Manchester Evening News




DE OPKOMST VAN THE FALL.
THE RISE OF THE FALL.

 Mark E. Smith: 'Een dubbelrol spelen is een van de essenties van het leven' Ter afsluiting van een korte Euro-tournee waarde The Fall een Week lang door de vaderlandse dreven, overal verdeling, verwarring en bewondering zaaiend. Een band met een reputatie. Rauw, compromiloos, trouw aan het punk-ideaal van weleer: neem je lot in eigen hand en rebelleer! Een garageband in de ware zin, rock & roll zonder versiering, want de waarheid duldt geen opsmuk. Een muur van geluid, white noise en poezie, bezweringsformules, magie! Moderne stadskabouters met een subversieve boodschap. Craig Scanlon (gitaar), Karl Burns (gitaar, drums), Paul Hanley (drums), Steve Hanley (bas), Kay Carrol (management) en Marquis Smith (Mark E. Cha Cha!), de zanger, tekstschrijver en woordvoerder van de groep. Hij ziet er oud uit voor zijn leeftijd denkhoofd, gevoelige mond, maar kan nog wel in een onbdaarlijke lachbui ontsteken als daar aanleiding voor is. Ex-dokwerker, goeddeels autodidact, wars van glamour en valse pretenties: een workingclass hero met een indrukwekkende staat van dienst. Dragnet, Grotesque (After The Gramme), Slates, Hex Enduction Hour, Room To Live. Stuk voor stuk onmisbare rock-statements. Een band die haar werk serieus neemt zonder humorloos te zijn. Wie niet tegen hen is, is voor hen. Daags na het omstreden Paradiso-concert spraken we met Kay en Mark in een Amsterdams cafe.


Jullie speelden gisteren hard en vrij meedogenloos, geen moment van ontspanning, geen poging tot communicatie. Ik heb The Fall ook wel eens anders gezien.
Ja, het was een extreme zet van onze kant. Ik weet niet waarom…..'
Was de groep extra geprikkeld door het een of ander?
'Ik weet niet. Misschien komt het omdat deze bezetting nog maar kort van kracht is, 'een maand slechts. We hebben nog niet eerder in deze opstelling gespeeld.' Het Accent ligt volledig op de 'power' van de dubbele drums, de toetsen zijn in vergelijking tot vroeger van ondergeschikt betekenis. 'De reden is dat we Marc Riley uit de groep gezet hebben. Hij was een goede vriend, maar begon me de laatste tijd steeds sterker te herrinneren aan de hedendaagse wereld, bijna zoiets als de Space Invaders. Alle Engelse bands zijn zo. Channel 4 is vergeven van die synthesizerbandjes: bliep-bliep-bliep. Op den duur is het schadelijk voor je ziel.'
Jullie klinken nu als een alternatieve Spector wall- of-sound.
'Yeah. We zien wel waar het naar toe leidt. Het gaat nu erg goed.'
Veel nieuwe nummers in de set, veel lange lappen tekst.
'Ja ik was nogal lang van stof gisteren, miljoenen woorden, belachelijk! (Lacht.) Ik realiseerde het me na afloop. Ik dacht: Mijn god, we hebben allle songs gedaan die 'n massa tekst hebben en dat voor een buitelands publiek! Vrij dwaas.' Knap dat je al die teksten van buiten kent. 'Ik ken ze niet van buiten, ik heb overal spiekbriefjes liggen!Een gruwelijke rommel aan tekstvelletjes, een chaos. Ik kan maar niet de tijd vinden om ze netjes op te schrijven. Ik heb erg weinig songs uitgeschreven, wel hele lappen proza.'
Waarom breng je geen Fall-songboek uit?
'Dat doe ik niet, dat stinkt.'
De teksten zijn erg belangrijk bij de Fall?
'Ja, ja, ja'
Toch zijn ze soms erg moeilijk te volgen.
'Iedereen mag er van mij uithalen wat hij kan, zo belangrijk zijn ze nu ook weer niet. Bovedien is het een vorm van zelfbescherming: Ik wil niet dat mensen alles van mij weten. Daar hou ik niet van. Niet al mijn werk is persoonlijk, maar een deel ervan wel. Begrijp je wat ik wil zeggen? Ik schrijf veel objectieve dingen, zoals Lie Dream of a Casino Soul. Er zijn mensen die denken dat dat over mezelf gaat, maar dat is niet zo. Hip Priest idem dito, dat is vaak verkeerd begrepen. Het zijn gewoon sterke beelden, die mensen aan het lachen maken. Er zitten ook persoonlijke dingen in Hip Priest, vrij dualistisch. Verbazingwekkend hoeveel nummers er sindien zijn uitgekomen met het woordje "hip" erin.
Kay: "Denk je ook niet dat een goed boek een boek is dat je steeds weer opnieuw kunt lezen en er telkens weer wat nieuws uit kunt halen? Ik begrijp ook vaak niet waar hij het over heeft en ik ken hem beter dan wie ook.'
Als kind probeerde ik zoveel mogelijk 'grote mensen-boeken' te lezen, ook al begreep ik ze niet. Het maakte ze alleen maar geheimzinniger, spannender…. 'Dat is precies wat ik op het oog heb met mijn teksten. 'Diezelfde jeugdige nieuwschierigheid. Good point.'
In songs als City Hobgoblins lijk je een geheime sekte van nachtkabouters op te roepen, die de Grote Mensenwereld ondermijnt.
'Ja, maar ik ben zeer tegen het uitspelen van ouders en kinderen. Dat stinkt'
Kay: 'Het leert je rebellie. Het is goed.'
'Soms.'
Wie establishment-insellinggen wil aanvallen moet dat niet in geheimtaal doen.
'Daarom is The Fall ook niet anti-establishment. Het is niet belangrijk genoeg om er mijn schrijven aan op te offeren. Ik wil het de mensen niet op een presenteerblaadje aanbieden. Ik verander niets aan mijn werk.'
Toch keer je je nogal fel tegen het kwaad in de wereld, de hypocrisie, de domheid.
'Ik lig voordurend in de clinch met allerlei Linkse groepen, die het maar steeds heeben over de slechtheid van de mensen die het voor het zeggen hebben, maar als je die mensen ontmoet zijn ze helemaal niet zo slecht, maar gewoon dom, they don't mean any harm. Ik denk daar veel over na. Iedeeen is egoistisch. Ik heb nogal de neiging om maar door te gaan over de idiotie van mensen.'
De politiek in je songs is in eerste instantie persoolijke politiek.
'Daar begint het mee. Linkse mensen zijn net zo geobsedeerd door geld als rechtse mensen. Iedere socialist die ik ken is enorm inhalig. Ze kijken steeds naar wat een ander heeft.' Onderweg van het hotel naar het cafe had ik Kay verteld over Amsterdam in de roerige jaren zestig. Ik vertelde hoe ik met mijn vader, die bij de politie was, meeliftte naar Amsterdam om met een Vietnam-demonstratie mee te lopen. Wit spijkerjack in de tas, omkleden in een openbaar toilet. Kay vertelt het door aan Mark, die ineens heel enthousiast wordt.
'Een dubbelrol spelen, dat is een van de essenties van het leven! Toen ik vijftien, zestien was had ik een krantenwijk. Ik ontmoete een oudere figuur, die me op een keer LSD gaf. Ik had nog nooit een sigaret gerookt en liep kranten te bezorgen on acid! Dan ging ik naar huis waar het hele gezin thee zat te drinken met de sport op de tv. Ik kreeg dan een gebakken ei op een bordje. Wat lag dat er prachtig bij, zeg! (Luid gelach) 'Nee, ik zat nooit te 'trippen' met vriendjes. Ik trokop met de dorpsidioot en dat soort mensen. Ik ging naar een Grammar-school, dat is een heel goede school in Engeland, een bastaardvorm van de Public school. Ik was een van de drie uit mijn klas die naar de Grammar-school mocht. Goed onderwijs is belangrijk. De conservatieven willen nu in iedere school computer neerzetten. Waarom? De meeste scholen hebbben niet eens een behoorlijke bibliotheek. In de mijne hadden ze alleen van die duffe boeken. Voor goeie boeken moest ik ergens anders heen. 'Ik had al vroeg een grote honger naar het woord. Ik las alleswat ik maar in mijn vingers kon krijgen. Ik bereikte een punt dat ik zo ongeveer alle goeie boeken gelezen had. Als ik nu een boek pak, is het meestal slecht, vroeger was het bijna altijd raak. Ik wacht nu maar tot ik de touch weer terug heb.'
De naam The Fall komt van het boek van Albert Camus (La Chute ofwel: De Val).
'Het schiet me nu te binnen dat het in Amsterdam speelt. Ik las alles van die man.'
Je eerste groep heete The Outsiders.
'Dat was ook naar Camus. (l'Etranger ofwel: De Vreemdeling) Weet je dat hij ook van voetbal hield? Net als ik. Alles wat ik over ethiek geleerd heb, komt door het voetbal. Je heb dan namelijk geen tijd om na denken, de wedstrijd gaar door. We waren laatst in Australie. Zo'n groot land en zo weinig te doen. Bier drinken en voetballen, dat is het enige wat we daar gedaan hebben, maar dat was heel goed voor de band. Vreemd niet? Niuemand in de band hiels van voetbal, op mij na. Het is een uitstervende kunstvorm in England, weet je. Ze schrapen er onder en boven de kantjes vanaf en wat overblijft is de grauwe middelmaat. Dikke spelers met kromme benen zie je niet meer. Die krijgen geen kans, ook al hebben ze nog zoveel talent. Het zijn allemaal lange, atletische figuren, die hard kunnen lopen. Allemaal standaard.'
Een van de nieuwe nummers in de set gaat daar over, nietwaar ? Ik ving de naam op van George Best.
'Een speler als Best vind je niet meer op de Engelse velden. Het is al net zo als in de muziekbusiness: alleen gezichtloze figuren, the dullest.'
Hoe heet dat nummer ?
'The Kicker Conspiracy'
Later krijg ik van Mark een setlist met de titels van andere nieuwe nummers als: Backdrop (met een black dog in de hoofdrol ) en het voorlopig tittelloze Introduction, waarin een hele serie new wave-bands de revue passeren, een nummer over expectations.
De punk-eruptie van 1977 heeft uiteindelijk niet zoveel grote talenten naar voren gebracht als die van de late jaren zestig. Zelfs een goede figuur als John Lydon ( Johnny Rotten ) laat jaren niets van zich horen.



