De oorzaak van depressie is (net als vrijwel alles) denk ik tweeledig. Zowel lichaam als geest spelen een belangrijke rol, en deze twee zijn volgens mij niet los van elkaar te zien. Van de ene kant ontstaat een depressie vaak als gevolg van een vervelende gebeurtenis of periode, maar de ene persoon is er ook vatbaarder voor dan de andere. Aanleg voor depressie is voor een groot deel erfelijk, de depressie zelf wordt meestal getriggerd (meer dan veroorzaakt) door een vervelende gebeurtenis / een reeks vervelende gebeurtenissen.
Daarom moet de noodzaak vant therapie ook een beetje anders gezien worden. Ik krijg namelijk vaak de indruk dat mensen denken dat je therapie nodig hebt om fatsoenlijk met je problemen om te leren gaan. Daarin klinkt door dat iedereen die NIET depressief is, wel goed met z'n problemen om kan gaan.
Zo zie ik het niet. Ik denk dat bepaalde mensen vatbaarder zijn voor depressies, en dat die mensen daarom extra op moeten letten niet af te glijden. Ze moeten meer moeite doen voor hetzelfde resultaat. Vergelijk het met iemand die erg vatbaar is voor verkoudheid, en meer moeite moet doen (niet op de tocht te zitten of zonder jas naar buiten) om niet ziek te worden.
In de hersenen worden allerlei zaken geregeld door neurotransmitters. Deze hebben invloed op hoe informatie wordt overgebracht, op emotie, op het geheugen, maar ook bij eetlust of slaapritme.
Bij veel psychiatrische aandoeningen is er iets in de neurotransmitterbalans verstoord, zo ook bij depressie. Vandaar medicijnen: deze herstellen de balans van de neurotransmitters en doen zo de depressie verdwijnen.
Ikzelf stel het me voor als een soort glas (of blok of wat dan ook) wat in evenwicht is. Een klein tikje kan het wel hebben, dan schommelt het even maar komt dan gewoon rechtop = gewoon gevoel. De
schommelingen zijn normaal verdriet en normale blijdschap. Blijf je er steeds weer tegen duwen of duw je er hard tegen, dan valt het glas om = depressie.
Een anti-depressivum helpt om dat evenwicht te herstellen. Het kost veel meer moeite om een glas weer rechtop te zetten, dan om het te laten staan. Uit een depressie komen kan zeer veel moeite kosten, en dan kunnen medicijnen erg helpen.
Ook is het belangrijk niet zomaar te stoppen: stop je te vroeg met medicijnen, dan staat het glas nog niet rustig stil, en valt het dus zo weer om. Maar na verloop van tijd is dat evenwicht wat steviger en kun je het zelf langzaam weer over nemen.
LANGZAAM dus...
Iedereen die vroeger kaartenhuizen of blokkentorens heeft gebouwd, weet dat je met evenwicht altijd heel rustig en voorzichtig om moet gaan.
En hopelijk staat dan het glas weer stevig overeind.