|
PERVASIEF Het anderszijn is pervasief. Het is iets wat het totale zijn aangaat. Het is hoe je in het leven staat met wat je bent en hoe je bent. De denkfout die ik maakte had betrekking op dat leren onderscheiden. Leren onderscheiden moet slaan op de individualiteit ingaan; je scheiden van het geheel. Dus je uniciteit beseffen, beseffen dat we niet allemaal hetzelfde zijn. Voor een autistisch mens is dat extra moeilijk en ook extra nodig om wel te leren beseffen. Je bent anders, je staat anders in de wereld dan de meeste mensen doen. Als je dat anders in de wereld staan ontkent, verbiedt, of negeert krijg je grote problemen. Wat ik totnogtoe gedaan heb met mezelf en met mijn zoon is in principe niet verkeerd, het is alleen slechts de helft van het verhaal! We zijn nog niet toegekomen aan het gedeelte van hoe WEL een plek te geven aan die intensiteit, die transparantie. Totnogtoe is alleen het handicapaspect belicht, en de handicap leefbaar maken met discipline en temperen van de intensiteit. Dat je reinste onderdrukking; je komt alleen maar verboden tegen en gedimd worden. Het is funest voor je gezondheid als je uniciteit er niet mag zijn. Zoals ik zelf bezig ben geweest om standvastig te blijven, zonder starheid, om m'n trots en waardigheid een plek te geven... Zo ben ik nu verder gegaan: En da's heel belangrijk: De ultieme stap is dan staan voor wie ik ben, niet alleen staan voor hoe ik over mijn zoon denk! IK BEN ANDERS. Ik ben anders en ik hou op met normaal te pogen zijn, ik kom uit voor mijn anders zijn en accepteer dan ook de gevolgen. Getuige de stappen die ik nu aan het zetten ben m.b.t. zelf iets op te gaan zetten omdat er niets anders op zit als je niet past binnen de reguliere gezondheidszorg en toch een gezondheidszorger bent. Voor mijn zoon trek ik dat nu door, gelukkig heb ik eindelijk de clou te pakken, de desillusie helder en het antwoord binnen: Ook voor hem is het nu afgelopen met undercover! Gelukkig kiest hij daar zelf ook voor. Hij heeft ook onvrede met nergens de dingen kwijt kunnen die hij wel kan en is. Hij verzet zich ook tegen onder zijn nivo aangesproken te worden etc. Ik moedig hem nu aan om i.p.v. te nonchalant, slordig met opdrachtjes om te gaan te zeggen dat hij dat allemaal allang kan en het ook te laten zien. De tussenkomst van de door mij ingeschakelde wel erkende deskundige helpt ook om van de kant van school de ogen te openen voor zijn verstopte onderdrukte bijzonderheid, anderszijn. En hem de gelegenheid te geven om eens te laten zien wat hij kan en weet. Yes, ik ben blij. En het mooie is dat direct hij ruimte krijgt om niet alleen aandacht, contact te vragen aan kinderen maar ook begint met aandacht geven en daar ook direct positieve respons op krijgt! Zie je wel! Ik zelf idem dito: voor het eerst kom ik in het openbaar ronduit uit voor mijn anders zijn, mijn niet normaal zijn en dat ik niet in het reguliere systeem pas, en voila; direct ruimte en respect en gewoon kijken van wat kan dan wel. Ik moet dan uiteraard ook bereid zijn om de consequenties daarvan aan te nemen, en dat durf ik ook. In mijn eerste oriëntatie heb ik geschreven: Dat ik nu ga staan voor mijn anderszijn... En daar zelfs mijn werk van ga maken. Mijn gevoeligheid niet langer alleen als handicap integreren in mijn leefstijl, maar ook het als kwaliteit toepassen in mijn werk, wat dan parttime zal moeten plaats vinden. Resumé In theorie had ik het dus al opeen rijtje alleen in de praktijk bleef ik hangen in standvastigheid qua visie en geknok voor acceptatie van het anderszijn in positieve zin van mijn zoon, terwijl ik hem ondertussen verbood om die positieve kant te laten zien. De clou is dus niet alleen een centrum in jezelf vinden, je moet het centrum ook een naam geven. Coming out voor voor wie je bent, niet alleen voor je visie en opkomen voor je kind. Ruimte geven aan jezelf. En ook ruimte geven aan je kind, ook buiten, niet alleen binnen. Dan wordt handicap een talent. He, hè ik kan eindelijk beginnen met mijn visie en waarheidsgevoel te integreren en te aanvaarden in mijn eigen leven en dus ook in het leven van mijn zoon. : wat ik schrijf in mijn oriëntatie verhaal voor een praktijk; Dat ik uitga van de kracht, kwaliteit van iemand om dat in te zetten om iemands welzijn en welfunctioneren te dienen. I.t.t. de reguliere zorg die uitgaat van wat iemand mankeert. Joepie! Dus voor mijn anderszijn uitkomen en daarmee tegelijkertijd de consequenties ervan accepteren, that's it. Zo krijgt de leeuw in mij een plek, gaat m'n derde chakra werken en maak ik levensruimte en lucht. Wat betreft relaties; in een recente ervaring heb ik nu in de praktijk gevoeld dat ik duidelijk kies voor ontmoeten in individualiteit. Me geraakt voelen en dan aanraken wederzijds leidend tot samen een waterig soepje brouwen gestookt door een gecensureerd vuurtje: da's voor mij samenzijn, samen een gemeenschappelijke energie maken. Maar het is geen ontmoeting, pas als ik mij openstel en geef, en die ander ook dan raken we elkaar, dan ken je elkaar, dan laat je je kennen, in je identiteit, individualiteit, kortom wie je bent. Daar kies ik voor. In die gezamenlijke soepjes is geen contact van + en - , is geen opheffen van eenzaamheid. Die ervaring van " opgenomenheid" kun je ook krijgen door muziek door kunst door eigenlijk alles, als je je verbindt met het grotere geheel. Maar dat is niet alles wat des mensen en volgens mij ook des goden is. Niet voor niets werd de polariteit in het leven geroepen. Ook god had niet genoeg aan de eenheidservaring. Ken jezelf en laat je kennen: Zo klopt het verhaal weer met het m'n nek uitsteken van dat ik anders ben, laten zien wie ik ben en scheppend omgaan met de gevolgen. Dan is leven leuk, mooi is het zo wie zo. Voorlopig laat ik het hier bij. |