'Als je die laatste plaat van hem hoort, is dat misschien maar goed ook. Speedfreak-rubbish. Dat schrijf ik continu, gooi het in de vuilnisbak. Ik heb in Los Angeles een band gehoord, die ik wel goed vond: Fear. Toen de punkbegon had je een hoop goeie bands, zelfs The Buzzcocks, maar het talent werd niet aangemoedigd. Bands als The Worst en The Prefects, allebei uit Manchester, waren erg goed maar kregen geen aanbiedingen. Alleen de foute bands kregen een contract. Heavy metalbands, die hun haar kort lieten knippen en zo. Ik was erg idealistisch. Wij kregen ook geen aanbiedingen. Het gaat andersom: je moet naar hen toegaan en hun iets aanbieden. Dat is fout.'
Kay: 'Ze bellen je op en zeggen : "Kom eens langs" ,maar blijken je platen niet eens te kennen. Vragen om demo-tapes."
'Ze denken dat ze je een dienst bewijzen. Ze kunnen niet gewoon hun werk doen. Het is misschien maar beter zo, want het is schadelijk voor je werk om bij een grote platenmaatschappij te zitten. Dat zie je aan andere bands.'
Het duurde vrij lang voor er iets van The Fall op de plaat verscheen. Twee nummers op de 10-inch compilatie Short Circuit (Live at the Electric Circus, daarna de epee met Bingo Masters Breakout.
'Die kwamen ongeveer in dezelfde tijd uit. De epee meer dan een jaar nadat ze was opgenomen. We hebben er een jaar mee geleurd. Niemand wilde zijn handen eraan vuil maken. Alle maatschapijen zeiden: 'Oh, het is een goeie demo-tape, maar de bas klinkt niet best, die moet opnieuw worden opgenomen', En wij zeiden: 'Nee, zo willen wij het hebben." Step Forward Records heeft later jullie vroegste opnamen op een elpee uitgebracht: Early Years 77-79.
'Dat was een goed idee. Bovendien hadden we toen geld nodig. Het enige dat we eisten was dat ze duidelijk zouden maken dat het hier oude opnames betrof, Dat is gebeurd. Iedereen die de oude songs wilde hebben, kon ze krijgen. Er werden belachlijke bedragen gevraagd voor Bingo Masters. Vijftig pond. That's just not on.'
Je speelt die oude nummers niet meer. Waarom? Vervelen ze je ?
 '(Pauze) Ik denk dat de meeste songs er niet beter van worden als we ze nog zouden spelen. Het is uit respect voor de songs dat we het niet doen. Het zou anders net zo zijn als de Rolling Stones, die nog steeds Jumping Jack Flash spelen. Pathetisch. Zouden ze niet moeten doen. Of The Who met My Generation.'
Dat nummer is door jullie gehekeld in Repetition.
'Ja, maar niet iedereen had het door.'
Iedereen noemt steeds The Velvet Underground en Captain Beefheart in connectie met de The Fall.
'Ik zie dat niet zo. Craig, onze gitarist, heeft een beetje een Best-of-Beefheart-stijl, maar niet zo erg. De Velvets-invloed is er altijd geweest.'
Met name de tweed Velvets-elpee en in het bijzonder Sister Ray?
'Ja maar zeker ook The Gift. Je kunt het verhaal wegdraaien, vanwege de strikte stereo- afscheiding, en alleen naar de backingtrack luisteren. Schitterend! Ik kan erop dansen.' White noise, overstuurde gitaren, feedback.
Kay: 'Het geluid van een gitaar in een gitaar in een gitaar.'
Mark: 'Ik hou van dat a-tonale geluid, weet je.' Op een gegeven moment begint hij spontaan te vertellen over een concert in Griekenland, eind vorig jaar, samen met The Birthday Party, waar The Fall het heel goed mee kan vinden, en New Order, de ook uit Manchester afkomstige groep.
'We zaten in hetzelfde vliegtuig en spraken aanvankelijk niet met elkaar. Het waren aartsrivalen, zij zaten op het Factory label. Het was een lange reis en op een gegeven moment begonnen we toch te praten en bleek dat we het eigenlijk heel goed met elkaar konden vinden. Niemand kon het geloven. Hele gewone jongens, New Order, helemaal niet wat je zou verwachten. Ik dacht dat het van die halfzacht types zouden zijn en zij dachten dat wij boeven waren. Het bleek dat zij de boeven waren en wij halfzacht! (Lacht)'
Was er veel concurentiestrijd tussen The Fall en Joy Division.
'Ik denk dat wij hen beinvloed hebben, want toen ze begonnen, waren ze pathetisch, zo slecht. Nee, ik ben nooit jaloers op hen geweest, want ik leef nog, om maar eens wat te noemen. Dat soort succes is nooit waar ik naar gestreefd heb. Het was nogal sentimentele muziek, niet ?'
The Fall heeft altijd een beperkte, maar zeer toegewijde aanhang gehad.
'Dat is ook iets in deze wereld wat aan het uitsteven is:toewijding. Ik hoorde laatst dat een werkeloze jongen uit Manchester helemaal naar Griekenland is gelift om ons daar te zien spelen. Hij is niet eens naar ons toegekomen voor een praatje. Geweldig!'
'Een ander verhaal dat ik hoorde is dat van twee fans in de pub, die het over mij hadden: "Die gozer Mark Smith, als je die in een pub ziet staan is hij net als ieder ander. Soms zou je hem zowel willen vermoorden." Hahaha!'
The Fall staat voor meer dan louter entertainment. Er is sprake van een boodschap, een visie, een morele houding. Wat ik me altijd afvraagals ik je zo tekeer hoor gaan tegen het boosaardige in de wereld is: Hoe weet hij zo zeker wat wel of niet deugt ?
'Een kwestie van instinct.'
'Everything's wrong, at the same time it's right' , zingt Captain Beefheart.
'dat is erg gemakkelijk gezegd. Soms denk ik wel eens dat een vooroordeel iets goeds is. Wat is het alternatief ? Ik denk ook wel eens zoals Beefheart. Je wordt pas echt opgefokt als je dingen vooraf bedenkt, dus dat je denkt dat iets zus of zo zal zijn en het dan ook zo wordt. Een oud en algemeen verschijnsel. Als je denk dat iedereen het beter heeft dan jij, dan heeft iedereen het ook beter dan jij. Als je denkt dat politieagenten schurkenzijn, dan zijn het tegen jou ook schurken.
Aan de andere kant leidt het Beefheart-standpunt snel tot dingen als Oosterse mystiek, leven als een plant. Het is een van de twee.'
Ík ontmoet in het dorp waar ik woon wel eens jongelui, werkloos, die glimlachend tegen je zeggen: "Ik ben Voor anarchie". Een andere is: "Holland is geweldig!" Ik zei tegen die gozer: 'Als jij voor anarchie bent, kom dan niet in de buurt van mijn huis, want dan pak ik een geweer.'
Er ontspint zich een korte discussie over de begrippen 'anarchie', 'anarchisme' en 'onderdrukking'.
Kay: 'Onderdrukking brengt vaak het beste in de mensen naar buiten.'
Maar ook vaak het slechtste.
Mark: 'Ja . Soms walg ik van wat ik geacht wordt te representeren. Dan zou ik er meteen mee willlen kappen.'
Soms lees je dat The Fall negatief is. Dat heb ik nooit gezien. Een titel als Room To Live kun je niet negatief noemen.
'Soms zie ik bij concerten hoe mensen proberen zo treurig mogelijk over te komen. Heel vreemd. Ik bedoel: Ik zie er wel eens terneergeslagen uit, de band kan misschien somber over komen, maar dat komt omdat wij aan het werk zijn, ons inspannen. Het is concentratie.'
Terwijl jullie alle reden hebben om somber te zijn waar jullie vandaan komen.
'Hahaha! Het is waar. Ik kom uit het grauwste gedeelte van Manchester, maar ik hou ervan.'
Weinig frisse lucht?
'Ja, maar je krijgt er wel een goed glas bier.
'Kay: 'De mensen hebben humor.'
Er zit ook humor in The Fall, alleen zien veel mensen het niet. Zo'n Marquis Cha Cha, bijvoorbeeld, zoals jullie dat gisteren speelde.
'De slechtste versie die we ooit speelden. Zoveel fouten!'
Ik dacht dat het de bedoeling was.
'(Lacht) Heb je wel eens gehoord van Lord Ha Ha ? Die zond gedurende de oorlogsjaren vanuit Ierland een radioprogramma uit, waar iedereen in Manchester naar luisterde en over praatte. Mijn vader en moeder hebben me over hem verteld. Die sloeg nogal eens extreme teksten uit. Nasty Man!'
Je hebt dat gegeven gecombineerd met de latin-rage van kid Creole en consorten plus actualiteit van de Falklandoorlog met Argentinie.
'Ik zou altijd al graag eens naar Argentinie gaan ! Iedereen die ik kende zeurde maar over die oorlog, al het geld dat er mmee gemoeid was, de nutteloosheid ervan. Ik dacht: Wacht eens even. Wat die Argentijnen doen deugt niet. Dat kun je niet zomaar over je kant laten gaan.'
'Ik ben er trots op Brits te zijn. Dat heb ik nooit gehad. Raar. Londen heeft het land naar de donder geholpen, de mentaliteit van die stad....'
Je schreef een song getiteld: The N.W.R.A.
'Een paar maanden later braken de rellen in Liverpool en andere noordelijke steden uit. Een profetisch nummer. Mensen dachten dat het een grapje was. De mentaliteit van de jeugd is een centraal thema in dat nummer. De aanstichter van alles wordt door zijn zoon uitgelachen en aangeklaagd. Als het voorbij is wordt de vader in een kelder gestopt.'
Nog even over de naam The Fall. Ik moet daarbij ook steeds denken aan het seizoen, de herfst, en zelfs aan de Bijbelse betekenis van : zondeval.
'Dat was ook het idee.'
Bij The Outsider kun je ook nog denken aan het boek van Colin Wilson over de bewustwording van een jongeman, die beseft dat hij altijd een toeschouwer zal zijn in zijn wereld.
'Ik ken het. Het is zijn slechste boek, vind ik, en begrijp niet waarom iedereen daar zo opgewonden over doet .
Ik heb het gebruikt als naslagwerk. Zo ben ik op het spoor van schrijvers als Camus en lovecraft gekomen. Van Colin Wilson vind ik zijn fictie beter dan zijn andere werk. Zijn romans zijn fantastisch.'
Hij is ook autodidact, ging niet naar een universiteit.
'Daarom heeft hij ook zo'n goede kijk op dingen. Ik ontmoet wel eens mensen van een universiteit, Fallfans. Ik was altijd jaloers op hen - voorgetrokken rotzakken - maar in feite leerde ik veel meer dan zij. De hele literaire wereld in Engeland wordt geregeerd door die universiteitskliek. Ze schrijven over elkaars werk in de Sunday Times en de Observer. Enen lachertje. Namen, die je alleen tegenkomt als je in Cambridge gezeten hebt. Als je die boeken dan leest, zie je dat er niets nieuws in staat. Vergeleken bij die wereld is de muziekbusiness een paradijs.'
'Ken je Brendan Behan? Een gozer van de Virgin Prunes gaf mij Hold Your Hour And Have Another. Een tamelijk overhaaste beslissing van zijn kant,die een bedenkelijk licht werpt op zijn psyche.'
'Tussen ons en de Prunes bestaat er een haat-liefde-relatie. Grappig zijn die Ieren. Alleen jammer dat je niet met ze in een Ierse pub kunt gaan drinken, want ze worden overal uitgegooid. Zij missen op die manier toch heel wat.'
Zij idealiseren het kind en het dier als toonbeelden van de primitieve onschuld.
'Ze vergeten de onhandigheid, het egoisme en de wreedheid van kinderen. Het streven om voortdurend haantje de voorste te zijn. Daarom ben ik het ook niet met de Prunes eens. Er is niets geweldigs aan kinderen. Ik haat ze! (Lacht) Er zit wel iets in een kinderhoofd dat geweldig is.'
Vaak zie je mensen dommer worden als ze ouder worden. Je kunt niet meer over bepaalde dingen met ze praten. Het lijkt of er iets afgestorven is. Ze hebben het op een gegeven moment nog uitsluitend over geld en amusement.
Kay: Áf en toe benijd ik hen, af en toe.
'Mark: 'Dieren zijn instinctiever dan mensen, maar ik zou niet graag met ze ruilen.'
Kay: 'Een kat jaagt op een vogel en grijpt hem.'
Mark: 'Geef ze een kans om over je heen te lopen en ze doen het.'
Kay: 'Onze katten pissen voortdurend op zijn teksten.'
Mark: 'Alles wat mij dierbaar is vernietigen ze.'
Die song van Devo: Mongoloid, happier than you and me. Wat vind je daarvan ?
'Doet me denken aan heroine. Heroine is hetzelfde.'
'Waarom niet gewoon proberen mens te zijn ?
'Het gaat om het vinden van de beste manier om mens te zijn, That's the trick.

Bert van Kamp OOR - maart 1983




MARK E SMITH WILL HAVE NOWT OF MADCHESTER AND RARELY LEAVES HIS SPIRITUAL HOME, EDINBURGH, WHERE At LEAST HE KNOWS HOW TO ORGANIZE A PISS UP IN A BREWERY. STEPHEN DALTON POPS UP FOR A DRAM. OR THREE.

