Prostaatkanker Artikelen

Zo verging het mij.

Uit NIEUWSBRIEF 11, mrt./2000, van de Stichting Contactgroep Prostaatkanker.

Het is nu twee jaar geleden, dat mijn prostaat werd verwijderd. Gedurende vier maanden vooraf ben ik behandeld met Suprefact-depot en Anandron om de tumor te verkleinen en dus de operatie te vergemakkelijken. Dit gebeurde met mijn toestemming, omdat dit nog geen standaard behandeling was.

Bij de operatie in mei 1998 is gebleken dat de tumor buiten liet kapsel was getreden, hetgeen vooraf niet was vastgesteld.

Bij de tweede halfjaarlijkse controle, was de PSA gestegen naar 2,4. In september ging ik naar. de huisdokter omdat ik mij moe voelde. Een bloedonderzoek wees uit, dat mijn PSA inmiddels was gestegen tot 59, hetgeen hem verontrustte en hij verwees mij direct dor naar de uroloog. Deze stelde de PSA waarde vast op 61.

Een botscan wees uit dat er uitzaaiingen naar de botten hadden plaatsgevonden. Mijn uroloog stelde een nieuwe behandeling met Suprefact voor met daarbij gedurende de eerste dertig dagen Casodex. Bij een bloedonderzoek door de Uroloog (zie hierna), bleek deze behandeling te zijn aangeslagen. De PSA waarde daalde naar 0,34 en de inmiddels ontstane botpijnen verdwenen.

Alsof dit alles niet genoeg was deed zich een nieuw probleem voor dat op het terrein van de neuroloog lag. Ik kon niet recht meer lopen, hetgeen zich zo verergerde, dat ik al waggelend nauwelijks mijn evenwicht kon bewaren. Een hoofdscan gaf geen tumor aan en ook andere onderzoeken konden geen ander oorzakelijk verband leggen dan de kanker.

Inmiddels deden zich prikkelingen voor in handen en voeten en een gevoel van slaap of verdoving. Ook prikkelingen in het gelaat en de tong, waardoor enkele slaappapillen het lieten afweten. Zelfs het gezichtsvermogen wordt enigszins gestoord.

Al met al een zeer vervelende zaak. Autorijden durf ik niet, fietsen is helemaal uit de boze, terwijl lopen alleen nog met een Rollator kan, of van deurpost naar deurpost.

Zoals gezegd is dit een gevolg van kanker, dat volgens de neuroloog vreemd is aan prostaatkanker of zelden bij prostaatkanker is geconstateerd. Men noemt het een “paraneoplastische sensore polineuropathie”. Hetgeen er op neer komt, dat het afweersysteem de zenuwbanen aantast en zich richt op de gezonde cellen. Spieren worden niet meer goed aangestuurd, zodat het lichaam in onbalans raakt.

Volgens mijn neuroloog is de kans op herstel matig tot slecht, doch niet levensbedreigend. Met het kalmeringsmiddel ‘Amitriptyline’ zijn de gevolgen iets te verlichten en slaap je wat beter.

Het zal altijd de vraag blijven of bij behandeling direct bij de constatering van de PSA waarde van 2,4 veel van deze kwalen zouden zijn voorkomen.

De reden dat ik dit relaas vertel is enerzijds om lotgenoten in kennis te stellen van dit vervelende fenomeen en anderzijds te vragen of zich vergelijkbare gevallen hebben voorgedaan. Daar zou ik dan graag mee in contact willen komen. Hoe zijn dan de behandelingen geweest en met welk resultaat?

Voor zover mij bekend zijn er geen onderzoeken naar de oorzaken van deze verstoringen en de behandeling daarvan. In Amsterdam zouden wel laboratoriumonderzoeken zijn geweest, echter zonder toepasbaar resultaat.

Tot slot zou ik gaarne een oproep doen aan Internetgebruikers, die elders op de wereld kunnen zoeken of informeren naar soortgelijke gevallen en eventuele behandelingsmethoden.

Met dank voor uw aandacht en in afwachting van uw reacties, de vriendelijke groeten van:

Gerrit Wissink, tel. 076-5654526