Diagnose
Een diagnose komt zeker bij ouders vaak hard aan. Voor mij echter (20 jaar, en pas een diagnose autistische stoornis) was het vooral een opluchting. Ik zal uitleggen waarom. Misschien dat dit gerust stelt, en bij mensen de twijfels m.b.t het zoeken naar een diagnose een beetje weg kan nemen.
- Eindelijk erkenning dat ik ben zoals ik ben.
- Ik hoef nu niet meer zo te twijfelen aan mezelf. Ik kan mezelf nu accepteren zoals ik ben, en ik hoef me nu niet meer af te vragen "wat is er mis met mij?" Het is veel moeilijker om met de twijfel daarover om te gaan, dan met de diagnose.
- Ik kan nu hulp krijgen die ook geschikt is voor mij.
- Ik krijg uiteindelijk toch nog gelijk over vroeger. Het lag niet aan mij, de problemen vroeger, ik deed mijn best wel maar meer zat er niet in. Dus hoef ik me daar niet meer schuldig over te voelen, en ik krijg daardoor juist meer zelfvertrouwen.
- Ik kan nu veel gerichter aan de gang gaan met de problemen. Het is nu veel makkelijker om door te dringen tot de kern van sommige problemen.
Bijvoorbeeld: ik maak me ontzettend druk om iets, zonder te begrijpen waarom, maar later blijkt het om een onvoorspelbare situatie te gaan. Op het eerste gezicht lijkt het echter om iets anders te gaan.
Nu kan sneller door die oppervlakte heen de kern van het probleem gevonden en aangepakt worden.
- Ik hoef nu niet meer zo verschrikkelijk veel energie te steken in proberen. Het is nu makkelijker te begrijpen en te accepteren dat bepaalde dingen niet kunnen, en dat geeft rust.
- Een diagnose is misschien het eind van een hoop verwachting. Maar, er komen nieuwe voor in de plaats die realistischer zijn, en dus minder teleurstelling geven.