Mark E Smith's reputation precedes him like massed stormtroopers on the horizon.
Fourteen years on, the Fall frontman still sets everyone on edge, either in the flesh through his music.
Since 1977, Manchester's most durable outsider has left grubby thumbprints on the pristine paintwork of English pop without concession to fashion or accessibility.
Those craggy, charismatic features chronicle 33 years of yelping and scowling, but the one-time extra-terrestrial oik- half street urchin and half sea urchin - who boldly sported flares and tank-tops during punk's fashion blitz, today models conservative Man At C&A clobber.
A mellower thirtysomething Marky for the90's?
The streamlined confidence of latestFall album Shiftwork certainly suggests as much, with the new four-piece line-up meshing tightly together.
In its grooves, grumpy old Mark can be heard laughing, joking and crooning lovingly.
Extricating ourselves from Glasgow's grim science-fiction housing projects in a hired car, Mark mocks the former City Of Culture's "Milan Of The North" reputation ("Zagreb Of The North! Stockport Of TheNorth!").
Having had a few bevvies at the airport, he decides we should have some more at the Glengoyne Distillery, home of the most southerly Highland malt whisky.
Over samples of the local brew, he reveals bis membership of Scotland's exclusive Malt Whisky Society.
It's all in a day's work for cult pop guru Mark, who hasn't seen the inside of an office since he was sacked from his clerk's post at Manchester Docks in 1977.
Smith always talks about The Fall as histrade, bis day job, his way of making an honest crust.
Should we take statements like the title track of Shiftwork seriously?
All think I work much harder at it than 1 would do a job," muses Mark.
"I do all the f .. ing work.
The other three need pushing.
They're very modest Jesuittrained lads, whereas I'm a bit pushy."
After a high turnover of personnel, with 14 band members leaving The Fall ("one a year, ha ha!"), sole remaining founder Smith claims to have found the perfect four-piece formula.
For now.
"it's working brilliant.
It's a lot more improvisational.
Also, Craig was so modest and he's a f .. ing genius.
There is no guitarist like Craig Scanlon in the world.
He needs to be brought out and the only way i could do it was to strip the band down."
The 15th Fall album and the second licensed through Fontana from Smith's own Cog Sinister label, Shiftwork is a corker, surpassing last year's masterly Extricate with brute force and epic sentiment.
Centrepiece of the collection is 'Edinburgh Man', an achingly heartfelt paean to Mark's second home which took 18 months to assemble.
The rest were hammered together over several weeks of recording in Sheffield.
Hard, solid graft - no fannying about on tropical islands for foreman Smith.
"People say you're mad, but you look at all these other groups and they're either bone idle, they're art students or they really are raving mad.
I'm sort of a rockabilly guy, I've got something to say and i'm going to say it simply, whereas a lot of them are just into it because they can't get a job.
A bunch of phonies.
Personally, I don't know how a lot of groups get away with what they bring out.
I don't think we're the bee's knees, but what people get away with is shocking.
It just makes me laugh when I'm the madman because I've nurtured a group and I've got f .. ing original songs.
If they say you're mad, you know you're sane." This is the obligatory Marky rant, born of the luxury of being always allowed to speak his mind.
"People don't like to hear the bloody truth. I find that in life in general; its nothing to do with being in a group.
lf you're honest with people, they think something's up.
People would hear anything else.
It's alright for me to say that because I'm in a lucky position, but people have always said 'shut your mouth and you'll get on alright'.
I don't believe in that."
It's strange how Smith advocates ferocious honesty but is extremely cagey about his imminent divorce from Brix, his recreational use of drugs, his currentearning power...
""i don't think it's anybody's business.
I hate it when you pick up a magazine and see these groups from Manchester... , we got a new BMW this week, we've got a house like johnny Marr and we dress in Armani'.
I find it very boring.
It's the sign of a small mind.
It's like when me and the wife got divorced... it's not f .. ing John and Yoko here!"
"I'rn glad she's got somebody and glad somebody's looking after her.
Brix is a bit insecure, but she's really talented and a really good composer.
People go your wife ran off with Nigel Kennedy, let me buy you a drink'.
And i say it wasn't like that.
I'm happy for her.
But people are very media-orientated and believe everything they bloody read.
Me and Brix split up, then nine months later she met him."
Mark is disturbed how some hardcore Fall fans view his ex-wife's residency in the group as a creative decline.
""I'm not having people slag off Brix.
Her contribution was amazing - she took the band by the neck and f*"ing organised it.
What i hated with the Brix thing was they blamed it all on her just because she's a bloody woman, but it was my decision.
I rule The Fall:"
Jawohl, mein Kommandant.
But Brix's 1983 arrival coincided with a huge swing towards melody and pop, nicht wahr?
'In other words, she could sing and play guitar, whereas we couldn't!
Huh huh huh! lt was a good period, but we got better.
I can't be objective about it.
I hate bloody analysis.
That's where bands f*-- up.
I write lyrics, I've got tunes in me head, and that's it.
I'm always trying to make a statement opposite to the trend."
A contrary old bugger is Mark E. Srnith.
Hurtling across country to Edinburgh for a quick snifter, he curls, up 'c asleep on the back seat of the car like a still-born whippet.
Awake, his face is re to me, that's bloody hooliganism." elastic and animated, wide open with lopsided laughter.
But when Mark has to pose for photos beneath the Forth rail bridge out comes that famous pout - eyes extending invisible tendrils of contempt , the bastard offspring of Nastassia Kinski and an irate squid.
In a pub, Mark brings today's alcohol intake up to six pints and four whiskies.
"Do you find that offensive?" he snaps.
""If you can hold your drink and you're civilised, there's nowt wrong with it.
I've songs are bloody satire!" got nothing to hide.
I drink beer all day Mark's talent for winding up liberals and 1 always have.
The problem is when you start getting ashamed of it secret drinking.
The thing is never to drink when you've got problems.
Compared to Scottish people, i drink f"'-all."
For some reason, this last sentence is whispered.
Despite his defensiveness, Mark is a witty and approachable interviewer.
His reputation as the rottweiler of rock is, according to one of his friends, merely "the tension between a middleclass media and working-class artist".
By frequently referring to his hurnble Salford roots, does he intend to guilt-trip people?
"I would never do that and 1 hate people who do," he protests.
"I don't care if your dad was a millionaire or a dustbin man.
just because people don't understand what youlre saying doesn't mean you are necessarfly proletarian.
It's nowt to do with behaving like the Happy Mondays.
That's not working-class culture to me, that's bloody hooliganism."
The Fall have always distanced them­selves from Madchester scenes, but do they qualify as genuine prole culture?
""I wouldn't say so. The working class don't buy it.
They're so bloody daft they're watching videos all the time.
The work­ing class are bloody stupid and that's what a lot of the songs are about.
That's what annoys me - everybody goes - on about Prole Art Threat and that, but those songs are bloody satire!"
Mark's talent for winding up liberals by side-stepping bourgeois morality is well documented.
He Peppers monologues with terms like "faggot" and "nig­ger", reserving a particular contempt for "socialism".
The Fall are still banned in Czechoslovakia after subrnitting lyrics like socialist git" for approval, a situation not eased by the songs being scribbled on beer mats and old shopping lists.
·At 16, Smith wore swastika armbands to nightclubs - an obsession that runs through his songs from 'Who Makes The Nazis' to last year's 'High Tension Line 'video, which saw the group decked out in SS uniforms
"I just thought it would be a good crack.
All these bands into shocking people are as tame as fucking.
I made everybody cover up the SS symbols and swastikas.
I'm very anti-Nazi, actu­ally. what they did was criminal.
They put German art back about 100 years."
But it's not just bloody-mindedness that drives Mark to 'slaughter sacred cows: he defends his right to speak freely in everyday language.
""I'm not anti-gay.
If you hang around with gays, they use words like 'faggot' and 'fae' more than anyone.
Anyway, we're all homosexuals deep down, aren't we, Steve?"
Aaaargh! Mark Smith touched my knee.
Will no taboo hold him back?
""it's wrong to think like that if you're an anrtist.
With most of my stuff, I just filter what i bloody hear.
That's the trouble with rock musicians.
They all sit down and go mmrn, let's write something about the Brazilian bloody rainforests'.
That's not culture.
Anybocly can do that!"
Half joumalism and half poetry, The Fall are woven into this blighted nation's social fabric like no other rock band.
Rap and reggae provide the closest comparisons with Smith's amoral outsidei/observer stance, perverting and subverting language with sneered slang.
He is an obsessive reader and student of writing, naming his band after Camus's classic novel of guilt and betrayal.
His songs pay homage to Lovecraft, Burges Reinhardt, Twain and Whitman, while out conversation covers Hardy, Chandler, Burroughs, Nietzsche, Gogol and Wolfe.
But has the man whose music closely mirrors Kafka's urban paranoia ever thought about writing seriously.?
"As opposed to me lyrics, huh huh huh.
I would do it, but I think a novel's bloody hard work.
It's got to be"hard work to be good.
I'd love to work on a bloody paper or something.
I'd love to be Geoffrey Bernard," he chuckles, sup­ping another pint.
Shadows fall as Edinburgh embraces us.
Pundits suggest it was Mark's 18 months in the Caledonian capital - along with Brix leaving and his father's death in 1989 - that mellowed him into his cur­rent elder statesman status.
Although family and financial reasons forced him back to Manchester, he still waxes warmly about the Athens of the North.
"People are smart here - better edu­cated.
In Edinburgh, when the bloody gas man comes round you can have a f"'ing rap with him about Nietzsche.
People round Manchester, you can't get a bloody word of sense out of them."
Of course not, Mark.
Fawning critics have let Marky get away with such ab­surd generalisations for years, presenting his reactionary drivel as radical cheek.
But, skirting Edinburgh with the insipid piffle of Radio l's Round Table dribbling into the car, it becomes shockingly clear how much we need angular eccentrics like Smith.
Warts and all.
"We have to look after these people in the British music industry, because we haven't got many," agrees Fall manager Trevor Long.
Trevor views the band's progress as soaring rather than mellow­ing - "onwards and upwards with more force and intrigue than ever before".
Mark will only admit "i know meself better these days, that's all".
He now tries to avoid the fights he regularly used to have at Fall gigs, and no longer blames others for his frequent depressions.
A kind of contentment?
"You never get to where you want to go.
That's why the band keeps going."
Slipping into the Edinburgh night, Mark looks at home among the city's grotesque Gormenghast gargoyles, "Back to civilisation," " he sighs.

VOX JUNE 1991




THE NORTH WILL RISE April 1977.

Seventy badly dressed Mancunians wearily drag their Newcastle Brown bottles towards the crumbling wooden appendage which, through a heavily intoxicated vision, might pass for a stage.
We are in a smelly shack known, for obvious reasons, as The Squat Club. As it is situated arrogantly adjacent to Manchester's plush and pretentious Contract Theatre, The Squat Club seems to be the perfect place for punks to gather.
Four males and one female lift themselves from the crowd and assemble on the stage.
They look, with the exception of the female, like a Tarmac gang.
Even in this slovenly environment, the band's dress sense seems stunningly drab.
The music they begin to produce completes the scene.
A clumsy rock base is topped by a tinkly and wildly out of tune keyboard.
But there's something about that singer.....something exquisitely menacing. "THE PSYCHIATRISTS MUST BE KILLED" he spits, with charismatic menance.
Instantly i forgive him for wearing the most horrendous pink silk shirt known to a man.
At the front of the crowd, three fanzine editors duck as the singers' mic stand swings dangerously close to their heads.
It is probaly at this point that they decide to interview the band called The Fall.
Four months later, Fall manager Kay Carrol yelps with delight as the song, called Psycho Mafia, spits fourth from the tiny Dansette on the mantelpiece.
The surrounding flat is a vision of downmarket Bohemia Sixties underground posters hug the walls, ciggarette ends spill from the ashtrays and beer cans congregate by the feet of Mark E. Smith.
He smiles with a faint whiff of cynicism as John Peel's voice replaces his own embittered drawl.
John Peel has just played his first Fall record.
Nobody realises the significance of the occasion.
As we are in 1977, we must realise that the music press of the day, whilst being full of spirit and fire, is also full of rather embarrassing naivety.
Tony Parsons and Jullie Burchill, in search of a figurehead for their battle against the National Front, stumble across a bunch of antagonistic proles called The Fall at The Marquee.
Impressed by the band's spirit, by their working class appearance and by their undiluted 'northernness', the deadly duo invite Smith and Carrol down to the NME offices.
The idea is to attach the tag, 'The band who stand against the NF'to The Fall's shoulders, placing the band on the cover of the said organ. The idea is despicable. Furious at being seen as pawns in the NME's patronising little game, Smith and Carrol erupts and a huge argument is followed by Burchill running tearfully out of the office.
Parsons, meanwhile, assures the offended pair that his intentions are honourable, thet the scam is more than a mere ego trip.
With timing that is, at best, unfortunate, Nick Kent pops his head round the door.
"Tony," he states in excitable tones, "Are you coming ?
We are all having our pictures taken."
This isn't to be the first time The Fall refuse the chance of an NME cover story as a matter of principle.
Needles to say, the band Parsons and Burchill regarded as the great working class hope, fails to receive a single mention in their diatribe of the times, The Boy Looked At Johnny.

