|
Dag vijf Ik begrijp het niet. Toch nog autistisch dan...? Waarom straalt zij uit dat ik 't verkeerd doe, alsof ik een sociale regel overtreed, en alsof ze me niet mag… Ik begrijp het niet. M'n trots ontdekt, m'n waardigheid gevonden. Maar waarom is m'n derde chakra dan nog zo miserabel. Ik voel een dichtgeknepen leegte i.p.v. een stralend zonnetje. Heeft m'n ego dan zo'n klap gehad…. I.p.v. trouw zijn aan je overlevingstechnieken Trouw zijn aan jezelf Of je dr mee in leven blijft weet ik niet Maar je leeft en sterft jedenfalls with honour. Ik wil m'n dromen verwoorden, Dat is de eerste stap om ze waar te maken. Ach ik ken m'n dromen, Ophouden met wachten Ophouden met als Ophouden met mezelf troosten tussen 't incasseren door. WAT kan mij energie geven, weer laten stromen! Raken en geraakt worden, Door ogen, door uitstraling, door authentieke uitingen van een ander en van mezelf. Contact en uitwisseling. Ik ben al weer aardig aan het bla- bla-en; nou to the point; Hoe is het er mee Jolan? Nou, belazerd, leeg, alleen, vacuüm, moe, verdrietig, zielig, wrokkig, cynisch, hoopvol pietsie… Pep me zelf toch weer op door iets te (ver-)wachten… Katerig… Vandaag lukt het me niet om m'n onvrede weg te schrijven. Nou ja, dan maar onvredig, onblij naar bed. Ik ben moe. Aha! Het is een kwestie van op aarde landen, Een mens van vlees en bloed worden, i.p.v. 't miskende "heilige genie" uit te hangen dat zich verbijstert over 't nivo van de mens. En tegelijkertijd zichzelf masochistisch geen geluk gunt en pijn verdient omdat ze zelf ook door de mand valt en menselijk blijkt te zijn….. Zoiets van m'n fouten en zwakheden erkennen. Verantwoordelijkheid nemen voor je onvolkomenheden Jolanda! De consequenties accepteren, meer niet. Niet krampachtig boven m'n stand leven, niet mezelf het leven ontzeggen, ervaringen ontzeggen omdat het "verkeerde" keuzes zouden zijn, of onwijs . Ik ontneem mezelf de kans (aha, de ruimte) om te leven, dat is mijn gebrek aan lucht en bewegingsruimte. Leven is zwart en wit en wit en zwart en alle kleuren erbij, de wip moet bewegen. Van het ene been naar het andere zoals bij Tai Chi, gestuurd door een centrum. Ik merk dat het helpt dat ik minder streng voor mezelf ben i.v.b. supermoeder zijn…. Dat is de weg ook om door de boosheid en wrok heen te komen! UIT DE VERBIJSTERING TE KOMEN Daar gaat dit hele schrift over! In plaats van me te blijven verbijsteren over hoe mensen altijd tegen vallen, me pijn doen, mezelf tegenvallen. Van de ene shock naar de andere. Me eindelijk TUSSEN de mensen begeef. Op weer een andere manier, echter, mijn z.g. "schaduwzijden" accepteren, i.p.v. te tolereren totdat ik ze "verlicht" heb…. Nou laat die verlichting maar Dit is veel leuker. Ik snap nu ook waarom ik nu eraan kan/wil om human te zijn; feilbaar ed. Dat kan je je pas veroorloven als je je bestaansrecht hebt toegeëigend. Hoe? Door m'n trots en waardigheid te vinden, niet op te geven, geen doodlopende straat te accepteren, dan maar een muurtje klimmen. Joepie! Toch nog blij naar bed. |