|
Hulpjes en een passende leefstijl Regelmatig time-outs inlassen, om leeg te lopen. Het kunnen intens focussen leren ombuigen naar concentreren, want dat is "beperken" en beperken is gronden. Gronden is grip krijgen. Ruimte geven en stimuleren van eigenheid, identiteit, wilskracht. Om bewust te worden van individualiteit en leren om grenzen te accepteren en respecteren. Dit opdat geleerd wordt om onderscheid te maken. Aanvaarde plek vinden voor intensiteit. B.v. kunst, intelligente vraagstukken, massage, therapeut zijn. Zelfstandig maken in geschikte leefstijl; timing van Inspanning, van spanning en ONTspanning. En vooral ook uitdokteren waar en wat voeding geeft! Op z'n hollands; Voortdurend bijstellen van een delicate balans tussen noodzakelijke ordening, regelmaat, vastigheid, zekerheid, degelijkheid, en de bijzondere intensiteit werkbaar, leefbaar maken
Aanvullend bij kinderen; De wereld, c.q. prikkels gedoceerd toedienen. Plek geven aan zijn/haar bijzondere talent. "spiritueel" opvoeden, d.w.z. fijnstoffelijke energie en krachten integreren. (Zijn ze nl. vertrouwd mee, helpt veiligheid). Helpen beter incarneren door lichamelijk besef te vergroten. (Helpt ook ontladen); Massage, modder, water, zand klei sport. Helpen besef te ontwikkelen van talent en handicap. Helpen besef te ontwikkelen van anders zijn. Helpen om te integreren. Extra veiligheid bieden. Helpen leren ordenen, struktureren, plaatsen, kiezen. Helpen leren omgaan met frustratie, onmacht. Als kind al leren verantwoordelijkheid voor zichzelf te nemen. (Geen ik dee 't per ongeluk voor de honderste keer accepteren). Ik kan dan misschien wel uit de verbijstering komen en nog meer trucs en aanpassingen leren, Een onvolledige incarnatie blijft onvolledig Ik blijf te transparant Ik blijf on-identificeerlijk met het stoffelijk bestaan. Misschien zijn we voorlopers van waar de mensheid naar toegaat? Anyway In deze tijd zijn we niet adequaat toegerust Onze talenten werken als handicaps. Ik blijf mijn verhaal en m'n oplossing van, voor mijn desillusie dubieus vinden…… In mijn schriften breekt dan een tijdje aan van emotioneel zeer verwerken, wrok, rouw en zoeken naar vrede. Door dat zoeken naar vrede, en doorgronden van vrede ontkom ik niet aan de stelling: Vrede met mezelf…. En na zelfs vrede met de onvrede te hebben gesloten…. Blijft het knagen; in mij worstelt de leeuw die als non door het leven gaat om ook een plekje in de buitenlucht. Muiterij aan boord! Maar geen nood… alle leeuwenmoed die ik kan vinden moet ik aanspreken om mijn jong te redden. Hij dreigt dicht te gaan…. Ineens realiseer ik mij dat ik daar ook mede schuld aan heb! Ik heb hem gedisciplineerd, voor zover mogelijk, om zich in te houden op school, niet te veel praten, niet praten over moeilijke dingen die niet bij zijn leeftijd horen, niet zelf denken, maar doen wat juf zegt, niets ter discussie stellen, geen scčnes schoppen, vooral braaf zijn en normaal doen. Ik heb hem dus verboden om zichzelf te zijn. Ik heb hem ook zijn overlevingsmechanismen verboden. Ik heb hem ook zijn frustratie en onmacht en woede uiten verboden. Alleen thuis mocht het allemaal wel, niet buiten. Wat een dubbele boodschap geef je een kind dan mee, wat een dubbele boodschap draag ik dan uit op school; van begrijp nou wie en hoe hij is, hoe gevoelig, hoe intelligent en het komt er niet uit, het kind is alleen maar gestressd en wordt erdoor steeds afwijkender… Ik kan en wil daar geen seconde langer mee door gaan!!! Met van alles en nog wat heb ik mijn kind weer erbij gehaald. Poehee…. En toen durfde ik hem na dat weekend niet meer naar school te laten gaan. Hij heeft zich over-aangepast, om maar normaal te zijn, om maar vriendjes te kunnen krijgen…..(volkomen undercover) En het is zijn doel ver voorbij geschoten! Mijn zoon werd in zijn overijver en door mijn aan hem opgelegde discipline van "normaal" doen steeds gestressder en dus afwijkender. Oh, moeder Maria Je kan je intelligentie niet in de kast stoppen, je kan je gevoeligheid niet uitzetten, je kan je bewustzijn niet uitschakelen… Dat laatste kan dus wel! En dat was de enige optie die mijn zoon nog had! Eindelijk begrijp ik PERVASIEF Eindelijk begrijp ik mijn desillusie, mijn depressie en mijn argwaan over mijn handelswijze en denkwijze. En ik maar brullen van ik sta achter mijn kind! Hij is alleen heel gevoelig en heel intelligent zie dat toch en ondertussen verbood ik hem het te zijn. Fout! JE KAN NIET ON-AUTISTEN Als autist ben je anders, niet gestoord maar anders. Te transparant en daar moet je mee leren leven, je leefstijl en school/werkplek op aanpassen. Mijn verwoede pogingen om te onautisten riepen ook in mijzelf verzet op. Getuige het geen vrede kunnen vinden met mezelf de laatste tijd. Mijn depressie en levenloze gevoel is vergelijkbaar met mijn zoon z'n reactie. |