Ten years later, Mark E. Smith sits smugly in the Prestwich house he shares with his wife, Brix.
He scans The Fall's discography with pride before handling me this impressive list.
Substance indeed.
My mind flashes back across the memories provided by the astonishing 20 singles and 12 albums.
Remember The Buzzcocks pastiche, It's Th New Thing?
The totally dry Totally Wired which dented the top ten in New Zealand, or the hilarious football hymn, Kicker Conspiracy?
No band has ever captured the absurdity of ordinary working class life as effectively as The Fall.
Mark E. Smith has consistently used the surrealism of his own back yard to colour his bizarre aural poetry.
Significantly, Mark and Brix's house is situated less than 100 yards from Smith's former primary school.
He clearly still loves the area and literally dreads the day when his fame may elevate him, no doubt kicking and screaming, from his beloved ordinariness.
Still, with the chart activity of their cover of R. Dean Taylor's There's A Ghost In My House earlier this year, this year, Smith was flirting with this possibility.
"The hit record did make things easier for us," he states philosophically. "Since then it's been better for us when we play.
It's weird round here.
The people are dead proud of The Fall.
They are genuinely pleased for us which surprised me bacause, just prior to Ghost, I was dreading it.
We do get kids standing outside the house, which i've always had to some extent but now it's nine or ten-year-olds which i don't really like".
There have been other breakthroughs this year.
I, for one, never thought i'd see The Fall playing Reading, or, even worse, supporting the godawful U2.
Reading was…..well, i wouldn't like to be in that scene. It was really depressing to see 20.000 Quo fans all aged about 35 and all pissed out of their heads.
There were about 3.000 people at the front to see us 20.000 behind them throwing stuff.
As far as U2 is concerned, i didn't want to play it.
We actually played to do them a favour as the previous band dropped out, but the press attacked us for playing for the money.
To feel the hatred fron the U2 fans was great.
I know U2 are all religious and we must have seemed like a bunch of Satanist to that crowd.
They bombarded us but we didn't care, we could handle it.
Incidentally, The Mission flopped after us, as they did at Reading……ha!
Well, the idea was to play those big gigs and then stop playing until january.
However, in the midst of this gigless period- their first for nine years- The Fall have released a single.
Called rather aptly, Hit Th North, it sees the band in a fierry hip hop mood.
With a nod towards the scene that has replaced the northern soul phenomenon.
Hit The North aims to take Smith's subversive genius back onto the northern dancefloors.
It's noticeably attractive record; is it.
I wonder, a play for a sec. Hit ?
Smith shrugs before admiting.
"Yeah, maybe.
Idon't see why not, there's nothing better up there."
Which is hardly the point but never mind.
There is another project at hand, a new record label which should see Smith delving into his extensive back catalogue.
The Label will be called Cog Sinister Records Limited.
The first release, on november 28, will ba a compilation of Fall stuff from the Rough Trade period.
I don't wish to exploit this, it's simply a way of letting people get hold of old Fall stuff.
I have all old Fall tapes stored upstairs and all the publishing rights.
This stems back to the days when I used to rip contracts up.
I just didn't believe in them which, I'm telling you, was insanity at the time.
But now it's proved worth it, it was worth starving the band for.
Believe me, The Fall have endured their fare share of lean periods.
Happily, altough hardly encumbered by wealth. Mark & Brix are languising in hard earned mild comforts. Brix slides home from Adult Net practice session in her BMW as, get this, two leather filofaxes Sit conspicuosly on the table.
Brix exudes ambition.
A single minded, competitive and highly talented lady, she literally shakes with frustration at a minor setback.
Apparently the present members of her spin off band The Adult Net (amazingly. Mike Joyce, Andy Rourke and Craig Cannon) have displayed a reluctance to go on tour with the unit.
The conversation begins to drift towards the sordid demise of Joyce and Rourke's former house of employment, The Smiths.
Not wishing to hear the gruesome details I drag Mark E. Smith out and away in the general direction of the local off licence.
Outside in the street a gang of repulsive 13 year olds search for ways of causing pointless trouble.
Mark E. Smith looks on with an uncharacteristic wistful air.
"I used to be just like them causing trouble in the streets.
I used to think it was really good."
He is openly proud of these kids and their unpretentious local suss.
Unlike certain other Mancunian stars, Smith has not evolved into a paranoic tragedy.
He has more sense than that.
He is, quite uniquely unchanged.

Underground Nov.'87

















Matchsticks





MARK: MY WORDS!

THE FALL's MARK E SMITH is to release a word album and one track details the events in New York in April whlch led to the walkout of three members of the band.
Smith has since replaced them and will debut a new Fall lineup at London WC2 LA2 on August 12.
Smith has described the album, which has the working title'The Post Nearly Man', as "shouty, violent, and nothing like a Radio 4 play".
"The album was put together at a number of friends' houses and Pete Waterman's Manchester studio in May and June.
Many of the pieces are taken from poems and stories Smith says he's had "stacked up in boxes while I've been stuck doing my day job".
 The album is released by Artful in August.
""They contacted me.
They'd done one by Gordon Banks (ex-England goalkeeper) on fishing and it was really good," Smith said.
""Most of my album is just prose really.
lt's very much Edgar Allan Poe, very low-key with no sound effects."
 In April this year bass player Steve Hanley, drummer Karl Burns and guitarist Tommy Crooks left The Fall after a riotous US tour, claiming Smith was "impossible to work with".
The walkout followed a number of inter-band fights and the arrest of Smith on a charge of assaulting his girlfriend, Fall keyboardist Julia Nagle.

 "There's a song that's about that, but it doesn't go into the gossipy side of it," Smith said.
"It's more the aftermath. It's a pretty good sort of sketch about what I went through there.
It's not like, -Oh aye they've bloody left me'ere!' or anything like that.
It's about being in New York with nothing, no money or anything."
 Smith said that he'd played the album for Artful but their response wasn't quite what he was expecting.
"They said it sounded prehistoric!
It's pretty violent considering there's only bits and pieces of music on it.
But that's what i was goirig for."
 Meanwhile, Smith and Julia Nagle have been joined in The Fall by new bass player Karen Leatham.
Former Polythene drummer Kate Methen, who appeared with the band at London Camden Dirigwalls in May, has also joined the band full-time.
Smith is currently looking for a full-time guitarist but says he's toying with the idea of using ten guitarists when The Fall play live again!
"It's sounding good.
"I haven't heard from the old band, they've changed their phone numbers, not that I've tried to call them you understand."

NME - july 1998




Sinister Dealings

Ron Rom reports on Mark Smiths journey into the world of the independent label boss.

The Fall have firmly established their legendary status over the last ten years.
And in that time they're clocked up almost as many labels.
Now Mark E. Smith has retrieved the copyright on most of The Fall's early material and has set up Cog Sinister, a label dedicated to releasing ancient Fall sounds like 'Putta Block', 'Kicker Conspiracy, both released on Rough Trade but now long since deleted.
The label's first release, 'Palace Of Swords Reversed'is a compilation of rare 45s and alternative mixes of various songs that have never appeared on vinyl before.
Most of it is derived from The Fall's 80'-'83 period and serves as evidence that between Mark E. Smith, who's acquired a sharp business sense and an even greater distrust for small independent labels over the years, is realising the financial potential of The Fall's collectable past.
Cog Sinister intend to release a Fallcompilation every three to four month.
This will include live album and different versions of familiar songs.
And with the money raised Markintends to promote new bands and bring our attention to his musical heroes of yester-year like.
The Hamsters, an unknown group from the early '80s and john the Postman's "lost third LP".
One doubts whethr Mark's old mate, Marc Riley will ever figure on Cog Sinister though!
However, other singers (Mark's not that interested in bands) will stand a better chance of getting on Cog Sinister if they come from Manchester.
A spokesman for the label told me; "He feels if it weren't for Manchester he wouldn't have got very far, and this label is his way of giving something back to the city.
"Singers who are recruited will naturally get more press attention then other acts on independent labels because Mark E. will have direct control and any connection with his name will score column inches.
But the reason the new acts have to be "singers",who write and sing their own marerial, is because Mark intends to use a pool of Fall musicians to record the backing music.
Mark would like to point out that Cog Sinister, has nothing to do with Beggars or WEA, and that it is astrictly independent venture.
The record will be distributed by Rough Trade, with Mark having total control over eveything from release schedules to the artwork on the sleeves.

So,it looks like Morrissey will have to settle for EMI!




The name of this Dutch band is pronounced Eton Crap




That’s infotainment

Mark E. Smith and his merry band of maligners, possibly the most cred band in the world [John Peel’s favourites for a start], recently clocked up their 50th NME single of the week with the ‘Why Are People Grudgeful ?’EP. They play the Liverpool Central Methodist Hall in Renshaw Street on May 8th prior to embarking on their first American tour for three years


Oh, Mark’s going to Europe for three weeks to do interviews as well.
Hey!
Don’t they ever stop?
Craig Scanlon, The Fall’s trusty guitarist of some fourteen years, is far from tiring of it all.
“Idon’t know, I just enjoy playing,” he says, “I think we’re a totally unique band so it’s kind of …satisfying.”
Yes, unique, witty and weird.
Also strange, I thought, was the decision to play the Methodist Hall.
Who’s idea was that?
“Have we never played there before?
Must’ve been our agent booking it”.
Here he takes a lengthy pause, which regulary punctuates his laid back, speech.
“Why’s it weird ?
You’ve got me worried now, is it like some kind of school hall ?”
I explain that i was merely surprised at the use of a low-key, religious building when a large, well-known venue such as The Royal Court is available.
“Yeah, I’m surprised we’re not playing The Royal Court ‘cause i like that club.
It’s a bit run down though.
The last time we were there it was falling apart really.
They’re just neglecting it, aren’t they ?”
That’s nice, concern about the city.
So does Craig like it here ?
“No, i hate Liverpool.
No, no, only kidding. Ha ha ha.”
I note the sinister element in his laugh.
It’s a good laugh, as is New York by the sound of it: “Ilast went about six months ago.
It’s okay, i don’t do the touristy things, though, ijust hang around.
Greenwich Village. HA ha ha.”
The band live and create many miles away, however, on the outskirts of Manchester.
The musicans write their own parts separately before going down to the keyboard player’s house [Dave Bush].
“He’s got all the technology there, he tapes it for us then we give ‘em to Mark and he puts the lyrics over ‘em.
He doesn’t play instruments…he tries, bless him.
Well, he may bash a guitar up, or use his megaphone, and he bashes the piano sometimes”.
Well it certainly sounds like the group get a lot of fun out it, but what exactly do they want the listeners to get from the absurd, groovy, noisy and often bewildering genius [if i may be so bold] that is The Fall ?
Would you wish them to be moved into dancing, doing something for themselves ?
Do you strive to amuse, frighten or what, i quizzed.
“All those.
I like the idea that Mark’s singing these very bizarre lyrics over what could be this pleasant, soft track…I like that.
I hope people get the humour in it”.
So, finally, what makes Craig laugh ?
“Not a lot.
The band.
It’s like a gang, you see.
I like hanging around with them.
I mean, most people think we’re miserable bastard but you just get the bunch of us in the pub, we have a good laugh.
And lots of bitching, ha ha ha.
And gossip”.
Listen to it.


L-scene issue 4 - may 1993.



