ADHD?
Pas na mijn kennismaking met het autisme-spectrum ben ik ook met ADHD in
aanraking gekomen. Ik ken wel iemand met ADHD. Maar dat was een echte
"standaard-ADHD-er". Altijd druk, altijd klimmen en rennen en springen. Slechte
concentratie op school etc. Daar heb ik mezelf niet echt in herkend. Maar toen,
waarom weet ik al niet eens meer, ben ik me toch meer in ADHD gaan verdiepen.
En ik herkende ook steeds meer.
Kon ik niet op mijn stoel blijven zitten, was ik snel afgeleid etc? Ik weet
dat niet meer heel precies, maar denk dat ik vroeger niet heel erg opviel als
druk of snel afgeleid, en nog niet altijd trouwens.
De eerste reden waarom dat niet zo opviel, is iets wat ik bij gebrek aan beter
"kleine" hyperactiviteit zou willen noemen. En wat ik bedoel is ongeveer het
volgende: bij mij valt
hyperactiviteit minder op omdat ik niet heel vaak opsta en weg loop of ga rennen
of zo. Maar ik ga wel tig keer verzitten, zit altijd met iets te friemelen, met
mijn benen te wiebelen, te tekenen etc. Vroeger zat ik voor de tv te
vingerhaken, te spelen met puzzeltjes etc.
Echter, dit soort dingen zijn vaak prima te verbergen, veroorzaken vaak minder
overlast etc, en zullen daardoor denk ik niet snel op mijn rapport gekomen zijn.
En toch was het ook op school aanwezig. Van de papiertjes van de schoolmelk zat
ik altijd iets te vouwen tijdens het voorlezen. En anders waren er wel touwtjes,
gummetjes, pennen of iets anders.
Toch betekent dat niet dat ik erg rustig ben zijn, want het valt mij wel op
dat ik dit in veel extremere mate heb dan anderen. In een bioscoop kunnen
mensen naast mij een hele film (of tot de pauze) rustig blijven zitten in
één houding, terwijl ik telkens en telkens weer anders ga zitten.
Dit doe ik natuurlijk heeeeeel voorzichtig om vooral niemand te storen maar ikzelf
merk het wel.
Ook merk ik dat ik van te lang niet bewegen spierpijn krijg. Ik krijg
eerder rsi van het stilzitten dan van bewegen. Dat merk ik bijvoorbeeld als ik
een poos in één houding moet staan. Bijvoorbeeld bij een optreden
met het koor waarin ik zing, dan moet je ongeveer een half uur tot drie kwartier
staan zonder al te opvallend te bewegen, en aan het eind zijn mijn schouders dan
helemaal verkrampt, omdat ik ze stil moet houden. En ik weet heel zeker dat dat
niet door zenuwen voor het optreden komt.
Ook in vliegtuigen, bussen etc krijg ik al na heel korte tijd spierpijn. Het
bekende stijfworden, wat op zich niks vreemds is, maar bij mij wel heel snel
komt.
Tijdens een doorsnee avondmaaltijd ga ik toch een keer of 10 verzitten. Benen
over elkaar. Benen naast elkaar. Benen languit voor me. In kleermakerszit op de
stoel. Toch maar weer gewoon zitten.
Doe ik dit niet dan beginnen mijn spieren zeer te doen. (Hyper)activiteit is dus
behalve geestelijk ook echt iets lichamelijks bij mij.
En dan de concentratie.
Ik vind het veel moeilijker om me op mezelf te concentreren dan op iets in
de buitenwereld. Mijn eigen gedachten gaan onordelijk (understatement), als
ik gewoon mijn gang moet gaan ben ik bijzonder hak-op-de-tak-springerig etc.
Echter, op dingen zoals werk enzo kan ik me veel beter concentreren. Lezen,
luisteren etc, meestal geen probleem. Dingen die buiten me liggen zijn veel
makkelijker te volgen dan mezelf te sturen.
Dat betekent dan ook dat ik daar op school niet heel veel problemen mee had.
Bovendien helpt diezelfde niet fantastische concentratie ook weer om terug
bij de les te komen.
Ik bedoel.... net zo snel als ik werd afgeleid van de les of wat ik dan ook moet
volgen, word ik er ook weer naar terug geleid. Zodat ik uiteindelijk niet heel
veel mis, en de rest vaak wel in kan
vullen.
Kortom: mijn ADHD-trekjes vallen anderen vaak op het eerste gezicht helemaal
niet zo op. Maar voor mijzelf merk ik ze wel degelijk.