven in de mast had gemaakt(een sliertje
Spinnakerdoek) blijkt na enkele meters al niet goed meer te zien.
Dat haal ik er dus maar gelijk af.
Verder moet ik toegeven...het gele grootzeil is, ook op wat
grotere afstand, een stuk beter te zien dan mijn folie fokje.
dat
geel is dus nog helemaal niet zo gek...en het lijkt op wit...toch?
Het is eigenlijk wit met een tintje.......
Het is voor een MM in ieder geval erg functioneel.
Als ik mij niet vergis is
er ook nog een mildere kleur geel te koop in de vliegerwinkel.
Dat zou een mooie consessie zijn.
Mijn ervaring met Spinnakerdoek is ook dat de harde kleuren onder
invloed van zonlicht snel wat zullen gaan vervagen. Dus met dat
harde geel kan ik voorlopig wel leven.
Zoals gezegd; mooi geel is niet lelijk en heeft misschien even
tijd nodig......
Heel ver moet je je boot ook niet laten gaan. Je ziet namelijk
niet goed meer welke koers je vaart en hoe de zeilen er bij staan.
(zeker niet met transparante zeilen) Natuurlijk wil ik een keer
uitproberen hoe ver ik haar kan laten gaan. Beter is daarvoor
natuurlijk je boot lekker in de steun te zetten en zelf maar een
eindje weg te lopen en ondertussen checken of je nog bereik hebt.
Alles natuurlijk afhankelijk van de staat van je batterijen.
Maar voor je eigen zeilplezier vind ik zo'n 50 meter wel de grens.
De keer dat ik haar verder weg heb laten varen zag ik echt niet
goed meer wat ik deed en was blij dat ik het stipje weer wat
groter zag worden. (Pffffff....)
Bij
de tweede keer varen breekt er een lichte paniek bij me uit als
ik net bezig ben met zeilen...het bootje zo'n 30 meter weg is......
en het waarschuwingslampje op mijn zender nerveus begint te
knipperen, kort daarna gevolg door enkel rood.
"Low Power" dus....rapido to the shore......
Ben blij als de boot de kant nadert en ik haar ter plekke uit het
water hijs.
Naar
huis dus.....batterijen laden.
Ben ik misschien de vorige keer toch langer bezig geweest dan ik
dacht.
Ik schaf daarna maar een rits NiMh penlights 2100Mah aan. Even
een uitgave maar het is nog altijd goedkoper dan een avondje
stappen.
Ik vergeet de tijd nog al eens met dat watersporten.
De
keer erop dus met een partij stroom onderweg waar je "u"
tegen zegt.
Als die batterijen nou eens kunnen worden opgeladen met wind- of
zonne-energie dan was het cirkeltje mooi rond.
Ik test een aantal zeiltjes met een lekker windje.
Ik moet wel handschoenen aan want anders krijg ik die kleine
mastringetjes nooit los vanwege koude handen.
En
na wat wisselingen kom ik tot een verbazende conclusie.
Mijn witte grootzeiltje vaart het beste. En dat is eigenlijk een
"gewoon" standaard zeiltje uit 1 stuk gesneden.
Ik zet eerst de voorstag een beetje door en trim dan de
achterstag zodat er net voldoende twist ontstaat zodat de boot
aan de wind perfekt in balans ligt en zichzelf zeilt op die koers.
Ik kan de zender gewoon even wegleggen als ze haar aan de windse
koers heeft ingezet na het overstag gaan.
Deze balans lijkt vooralsnog het snelst te bereiken met het
standaard zeil!
Hoe rijm ik dit met de zeiltheorie......een profielzeil zou
betere zeileigenschappen moeten hebben.
Ik
veronderstel dat twist een meer belangrijke factor is bij de
kleine MM zeilen dan de bolling op precies de goede plaats. Die
bolling ligt denk ik bij de standaard zeilen ongeveer in het
midden. En dat is bij veel wind helemaal niet slecht. Daarnaast
"lozen" de standaard zeilen bovenin, wat de balans ten
goede komt. Een "ingeplakt" profielzeil zorgt er juist
voor dat het zeil ook bovenin bolling vertoont, waardoor het
minder uitwaaiert.
Bij weinig wind goed, maar voor een MM staat er in verhouding al
snel veel wind en hebben we geen "scheppende" zeilen
nodig.
Bij weinig wind kan een profielzeil in het voordeel zijn, maar
dan geldt het nadeel dat een profielzeil stugger is dan een zeil
uit 1 stuk.
Ik ga nu experimenteren met zeilen waarbij ik onderin een zeer
geringe bolling plak en die bovenin recht zijn. Daarvoor heeft
het zeil misschien maar 1 of 2 naden nodig.
Ik zal daarvoor een andere zeilmal gaan maken.
Mijn bevindingen worden hier en daar bevestigt. Zo las ik op de duitse site dat een boot met standaard zeilen een reeks wedstrijden had gewonnen en dat er ook daar mensen zijn die de effectiviteit van profielzeilen ter discussie stellen.
Nogmaals,
het lijkt een onlogisch verhaal maar de ervaringen dwingen ons
ertoe het verschijnsel te verklaren.
Op
bovenstaande foto de NED 253 met "standaard" zeilen.
Het achterlijk van de fok volgt de twist van het grootzeil voor
een ideale spleetwerking.
Goed te zien is ook de open zeiltop, waardoor het zeil in vlagen
goed zijn wind kwijt kan.
Met een beetje loos in de achterstag sluit je de top in lichte
omstandigheden.
HET VAREN