Hotel maids smile in unison Then you know in your brain Leave the Capitol Exit this Roman shell - I understand but i dont see it I understand but i dont read it Futures and Pasts - The evil is not in Extremes The middle mass After the fact - Young dicks make T.V. - Then fled to Hotel Blöedel, outside Nurnberg A long way south to a reasonable smell of death - Tight faded male arse Decadence and Anarchy He said, he smiled Smile positive G.B.H.- Interrup-
tions, from the side when you talk in the presence, of this ugly gawk, make sure you're not absorbed - Its hard to live in the country It has a delicate ring Nymphette new romantics come over the hill It gets a bit depressing Your body gets pulled right back You get a terrible urge to drink - Scientists and their bloody childhish reading habits - Some people want starts in eyes Some people want eyes in stars They've been like that for years -
There is no culture in my brag, Your taste for bullshit reveals a lust for a home of office This is the home of the vain ! Where are the obliga-
tory niggers Hey there Fuckface







Sinister and sinister
The brief was to get the full Fall story.
Nail Smith down and find out what powers him on into the nineties and deeper into his thirties.
But the call is quickly blown off course.
Ted Kessler takes up the story….

“I just wanted to write intelligent lyrics over very, very basic music.”

An eighteen-year old from Manchester called Mark Edward Smith with a steady clerical job on the docks and a taste for science-fiction, Captain Beefheart and Can decides he’s had enough of Marc Bolan and Genesis, that he is already bored with the nascent punk elite.
He reckons he can do better.
Watching the Buzzcocks perform in his hometown confirms this opinion. He forms a group and calls them the Fall.


A field in Slough.
A rock festival.
Indie kids sit shivering around bags of doughnuts, cans of kestrel, and shares joints.
It’s been billed as the bargain event of the summer, but a few present feel it’s a snip.
Cheated of sun and warmth at the end of a scorching week, numed by the dumb mid-seventies rock of The Senseless Things and sickened by the spinning wheel, exspensive cheap beer and crap food, the kids sit glumly killing time until Jesus Jones appears.
Sleek, menacing, and tough, The Fall have honed their live assault well over the years; the day briefly saved when they arrive on stage.
Captain Smith stands sideways on, his band shaped anonymously behind him, sometimes turning towards the crowd to stare some hapless punter out.
He fiddles with the mic stand, he bangs the drums, he stands straightbacked and stiff.
Mostly, he gazes into the middle distance.
“Check the guy’s track record, check the record.” He sings during Big New Prinz, “check the guy’s rock record, check the record.
He…..is.…..fucking…NOT…appreciated!!”

Okay, let’s check this guy’s rock record.
Let’s fill those gaps between ’77 and ’92.
Smith himself never looks back, thiks it’s unhealhty.
But appreciation ? That’s what we’re here for.
So, where do we start ?
Maybe with that first vinyl apearance, a couple of songs on a live compilation in 1978.
Paul Morley described it as “Tantalising. Acusing. Compelling.”
Or maybe a month later with appearance of their debut e.p. Bingo Master Breakout, and The fall’s first declertion of intent on Repetion.
“Repetion in the music,” Smith drawls, “and we’re never gonna lose it.”
The next five years are regarded by many as the group’s best.
Certainly they were making daring records: Live At The Witch Trails; Dragnet; Totale’s Turns; Grotesgue; Slates; and ex Enduction hour, each brutal and unique long players.
Smith, fuelled by speed and alcohol, armed with a capable bulshit detector, was capable of writing lyrics of unprecedented depth and invention.
Check Leave The Capitol (“Hotel maids smile in unison/then you know in your brain: Leave the capitol”) or Wings (“Purchased a pair of flabby wings/ I took to doing some hovering.”)
Check Winter (“He’d just got back from the backwards kids’ party/ Had a black cardboard Archbishop’s hat on, with green fuzz skull and crossbones.”)
Check the guy’s record.
For a while, the addition of Smith’s wife Brix to the band (she arrived when longtime cohort Marc Riley was sacked for being interested in tunes) apearred an inspired move.
She added a jagged pop edge, was the first member dressed exclusively by Mister Byrite and helped raise their profile, but in retrospect, some of their later material should’ve stayed in the can.
They were still the last word in inovation Hit The North (possibly the firstindie dance record), This Nation’s Saving Grace; Eat y’self Fitter; Living Too Late but towards the end of her sojum, they seemed rudderless and occasionally smith appeared to be writing on autopilot.
He had other worries.
In 1989, Brix left mark and then the band and shacked up with a cocky violinist named Nigel. For more information on this split, see the group’s next couple of records, Extricate and Shiftwork, on which some of Smith’s most pesronal writing can be found.
Code: Selfish is the last album, harsher than the previous two and a little rushed, but at least half is vintage Fall.
And now, with the guy’s record checked, we can make that phone call, a call to Mark E. Smith at his Cog Sinister office.
We’ll try to ignore our publisher shouting something incredibly standerous about Nigel Kennedy as they lift the receiver at the other end.
This is Lime Lizard calling Cog Sinister ?
“Hello, Cog Sinister,” a receptionist replies.
“Hang on a sec, I”ll just get Mark.”
The brief was to get the full Fall story.
Nail Smith down.
Find out what powers him on into the Nineties and deeper into his thirties.
But the call is quickly blown off course.
Altough courteous and gamely supplying prejudice, smith sounds distracted and disintrested.
“How are you, all right ?
What have we been doing ?
Well, we’ve been to Europe’s up the fucking spout.
It’terrible, people don’t realise this.
It’s broke, Germany ? Chaos.”
What’s the mood like ?
You hear about the tension caused by reunification, horror stories…..
“It’s really funny because you’ve got these West Germans who’ve been living the high life for fifty years and then you’ve got these blokes from the Middle East who look like they’re worse than from an estate in Middlesborough. In West Germany everyone has a BMW and in the East everyone has a Lada. It’ll all be off soon. Have you got any children ?”
No, Why ? (Pause while everything momentatily gets weird)
“Well , we’ll just have to wait for the third world war. When they run out of money, you know what happens, they start invading the places…. He said in a prejudicial way….Ha!”
Right. Back to The Fall.
Are your motives for singing in a group the same as when you started ?
“Yeah. More so, really. I just wanted to write intelligent lyrics over very, very basic music.”
Do you still enjoy it ?
“Oh, yes , I enjoy it very much. Every time i feel like packing it up things get on my nerves so much that i think it’s important to carry on. Old cliche, but i think the music scene needs us more than we need them. It sounds arrogant, but…s’true. I don’t see any other band doing our job, i think they’re pretty tame. They get bossed about by their roadies and managers. I run a tight ship, although i’m not the dictator i used to be.”
How badly are you distored ?
“It’s pretty insulting, altough i’m not one of those who wants to sue ‘em. I thought that Jason Donovan thing was disgraceful. I think this Mellor thing is disgraceful. I’m not trying to arselick, but i think freedom of the press is one of the few good things England’s got. Even if it’s distorted, it’s something you’ve got to fight for. What do you think ?”
About Mellor ?
“About anything.”
(Anything ? Jesus…i mumble something about those who live by the sword die by it.) “Of course. You’re dead right. I’ve seen some really terrible things about me, i’ve seen things in the NME and The Face and it was all untrue but i’d never dream of suing. Do you understand me ? It’s all like water off a duck’s back.
Do you read your own reviews ?
“I browse. I get the group to read them first, give me their interpretation.”
There was a mixed reaction for Code: Selfish.
Select described it as the glummest Fall album yet.
“The glummest ? Yeah, well, it was an Irish guy, weren’t it ? He can’t help it, can he ? No, no, sorry. Terrible thing to say. I’m not going to get annoyed about it, I hate it when it’s personal, but…i just want to produce all the time.”
You used to be notorious for writing on speed.
Do you ever write under the influence now ?
“Drugs and that ? No, not really. Idon’t know if it helps, it’s easy to look at the past through rose-coloured glasses. Probaly just youthful enthusiasm. You’ve got to remember that we were very young when we started. They were sixteen and i was eighteen, whereas groups now seem to take on about three degrees and form Groups when they’re about thirty-two. Ha ! that what i hate about people saying The Fall have been around for ages. I just like to write. I’m sorry about that.”
Don’t worry about it. What are you working on now ?
“I’m working on a few songs and a few cover versions. I’m doing a lot of fucking paperwork because the whole country seems to have cracked up from this so-called recession. So i’m keeping on the backs of these bastards, the men in the grey suits, the Majorites. My enemy. Guys picking their arse and picking their nose.
“They have been an education,” wrote S. Jameson, friend and fan, on the back of The Fall’s 1981 compilation The Early Years ‘77-’79.
“Genuine visionary innovators and originators.
It’s a sentiment echoed by most who’ve dipped into the wonderful and frightening world of The Fall.
They’re still the “Hip Priests”of the underground, and they really are appreciated.


Lime Lizard - Oktober 1992.



Mark doing his sec. spokenword at the Crossing Border Festival in The Haque




Groupies !

Steven Wells!

Not only are you a complete bastard and a wanker (Vicar! I didn't see you there - SM)you are also too stupid to cope with Mark Edward Smith's logic.
Mark E. is the most intelligent and adorable man in the whole music.
Amongst all those stupid as sholes you should stand up for Mark.
He is god.
I am proud of being a fan of him and his band and i'm not the kind of girl who'd like to make sex (sic) with him because he's in The Fall.
Iwould like to make sex with him because he is purely sexy!!! Indeed, he is the sexiest man i know (big drawing of a heart in the margin).
So, Mark E. if you will read that and fancy some you know what!? Call me or write to me. I'll come! For that case. NME, please print my full name, addres and telephone number.

Tinquat Winsemann,
Germany '88








































GROTE STADS-VOODOO
The Fall . The Frenz Experiment ( Beggars Banquet Bega 91)
Het klinkt ongeloofwaardig, maar er zijn in deze tijd nog altijd bands die succes op beperkte schaal met behoud van individualiteit verre prefereren boven massaal succes en een karrevracht concessies.
Zo'n band is The Fall uit Manchester, dat haar tienjarig bestaan inmiddels achter de rug heeft.
The Fall is in de eerste plaats Mark E. Smith, een bijzonder eigengereid heerschap, die alles beter weet en die tegenwoordig als een Anton Heyboer van de pop zijn groep met steeds meer mooie vrouven uitbreidt.
De Laatste aanwinst is de donkerharige toetseniste Marcia Scofield, een vriendin van Marks vrouw Brix.
De komst van deze dames heeft de muziek van The Fall iets toegankelijker gemaakt, maar gelukkig bij lange na niet genoeg voor de tipparade.
The Frenz Experiment komt tot ons als elppe ( waarvan de eerste persing vergezeld gaat van een gratis 7-inch single ), als cassette ( met vier bonusnummers ) en als CD (met vijf bonusnummers ).
The Fall mag dan niet naar het grote succes lonken, van marketing hebben ze blijkbaar wel kaas gegeten.
De muziek van de The Fall is nog het beste als geluidsmagie te omschrijven, het is bezweringsmuziek, grotestads-voodoo.
Smith heeft een goed oor voor obsessieve rockriffs en zijn 'zang' is een soort voice-noise, want echt zingen kan Smith nog altijd voor geen meter.
Zijn gemene, nassale, Mancunian sneer past goed bij de muziek die vaak als een meedogeloze repeterende breuk op de luisteraar loos gaat.
Waar Smith over zingt is niet altijd even duidelijk, maar uit de gemene intonatie in zijn stem valt onmiddelijk op te maken dat er een aantal bedriegers en leugenaars aan het kruis genageld worden. Smith haalt zijn inspiratie doorgaans uit de krant, van de radio en de tv, maar ook vaak uit het roerige bestaan van de groep zelf. Ex-groepsleden zijn herhaaldelijk het mikpunt van zijn MESscherpe satires en niet alleen ex-groepsleden! Omdat ik niet in The Fall zit en ook niet dezelfde kranten lees als Smith, is het voor mij telkens weer een puzzel om uit te vissen waar hij het over heeft. Een enkele keer komt hij dichter bij huis, bijvoorbeeld in een nummer als Oswald Defense Lawyer. Daarin komt de volgende regel voor: 'the cardboard fake in the witness stand who's gotan interview in Spin magazine'. Duidelijk is dat een aantal nummers op deze plaat een thematische eenheid vormen, ingeleid door het openingsnummer Frenz waarin Smith verklaart dat hij zijn vrienden op de vingers van een hand kan tellen. Carry Bag Man, Get A Hotel en zelfs Tuff Life Boogie en Guest Informant lijken daarbij aan te sluiten. The Frenz Experiment is opnieuw een indrukwekkende plaat met als ( voorlopige ? ) hoogtepunten: In These Times ( een navrant tijdsbeeld ), The Steak Place ( een luchtige uithaal naar Yuppie-eetgewoonten ) en Tuff Life Boogie, waarin Smith James Brown naar de kroon lijkt te steken: 'Give it to me baby, one more time!' Toch zijn er ook mminpunten. Het intro van Victoria - de Kinks - cover die ook op single uit is - is regelrecht gejat van This Heat ( Health And Efficiency), alsmede het ruim negen minuten durende Bremen Nacht Alternative, waarin de groep op een automatische piloot lijkt te staan. Ik plaats The Frenz Experimentb dan ook onder albums als The Wonderful And Frightening World Of The Fall en This Nation's Grace, maar boven de directe voorganger Bend Sinister. Dat moet genoeg zijn.

