Vermoeidheid

Als ik moe ben, komen met name de autistische kanten driedubbel in mij naar boven. Een verslag van een avondje 'overprikkeld':

Na 4 dagen een opleiding gevolgd te hebben, elke dag van 9 tot half 4, plus ruim een uur reistijd, ging ik 's middags ook nog even de stad in met mijn vriend. Het was gezellig, het was leuk, het was zelfs lekker rustig, maar toen ging het ineens niet meer. Ik voelde me een soort zombie worden, half in trance stond ik in de winkel. Ik hoor alles wel hoor, maar heb niet de energie om er nog wat mee te doen. Soms wordt ook het geluid een ruis zonder betekenis maar dat was nu niet.
Ik kijk vooral weg, naar voorwerpen vlakbij, niet meer naar de grote ruimte maar naar de muren en de grond. Ik focus niet meer echt. Iemand aankijken, zelfs mijn vriend, dat gebeurde helemaal niet meer. En dat terwijl ik dat inmiddels toch veel deed.

Ik voel me veel meer in mezelf zitten: ik denk heel veel maar kan het niet naar buiten brengen.
Communiceren is al helemaal geen optie meer. Dan moet niemand iets aan me vragen want als ik al reageer haal ik alleen mijn schouders op, "weet ik niet". Wel heb ik mijn vriend verteld dat ik het later uit zou leggen. Verder ben ik volledig automatisch naar huis gefietst, gelukkig maar dat het een rustig fietspad is want in het verkeer ben ik dan geloof ik ook niet echt een succes meer. De koele nachtlucht en het donker hielpen trouwens al een stuk.

Het aparte is dat dit al een hele poos niet meer is voorgekomen, en nu ook heel plotseling ontstond. Dat was wel heel leerzaam, want daardoor was het veel makkelijker te zien wat er nou eigenlijk gebeurt. En waardoor het komt.

Oorzaak

Ik denk dat het overprikkeling is, die nou eenmaal komt als je al moe bent (Overigens is het verschil moeilijk aan te geven, want je wordt juist moe van veel prikkels, dus wat is dan de precieze oorzaak). Maar goed, een combinatie dus, maar vooral van GEESTELIJKE vermoeidheid. Lichamelijk was ik nog wel redelijk fit, ik kon nog prima naar huis fietsen.

Wel is het zo dat dit echt een algemene overprikkeling (system overload) was. Dus op alle fronten. Ik had echt nergens meer zin in, kon ook niks meer verdragen. Geen licht, geen geluid, en ook niet al te veel aanraking. Een heel klein beetje aanraking (hand vasthouden, arm om me heen) vind ik juist wel fijn, want dan hou ik toch nog een beetje houvast, een beetje contact met de wereld om me heen en met mijn vriend. Maar beweging absoluut niet op zo'n moment

Soms heb ik echter die overprikkeling ook per zintuig apart. Te veel geluid, of te veel aanraking bijvoorbeeld. Dan kan ik de rest nog wel redelijk hebben, maar 1 bepaald iets niet. Dan praat ik meestal ook nog wel.

Heb ik echter te veel sociale dingen meegemaakt, dan is dat toch een algehele system overload. Al meerdere malen gehad, maar ik begin het nu pas echt te herkennen. En met de herkenning verdwijnt in ieder geval de angst. (Want ik werd in het begin best bang van het zombie gevoel)

Door deze gebeurtenis is het wel duidelijk geworden dat van 9 tot half 4 voor mij gewoon te lang is. Ik hou het wel vol, daar wel, maar zodra ik thuis ben kan ik weinig tot niks meer hebben. En dat vind ik het niet waard eigenlijk. Laat mij dan maar lekker wat korter naar die school, dan hou ik tenminste ook nog een leven over.