Dag vier

Deze schriftenserie blijkt dus te gaan over me ontworstelen aan en doorgronden van wat autisme is. (alleen weet bijna niemand wat autisme echt is, helaas)
Het is niet echt het wortel/roots verhaal, of het verhaal van het centrum.
Het gaat om de spaken van het wiel, om contact, intimiteit.
Eigenlijk zijn "autisten" dus een variatie binnen het menselijk ras.

Een ander startpunt om weer tot het oneindige, de zee, God, universum te komen. Een andere route van heelheid/ondeelbaarheid naar afgescheidenheid/individualiteit en weer besef van heelheid/verbondenheid.

Normaal gesproken groei je als kind in je individu zijn, zo rond je zevende jaar ben je volgens de antroposofen volledig geļncarneerd, verbonden met de materie.
De ganse meute psychologische ontwikkeling volgt en ondertussen leer je relaties te hanteren, betrokken te zijn, keuzes te maken en tot zelfbepaling te komen, verantwoordelijkheid nemend voor je zelf, Jezelf waar maken.
Zelf iemand geworden krijg je dan weer heimwee en je gaat zoeken, een herverbinding met het universum.

De "autist" heeft dat zelfbewustzijn maar is niet echt verbonden geraakt met de materie, het individuele bewustzijn komt niet goed van de grond. Hij/zij kan volkomen de eenheid/heelheid met het geheel ervaren. Zonder de "persona", het masker, wat de meeste mensen dragen, is de autist naakt, onbeschermd in de wereld. Geen bescherming van het zelf, dus lijdt je pijn.
Leven doet pijn.
Maar je incasseert, want ervaren/leven/stromen/liefde is je motivatie, je bron, je voeding.
En als de pijn te erg wordt ga je dicht. In jezelf is ook vervulling,
Misschien zelfs mystiek gekleurde ervaringen van extase zijn mogelijk, we verbinden ons met het geheel, gaan in, maar we zijn wel mensen van vlees en bloed. Het verlangen maar menselijk contact drijft ons weer naar buiten.
Je hebt altijd pijn.
Het is zo simpel. Het verhaal van het wiel zonder spaken.
Let's consider us H.S.P.; highly sensitive persons.

Wat in het algemeen onder autistisch verstaan wordt klopt niet.
Het zich sluiten, het naar binnen trekken, boodschappen missen….
Het zijn gevolgen.

Het begingegeven is TRANSPARANTIE

Het open staan zonder grenzen, zonder schillen van de ui, zonder vaste vorm.
Het afgesplitste zijn, het besef van individualiteit is onvoldoende ontwikkeld.
Ik zie dat niet als tekortkoming maar als een ander startpunt van waaruit je de levenskunst gaat leren.
Hierom moet je ook andere lessen leren dan de anderen. Gewoon anders.
Voor deze vorm van anderszijn heeft nog weinig emancipatie het daglicht gezien, maar wat niet is kan nog komen.

Afsplitsing is afgrenzing, die er dus niet voldoende is.

GEVOLG:

1. Voortdurende overbelasting qua indrukken, prikkels, emoties etc, als een bombardement. En vanwege gebrek aan vaste vorm, aan vastigheid, aan houvast is het verwerken, d.w.z. het plaats geven van al die informatie erg moeilijk.

2. Voortdurende geshockeerdheid over de wetten van de polariteit.
Goed en kwaad, licht en donker, het feit dat mensen ook niet leuk zijn. (Dit voelt wereldvreemd want we zijn zelf niet voldoende gepolariseerd). Dat geshockeerd zijn heeft veel gevolgen, denk zelf maar na.

3. Deze mensen kunnen wat anderen hun leven lang zoeken, van nature: egoloos ontmoeten, versmelten, uitwisselen, kortom transparant zijn.
Het doel van de zoekende is het beginpunt van de autist. Die kwaliteit, die intensiteit is de positieve ervaring van de autist. Persoonlijk wil ik dat niet kwijt.

4. Wat echter dramatisch is, is het geen grip op alles, geen grip om je leven zelf te bepalen. Want daarvoor moet je eerst leren onderscheiden, de polariteit ingaan, de jaren des onderscheids en daarna pas de verheffende trap van heelheid. Eerst de verdeeldheid accepteren.

5. Als je geen grip hebt kun je

gek worden
neurotisch verkrampen
alles in control willen hebben
extra oefenen met ordenen, structureren, vastklampen aan ordnung muss sein
In de onschuld blijven hangen van het paradijselijk bewustzijn; ich hab es nicht gewusst. Als je niet beseft neem je geen verantwoordelijkheid, ontwikkel je geen zelfbepaling, word je niet vrij.
Een valkuil; jezelf verheven voelen boven de massa, dit omdat je de heelheid kent en in kunt. Tegelijkertijd is het je minderwaardigheidscomplex want als je de gedeeldheid, je individu zijn ontkent, dus ook je schaduwzijde ontkent, doe je altijd alles "per ongeluk" verkeerd, je faalt in je functioneren.

Voorwaarde om uit die onmogelijkheid te komen is je bestaansrecht op te eisen. Want dan kun je je pas permitteren om naar je fouten, je falen te kijken.

Bestaansrecht opeisen is de sleutel om grip te krijgen d.m.v. STANDVASTIGHEID, d.w.z. identiteit tonen, staan voor wie je bent….

Zo krijg je vorm
Zo stel je grenzen
Zo word je bereikbaar
Zo ontwikkel je een onderscheid tussen binnen en buiten
Zo leer je de polariteit te gebruiken om te overleven en om tot zelfbepaling te komen
Dan ben je geen alien meer.

Uiteindelijk ben je weer terug bij af; maar met dit verschil;
Dat je onderscheid kunt maken, dan kun je werkelijk keuzes maken, keuzevrijheid ervaren, in plaats van leven met onmacht, frustratie wanhoop en woede. Vrijheid in verbondenheid.

Tussen haakjes, al dit geschrijf over wat de weg is naar wel zelfbepaling, naar vrijheid, naar ontmoeten….
Op het moment, nu, ik dit alles aan het uittypen ben, wat ik in mijn schriften had geschreven, en ik dus op dit punt in de tekst "weet" hoe het afloopt…..Voel ik zoveel gemengde gevoelens…ik zou het liefst de delete knop indrukken…..

Vorige
Volgende
Index