Bert van de Kamp '88


Sampled Notes from N.M.E.

Falling To Pieces again.

 The Fall have split half way trough their current Australian tour. Mark E. Smith has sacked keyboard player Marcia Schofield and guitarist Martin Brammah Following a show at a club called Sellina’s in Sydney and the band have now flown on to Japan to fulfil commitments without them. A spokesman for The Fall’s record company told N.M.E.: “Their manager, Trevor Long, has said they were fired because they wanted to pursue other projects and it was pointless them remaining in the band any longer.” He couldn”t expand on their current plans or whereabouts other than the fact that the two had immediatley returned to Britain and the band was not intending to replace them. It is believed the group has been recording while away and of the five tracks finished two are now likely to be scrapped as they were co-written with Schofield and Brammah.





"Football-ah(1):
The Fall's 'Kicker Conspiracy is a tirade against something or other to do with footbal and contains the classic line 'The FA broods-ah under Bert Millichip-ah!'.
It's promotional video was shot (ha!)at Turf Moor,home of Burnley.
Football-ah(2):
 The selfsame FALL used another footbal cahedral (the Rotherhithe home of non-leaque FISHER ATHLETIC) for the video of'Victoria'.
Footbal-ah(3):
 'I am Kurious Oranj,aspectacular ballet soundtracked by the self-same Fall is divided into two 45 minute halves,Brian, and has asits centrepiece a choreographed class between CELTIC and another Glasgow team.
'88


NME's 50 GREAT MOMENTS

THE FALL Mancunian iconoclasts: purveyors of dependable LP's, rum gigs and much interview amusement since time began.
A fixture in our pages for nearly 25 of the past 50 years, The Fall's Mark E. Smith has had a unique relationship with NME, And here's why...

1 GODLIKE GENIUS AWARD, 1998
The 20th anniversary of The Fall seemed an apt moment to present Smith with this prestigious NME-award.
Brought to the ceremony using an elaborate ruse, he stomped up to receive the award before his name was announced, then stomped off again without a word.

2 THE ANNUAL INTERVIEW
Time passes, seosons change, The Fall are interviewed in NME.
Such was the pattern for most of the '80 s and '90s - The Fall released excellent records, and the reader received an entertaining interview with Smith covering such subjects as the state of the nation, "the russians", and how, in reference to other bands, The Fall 'were doing that ten years ago".

3 THE PUB
The most likely venue for 2 and the possible cause of 7. Has in the past suggested getting some tins and sitting in the park, but is more likely to favour the pub.
Returning to the Smith residence after an afternoon's drinking, one ex-NME writer was asked if he fancied something to eat.
When he said yes, Smith returned promptly with salt and vinegar crisp sandwiches.

4 "ARE YOU COURTING?"
A courteous man, few interviews passed without this gentle enquiry about the interviewer's romantic situation.
Smith also had an uncanny knack for remembering journalists'names, which had advantages for those who, after apub interview, couldbarely remember it themselves.

5 -AH"
One of the most unique vocal stylists to be featured in NME, Smith's characteristic intonation (putting -Ah" on the end of words) was a constant source of sub-editorial mirth when writing headlines.

6 A DAY IN THE LIFE
Fifteen years ago, NME released the album 'Sgt Pepper Knew My Father' to mark the 20th anniversary of The Beatles 'Sgt Pepper's Lonely Heart's Club Band'.
Never ones to shirk a challenge,The Fall took on the album's conceptual highpoint. With, er, mixed results.

7 'ECCENTRIC' BEHAVIOUR
The last decade saw some slightly odd behaviour from Mark E. Smith.
In 1994, he took a well-placed kick at a photographer during a show, but by 1998 he'd graduated to attempting to strangle staff writer Mark Beaumont.
Who was, apparently, asking for it.

8 (8)
The score most commontly given to Fall albums reviewed in NME.
Very good, was the verdict.
If not as good as the one before last, which was better.
9 COLLABORATIONS In the interest of lively reading, it's often been thought,a good idea to 'get Mark togehter' with like-minded artists.
Most often cited is one pub encounter with Shane MacGowan and Nick Cave, during which Smith memorably referred to Cave as a typical workshy Australian".

10 THE CHRISTMAS CARD
Altough sometimes a little on the gruff side.
Mark E. Smith is known for his civility.
However his band have fared on these pages during the year, a Christmas card unfailingly arrives at the office signed 'From your pal, Mark E. Smith'.



The cover on the blue wall

















Hello.
Mark E. Smith is to music what Phillip K. Dick is to literature. Wake yourself up! Those who have ears listen! Paul Grant, Cheltenham




Material World 8 sept. '90 by Andrew Collins
MARK E. SMITH

Key vietnam film in your life
Apocalypse Now
Biggest misconception about you in the press
That i swear continually
Ever been sacked?
Yes, Urmston containers.Blessing in disguise
How rich are you
Not at all How poor were you?
Used to babysit for cigarettes
Fave invasion of another country
Franco - Prussian war 1871
Current reading matter
The farewell party Milan Kundera - The Faber book of reportage
Last CD you bought
'The Power'Snap
Worst thing about British People In Hot Weather
Their shorts
Biggest embarassment of the rockworld
Suzanne Vega's lyrics especiallly on 'Tom's Dinner' Unreleased version of last material World
How will The Fall's first sunheadline run?
'Craig spawns N Kinski's Lovechild
What will be The Fall's first foray into film acting
As a team of scrap metal merchants
Stupidest lyric you ever wrote?
"Benny's cobweb eyes" off 'Who Made The Nazis'
Your greatest moment so far
The last two songs we wrote
Your advice to birdland Get your hair cut and shave regularly Best thing about Tommy Cooper He could play two roles at once The most R&R thing you've done this week Rehearse How big's your wad Massive. That's why i'm skint Best Fall album
'Extricate'
What will you be like at 40?
Mature
Most Loathsome man on t.v.
Nicholas Witchell - Michael Barrymore



[The Fall & Michael Clark in Amsterdam] Foto: Jaap Pieper





[ Still available write to zijdjan@digitolk.nl ]


The 40 NME YEARS

What does NME mean to you?
It does not mean market research like this
Favourite cover?
The coulourful ones with no gimmicks
Nicest/nasties things ever written about you?
I do not differentiate
Who would be in your dream issue?
That's your job - now do it
What one change would you make?
Kick out the Q-style retrospectives





SEXKYLIE: The Stars Come OUT
"She should eat more. I have deep pity for actors or actresses who turn to pop. I think the schock of working with Jason Donovan so early in her career has left Kylie with deep, psychological scars."














GROUCH RUMBLE [ The man who played on saturday, god bless saturday, god bless saturday]

Joyous news, lovers of fantastic anecdotal thought tangents! We’ve teamed up grand old man of rock LINK WRAY-the 64-year-old Shawnee indian who single-handedly invented punk rock, heavy metal and a sonic nastiness that has influenced every axe-hero EVER!-with fanatical upstart Mark E. Smith for a bit of chat. Just listen to the ensuing rockabilly babble. Danny Frost eavesdrops. Snapper: Derek Ridges.

Aaaaaaaahahahahaha Huhuh!”Link Wray and Mark E. Smith are laughing in maniacal stereo.
It’s already clear that rock’s grand old man is in vivid, sparkling form…
And Link Wray isn’t doing so bad either, which for someone who lost a lung in the Korean War is remarkable in itself.
He grasps The smith in an affecionate headlock and grins: “I love this guy!”
Gathered around a table in a buzzing hotel bar, we’re seeing another side of Mark Smith.
Almost pubescently delighted to be meeting a lifelong hero and touchingly keen to protect the garrulous, guileless Wray from the evil stich-up artist from the NME, he’s all deference and humility.
Which is as it should be, because Link Wray is not your average lether-clad, 64 years old, Shawnee indian fresh In from the wilds of Denmark.
He’s the man who invented punck rock, heavy metal and every other form of nastiness we currently hold dear.
And he invented them in 1958.
Link Wray’s ‘Rumble’ was a revolution on wax - a slashing, raw nerved rockabilly assault, an instrumental tornado that reverberated across the Atlantic and hypnotised the first generation of British guitar heroes.
And it still sounds great, as any one of a number of existing compilations will prove.
Deprived of the techonlogie and volume today`s bands take for granted, Wray punched holes in his speaker cones and turned his cheap-shit mailorder axe into the slavering hellhound that ate Elvis.
Marc Bolan admitted he nicked all his moves and Townshend called him “The King” Since then, a legion of born-again primitives The Stingrays, Milkshakes, The Cramp, even The Gun Club- have ridden shotgun with the spirit of ; the Shawnee riffster.
And then there's The Fall, on top of everything else the most important rockabillie combo on the planet.
Listen to 'Totally Wired' 'Rowche Rumble' 'Cruisers`s Creek' 'Couldt’t Get Ahead' and there`s the distance echo of Jerry Lee, Gene Vincent and, yup. Link Wray, Mark`sa fan, alright, and though he`s yet to be introduced to the wide-open spaces of Link`s new 'Indian Child' LP ( the result of a bizarre link-up with Creation, he`s better equipped to interview the man than anyone else we could think of,...
MES: You kept my head together for fuckin' years.
Link, when i was a teenager and in my 20s.
You know i like Elvis, I like Gene Vincent, but you were the one that kept me together.
It is spirtual, it`s that Indian thing.
DAANNG!DA-NA-NAANNGG!
If ever i thought about packing the bussines in I`d put on “Rumble, full fuckin blast.
”LW: Aaaaaalright, Mark!Thats fantastic!’
MES: You wouldn`t believe it, Link in Manchester you`re a total working class hero. I`ve got three sisters, they`re bikers and they`re all younger than me.
They don`t like anything else, but the one thing that the entire family agree on is Link Wray”.
One thing that Mark and Link agree upon , and mark it well, Ye Who Never Loved Elvis, is the primal greatness of The Pelvic One…
“Elvis was Sid Vicious, man!” yells Link.
“Elvis was, um, Mark! Elvis was rock`n`roll. He came from the poverty and the pain.
He was playing on the Louisiana Hayride for nothing.l
Then Tom Parker saw this million dollar thing because the chiks were coming in their pants.
God zapped something on him that the rest of the country musicians didn`t have...”
MES: But he was like you, in a way, Link, because he was on his own.
There was no-one else around.
There wasn`t even anyone you could say was shit.
But it`s still a good place to be.
You`ve got no contemporaries.
People might try and imitate us, or you, and it`s just not the same.
That why people like you continue.
That`s why i`d still go to see you.
I wouldn`t go and see Conway Twitty…..”
LW: But let`s be honest.
If you went to see me today, you might not like my music.
Because I`m not the same today as i was in `58 or `59 or even `71.
I turn off a lot of my old fans.
You know, I was in Berlin, I played “Rumble”and this guy came up and almost spit on me.
MES: “People always aspect you to do the song the same way, don`t they?
If you wanna hear the record then go home and play it, that`s what I say.
You should never stop and take notice, Link.
I have sacked musicians in my group because they`ve wanted to do all the old hits in the same way, over and over again.
It`s very stale and it`s very boring.
That`s not entertainment...
Mark takes another pull at his pint.
This is proving hard work.
What he doesn`t know is that he`s bellowing straight into Link`s deaf right ear.
Adding to the hectic ambience are Link`s hyperactive gaggle of Danish associates, brandishing a handicam and filmin anything that dare even twitch.
Smith flashes an evel smirk and leans forward conspiratorially: “Denmark always freaks me out.
You know why?
It`s because when I go to Denmark, I see these people and they all look exactly the same.
They`re like doppelgangers!
I`ve only been once and I won`t go again,
“Cos I went into this bar and I looked round... and everybody looked like me.
That the God`s honest truth….and, you know, I`ve never met anyone els who looks like me...” “I look like you, Mark' "fibs Link, badly.
“Heck, man, we could be twins!
We’re fuckin’ soul brothers, kindred spirits .
Am i right or am i wrong?”
And maybe that’s not as mad as it seems.
Two peas in a pod they aren’t but neither could spare diddly for the hardcore shit acts that populate the record biz.
Face it, they are punk rock ’Rumble' scared the stiff- shirts so much it was banned, for Christ’s sake.
“It was banned because of the teenage gang fights in NYC,” chukles Link.
“You had the dukes and the sharks, these big fights, and the newspapers were yelling RUMBLE!
Heh, heh. The music business has come a long way, Mark.”
MES: “No it hasn’t, ha, ha, it’s gone backwards.
The trouble with rock business is that it’s too easy to make music.
That’s why they use the machines.
If you want to hear something that’s perfect you should go away and listen to classical music, but that’s not what rock’n’roll, about, is it?”
LW: “no it aint’t.
It’s about feeling and hurting and pain.
That is R&R. and that’s soul music.
Soul music is pain - you can hear the slaves, the beatin’ and the hurtin’.
Who cares if we’re playing the right notes or not?
Who gives a shit if it’s in tune.
MES:“I remember one time we were playing San Fransico and there was this massive big indian guy and his wife stood at the back of the hall humming in tones along to ‘The North Will Rise Again’, and it was unbelievebale.
I’ve actually got a tape of the gig, and you can hear it, and yet you can’t hear it….
You see ,we’re both primitives.”
Long dormant, The Mark Smith rantometer trips into sudden overload.
“Mind you , i’m from an English army family.
And the indians were always our allies against the Yanks during the American wars.
They knew landgrabbers when they saw them.
Of course, you don’t get that in american films.
You get how the americans and indians fought together against the horrible British swine.
You know, I’m a scholar of history, and I don’t like the way people keep re-writing it…”
"No, he's right," nods Link,änd i'm sure that Jesus said 'muthaf-er', but you won't find that in the bible.
'You muthafuckers, you're fuckin' up!'
I'm sure they cleaned The Bible up.
On the original Dead Sea Scrolls i bet it says, 'you assholes!
Get the fuck out of here!'"
MES:"For sure, if he'd have known about the way they burnt witches and that , Jesus would have been mad.
But if Jesus had seen U2 he'd have been very mad indeed.
Jesus would throw bottles at U2.
We supported U2 once, at Elland Road, and people were going 'Satanists! 'Satanists!' and throwing Bibles and crosses at us."
While we're vaguely on the subject of global politics, how did Link vote in Denmark's Maastricht referendum?
"My wife voted no, but i voted yes.
I thought it'd be good for the music.
Shit, why not trow it all in the pot and see what happens?
But i don't believe in organised politics, organised religion, organised music organised anything.
I just believe in my indian spiritual god and my music.
That's sustained me for 64 fuckin years.
You know, i'm an eagle, flying around in the mountains.
Money don't rule me, record companies don't rule me.
Nothing rules me but my god and my music...and my wife, heh, heh.
She rules me."
MES: "You're alright, Link man.

NME '93



In 1987 I left the Fall's BendSinisterLP on a bus back from the Portobello Road.
I had just bought it and couldn't afford to replace it at the time; this record which held so much expectation, that I'd listened for eagerly on the John Peel Show weeks before its release.
BendSinister became lost property on London Transport - falling into the keeping of hands and ears) I'll never know.
Of course i ultimately tape-copied the LP from a friend and the loss didn't seem to matter so much.
Hearing 'Mr Pharmacist' being played at an alternative disco (as they were known then) was still a special thrill.
But it took me a while to forgive myself in my adolescent way and somehow The Fall were never quite the same for me.
Seeing them live - by contrast - has always been a mixed experience, sometimes predictably competent, other times uncompromisingly dull.
Perhaps, given his vocal delivery, there was some expectation that Mark E. Smith sported his own idiosyncratic flourish, Manchester cousin to lan Curtis's idiot dance or Morrissey's flounce and flail - but he simply clutches the microphone intenseiy, occasionally letting go to swing his arms.
But for all its lack of visual drama, the frame is always Mark E. Smith's obliquely laconic misanthropy; Always different, always the same, the line runs - it's a joke, of course, but it's still true.
They appeared in 1977, somehow punk but not punk, evolving into one of the seminal Manchester groups-, in the 80s, they were increasingly associated with images of resentful Manchester folk-history, via titles like 'Hit The North" and "Deadbeat Descendent".
The city's character and culture permeates their work.
Others, heirs to the same Tradition, have come and gone - The Smiths, Happy Mondays, Factory itself, all no more.
The Stone Roses have submerged - working so long on their second LP that it's become a legend in its not-quite-existence.
The rumour is now that the historic city itself is at a standstill, ruled by nothing but gang disorder.
Through it all, The Fall, its cultural ambassadors, hover in and around the margins of pop, hanging onto their distinctive voice and lonely direction.
Still, they need some excuse for the disappointments of Extricate and Shiftwork, the records that made me think I'd grown out of this music, that perhaps Bend Sinister was better left on that bus.
I suddenly didn't possess the staying power to grant them more than a couple of spins - they just didn't entice me.
So, has Mark E. Smith been disillusioned with the pop scene over the last few years, i wondered?
'No, not really.
I feel the same as i always did.
We started a very long time ago now but we started so young that 14 years has gone by fast.
I just keep on writing really... 60% of my practical time is spent writing songs."
Smith's famed misanthropy is hardly apparent in his conversation.
He is personable and polite, apologises several times for being late and laughs a lot,- all things the mythology dictates that Mark E Smith is not.
He's reticent about his work, and unwilling to be drawn on just any old thing.
Still, he's perfectly capable of railing when he has to,- as per myth.
Talk of his work patterns - the current LP was made in two months flat - sends him into familiar territory: "God, these types who spend their time retiring to the country and thinking about Greenpeace, putting out as few LPs as they possibly can.
There seem to be loads of them, i don't want to end up like that.
When we were with Fontana they kept getting rid of all these other bands and one day they said to us 'Don't worry we won't review your situation till March. i just thought then and there, forget it we're going now, so we walked straight out.
I wasn't going to be treated like that.
'You need some autonomy and control.'
Smith is apparently one of those that has to create - making LPs isn't a chore, it's a necessity.
lt comes naturally (and country houses and Greenpeace don't).
The critics mayderide him, and occasionally wish his output was less prolific, but it's his driving force.
Probably this prolificity has held The Fall together, as each new LP becomes a mental work-out for its writer and main-man.
However this may be, the new album The Infotainment Scan is the most interesting for years.
The songs are memorable, odd phrases and peculiar melodies and sometimes the lack of them - constantly returning, haunting some crevice in your head.
Back on a truly independent label, Permanent Records, nun by fomer Fall manager John Lennard, Smith seems comfortable - and his serrated edge is rediscovered.
With talk of leaving labels and workrates, conversation strays onto the recession (and the most curious disparity).-'The recession stuff's a good excuse it seems to me for most things, you know cutbacks and the like.
People keep using it as a feebie scapegoat for throwing others on the scrapheap.
It's a bit weird isn't it if people aren't going to gigs that they still put the prices of gigs up, when they should be putting the prices down.'
Which is fair enough, perhaps, but still expressed more in the manner of man-in-pub than the legendary Man-With-Chip.
There's a gap between his uncanny ability as a writer and performer to articulate, and his conversation in interviewe often funny, occasionally quotably pointed, but hardly reruarkable.
Perhaps it's not a compiete surprise, though it's a let-down.
In a way, of course, it explains The Fall's continued existence: this way he provides himself with a continuing means to comment, cryptically and intelligently - one that suits him, that makes him think that he's in command of.
You press on, hoping, probably fruitlessly, for the legendary honed and twiste bile to start spurting.
He is disparaging about Manchester - he recently moved back there from Edinburgh (he says he enjoyed living there) - in a manner that only the Manchester-born could get away with, but his tone of voice indicates a cynical affection for the place - it's an old garment, but he's comfy in it.
"You know, it's settled down a bit there now.
When the Hacienda became the place to be, everything got out of hand.
Before that there would be all different types hanging out there - Goths, punks, skins, the lot.
But then things changed and everyone tried to look like they were in The Stone Roses and pretending they were on E and that.
It just got boring and uniform.'Pretending they were on E? They were, weren't they? "Nah, most of the time they werejust pretending.'
He cackles as if he were sitting in a working man's club ridiculing the younger Generation.
These days, he belongs to a bygone era of Manchester sub-culture now oid and very distant from the current scene (though 'belongs' may always have been the wrong word).
Lasting so long brings sagacity with it - not that he didn't always seem somehow piugged directly into ancient Manchester wisdoms and histories.
Either way, he has a perspective on the city that means above all that he knows when fellow Mancunians are faking it, running around at raves or out of their heads. I imagined that his attitude to dance music would bejust as cynical - especially as on Infotainment several tracks experiment with it.
This is hardly core Fall-territory, or so my adolescent self would have thought, but one of the best moments on the LP is the cover of Sister Sledge's 'Lost In Music'.
"I like dancing to some of the House and Techno things.
I like the way they abuse machines. I've always been into that idea."
Don't you ever feel like jacking it in and doing something different?
"No, not really.
I will keep going but I'd like to do more theatrical and spoken word collaboration as opposed to dance ones."
He's been here before, of course.
There was the short play Hey! Luciani! at the Hammersmith Lyric (with a plot that prefigured Godfather III by some years).
This was followed by his collaboration with Michael Clark I am Kurious Oranj, a bizarrely imaginative meditation on William and Mary of Orange's arrival in England (a subject Hollywood as been curiously reluctant to pursue).
Do words interest you more than music?
"Yes they do.
But the idea has always been to combine words with good music. That's always been my main aim." He won't say who The Fall might be working with in the future though it's clear he's got definite people in mine.
"Once I've got these interviewe out of the way i'll be free to get on with it, won't i ?"
He's just as reticent about his current likes and dislikes.
"i like things like i Ludicrous and Tackhead. i listen to some jazz like Coleman, otherwise loads of rockabilly and weird stuff."
The first single to be released from the LP is "Why Are People Grudgeful?
'with a playful Ska feel.
It doesn't seem like a natural choice, especially when there's the contagiously lyrical "I'm Going To Spain."
A song - with an "I" that pretty much resembles the Fall's frontman - that perhaps tells of Smith's disillusionment with the UK.
'No, I like living here.
That song's meant to be a skit on Eldorado.
This idea of people upping an leaving a sinking ship and going somewhere sunny.
It's a bit of a con.'
You're 34, aren't you?
"Yeh." Suddenly edgy.
'How did you know?"
It's the age of the'I' in the song!
Smith laughs, as if the moment he's got a song out of his system he forgets it totally.
"Oh yeah, you're right, it is.' (Laughs again.)
"How old are you then?"
He stops, suddenly coy.
"No, i shouldn't ask that, it's rude."
Ultimately, for all his gripes, nothing will put him off - certainly none of the usual things.
He's not even sick of touring - The Fall will be on the road later in the spring
"I'm looking forward to it. lt's good fun," says the man who's made miserabilism more eminently sustainable than anyone else.
Once I preferred The Smiths for this to The Fall, but Morrissey went and spoiled that.
Of course it's disorientating to hear the man praise things for being'good fun", and i think once i would have worried greatly about this, listening to my Bend Sinister tape alone in my bedroom, dreaming of Saturday night's alternative disco.
But now I'm an adult, my dreams are different.
I don't weint my teenage idoisto be their own cartoon-images any more.
In the crevices in my head, I wave to that bus from the Portobello Road as it pulls off with my copy of BendSinister and everything else from that, and startto dance again to The lnfotainment scan.
Creative misanthropy means much more than not having fun.
Growing up means finding new ways into old pleasures.

The Wire May 1993 in white







Cannisters from orange books-Hey Didi did it for you-Courtesy of orange books-Hot aftershave bop-I'll use your English friend to build the band in to the top again-Any man or anything laid flat by shave schock




This painting was issued as a postcard and a poster by Cog Sinister Painting made by              Herr D.Luff a.k.a Big Dave.







                 1984 & 1992


Zwetend komt de over-ijverige tourmanager het cafe binnen: 'Hij komt eraan, hij komt eraan!' En ja hoor, even later betreedt de aangekondigde de ruimte. 'Wat is dit allemaal?' zegt hij, de situatie aanschou-
wend. 'Zet het uit!' Bassist Steve Hanley en gitarist Craig Scanlon zwijgen. En de journalist pakt eerbiedig zijn opname-apparatuur in. Ook hij kent zijn plaats ten opzichte van Mark E.Smith, de almachtige paus van The Fall. En bovendien de Heilige Vader had hem even daar­voor reeds vijftien minuten prive-audientie toe­gestaan.

 'Altijd hetzelfde en altijd anders'.
Zo omschreef discjockey en Fall-adept John Peel de mighty Fall toen hij enige tijd terug alle vijftien (!) sessies die de groep voor ziin BBC-pro­gramma had opgenomen opnieuw uitzond.
De niet-gelovige Peel beschouwt Mark E Smith ook als de Heilige Vader. Nadat Smith Peel na afloop van een Fall concert een hand had gegeven (voor de derde keer in mijn leven!') meldde hij dit enthousiast in zijn pro­gramma.
'lk zal nooit meer mijn handen wassen.’
En ook voor de Opscene-reporter, al zestien jaar kritiekloos achter The Fall aanlopend, was een interview met zijn favoriete groep niet zomaar iets.
Alsof Ajax thuisspeelde, zo schaamteloos op tijd meldde hij zich op de plaats des afspraaks.
En werd er ongeduldig gewacht op de mooie dingen die ongetwijfeld komen gingen.
Na een kwartier waren de eerste twee hoogstandjes te bewonderen: hangend aan een kleerhangertje werden Mark E. Smiths overhemden Paradiso ingedragen.
Even later verschenen Scanlon en Hanley (zij droegen hun tas zelf, op de voet gevolgd door His Holy Markness.
Zonder haar voorrnan, die in de catacomben verdwijnt, begint The Fall aan de soundcheck De kunststudent die de hele tijd op een bank in Paradiso had liggen slapen, blijkt keyboards- en computerfreak Dave Bush te zijn en drummer Simon Wolstencroft zit ineens, als uit het niets komend, achter zijn potten en pannen.
Na drie kwartier hard wer­ken verschijnt Mark E. Smith ten tonele.
Hij hoort de band aan, fluistert de geluidstechnicus enige tips in het oor en verdwijnt weer.
Een - zoals het hoort dikke - roadie doet on­dertussen een wanhopige Mark E. Srnith-Soundmixshow-auditie, maar faalt hopeloos.
Via de tourmanager laat Srnith weten dat hij na de soundcheck wel een half uur durend interview wil geven.
'Mark heeft erg veel aan zijn hoofd,' geeft de manager als reden voor de korte tijdsduur van het onderhoud.
En wat Smith aan zijn hoofd heeft is inderdaad geen kattepis, want even later komt zelfs de mededeling dat het interview maar een kwar­tier mag duren. 'En begin niet over Brix (ex-bandlid en vooral zijn ex-vrouw - MvH), want dan wordt hij razend! 'voegt de manager hier aan toe.
De verhalen die de ronde doen over Smith zijnde 'een moeilijk man om mee om te gaan' lijken hiermee bevestigd, en vol spanning wordt de audientie van een kwartier afgewacht.
De tourrnanager neemt de volgeling alvast rnee naar beneden en loopt naar het kamertje waar Mark E. Smith zich in heeft opgesloten.
Vrij snel komt Smith naar buiten, geeft een hand en troont de interviewen mee naar binnen.
Nee, de fotograaf moet buiten wachten en Lips: daar gaat de deur weer in het slot.

TWEE GEZICHTEN

Smith neemt plaats aan een tafetje en zet de air-conditioning op volle sterkte aan.
De vol­geling kijkt Pope Srnith aan en begint hem te prijzen.
De laatste elpee van The Fall - Code. Selfish - had weer zo'n typische, prächtige, aparte titel.
Smith: 'Die titel kwarn vrij snel bij me op.
Ze is een observatie van de maatschappij.
Maar Fall-titels moeten vooral goed klin­ken, ze hoeven niets te betekenen.'
Betekent Manied Two Kids (van Code: Selfish) nog wat dan?
Smith: 'Dat nummer gaat over het syndroom van de nieuwe vaders.
Ze nennen geen risico's meer.'
Smith bedoeld hier ook enige ex-Fall-leden mee, die na hun huwdijk niet meer genoeg tijd aan de groep besteedden.
'Vaders zouden zich anders moeten gedra­gen.
' Smith staat vervolgens op en kijkt zijn volgeling diep in de ogen: 'Een vader is geen moeder.'
Tegen zoveel wijsheid kunnen we niet op.
We proberen het met een andere klassieker van de nieuwe elpee.
Gaat Two Face over jezell? Srnith: 'Dat is moeilijk te zeggen.
Mensen die me kennen vinden dat ik vaak twee gewichten heb.
lk kan nu vriendelijk tegen je zijn, maar als je de deur uit bent denken: wat een klootzak.
Maar dat is maar driekwart van het liedje.
Vaak weet ik helemaal niet wat ik zeg, I am a psykick.
lk schrijf een heleboel dingen waarvan ik niet weet waarom ik ze schijf.
Nee spijt van dingen die ik met The Fall heb gedaan ken ik niet.
Misschien een of twee liedjes uit 1978, 1979, die zijn wat gedateerd.
Hoewel, eerlijk gezegd ook niet'
De Heilige Vader loopt ondertussen veel heen en weer, vraagt of de air-conditioning te veel lawaai maakt wrijft zijn volgeling ineens over de rug (een zegen) en praat heel ge­concentreerd over zijn Fall.
'We spelen niet al te vaak oude nummers. Het is niet goed om veel terug te kijken.
Dat houdt je tegen. je moet iets nieuws blijven proberen.
Dat is de reden waarom The Fall al zo'n tijd bestaat. lk vind het niet erg als mensen om een lied­je als C.r.e.e.p. vragen.
Dat is best leuk maar het plezier en de vreugde zit voor mij in het constant schrijven van nieuwe dingen.
Daar ben ik de hele dag mee bezig. En als dät niet meer gebeurt stop ik ermee.'

COG SINISTER

De constante personeelswisselingen in de band houden The Fall ook levendig?
Smith: 'ja, verandering is goed. je moet vers blijven.
lk heb niet veel mensen echt ontslagen. je zorgt er alleen voor dat ze weggaan (lacht).
Ze realiseren zich dat ze niet in Guns 'N Roses zitten.
Sinds een jaar of vijf, zes neemt The Fall af en toe nummers van anderen op (bijvoorbeejd Vicoria, There's A Ghost In My House, Rollin'Dany, Mr. Pharmacist Popcorn Double Feature en op de laatste elpee Just Waiting, dat Hank Williams onder het pseudoniem Luke The Drifter opnam).
Hoogtepunt in het Fall-coversgenre is Kimble van Lee Perry, dat de groep in februari van dit jaar op de band zette voor een Peel-sessie.
Smith: 'lk hou, erg veel van 'bad' reggae, met veel geluiden, geschreeuw en een chaotisch en ruw geluid.'
Er zijn niet veel bands die liedjes van The Fall naspelen.
Smith:'Niet veel mensen kunnen dat en daar ben ik erg trots op.
Die Sonic Youth Peel-sessie met Fall-liedjes is belachelijk.
En dan die Terri Edwards-plaat.. ha, ha, ha: dat was leuk het leek wel een jazzclub-avond.'
Smith is übberhaupt niet echt te spreken over veel andere bands.
Zijn platenlabel, Cog Sinister, in het leven geroepen om andere artiesten uit te brengen, heeft hij opgedoekt.
'Alleen The Fall brengt nog platen op Cog Sinister uit. Er was gewoon niet genoeg talent om ennee door te gaan.
lk krijg en kreeg altijd veel bandjes opgestuurd, maar daar staan alleen maar mensen op die op andere mensen willen lijken.
Je hoeft maar naar MTV te kijken, daar zie je nu bands die Led Zeppelin willen zijn.
Of al die groepen uit de zogeheten Manchester-scene.
Zielig gewoon.
Dat zijn allemaal carrieremakers.
Zoals jullie Eton Crop, ha, ha, ha.
Maar dergelijke dingen gebeuren niet alleen in de muziek.
Hoeveel trends we overleefd hebben? Zeg jij het maar, vijf, zes?'

COCA COLA

'Het is belachelijk dat veel van die oude punkbands weer opnieuw zijn begonnen, zoals de Buzzcocks.
Zij hebben ons nog geholpen toen we begonnen.
Zes maanden geleden heb­ben we met ze gespeeld in Manchester en toen heb ik gezegd wat ik van ze vind; ik kraak ze niet achter hun rug af.'
'De situatie in de muziek-business is heel anders dan zo'n tien jaar geleden.
Toen had je ook nog veel independent-labels.
Nu heb je nog maar drie platenmaatschappijen in de wereld.
Het is net Coca Cola.
Alle labels zijn uiteindelijk het bezit van de grote drie.
Het verbaast me dat joumalisten die grote verschuiving niet hebben opgemerkt.'
'Of The Fall tegenwoordig een lucratieve zaak is?
De Heilige Vader kijkt vies bij de ge­dachte aan zoiets wereids als geld.
'Het is net een grafiek die op en neer gaat Vorig jaar november waren we blut.
Hoeveel platen we verkopen interesseert me niet.
Dat is saai.'
Onwetenden verwijten The Fall dat men de groep na al die jaren wel kent Smith: 'Dat is een typische bourgeois-houding.
Media-mensen willen steeds iets nieuws, een nieuw speeltje, een nieuwe trend.
lk sta voor mijn craft. Als mensen The Fall niets vinden, moe­ten ze maar weggaan, het is alles of niets.
Maar veel mensen houden van The Fall.
Ze waarderen het dat wij ergens voor staan.
Wij bedonderen ze niet the Fall are for real.
Wij zijn geen fuckin 'Stone Roses of Ride.
En er zijn nog zoveel dingen die The Fall moet doen, we zijn nog lang niet klaar.'
Alsof de duivel ermee speek: precies op dat mornent klopt de manager op de deur om een einde te maken aan de audientie.
Smith vraagt vriendelijk aan zijn volgding of hij de opname-apparatuur uit wil zetten.
Nadat dit is gebeurd prijst Smith dit blad (het ziet er gedetailleerd uit), dat hij eerder had zitten inkijken.
En alsof dat niet genoeg is veront­schuldigt hij zich voor het gedrag van de Engelse toeristen in zomers Amsterdam.
'lk schreef er een liedje over.
British Peopie In Hot Weather.
Met hun roodverbrande bierbui­ken zitten ze alleen rnaar te zuipen en te schreeuwen.
lk denk dat ik in de zomer ook maar in Amsterdam ga wonen, ha, ha, ha.'

LAUREL & HARDY

Na dit pauselijk bezoek is de hunkering naar nog meer Fall alleen maar toegenomen.
Snel wordt dan ook een nabijgelegen kroeg opgezocht, alwaar de 'werkers' van de band Dave Bush, Craig Scanlon en Steve Hanley Belgische biertjes naar binnen zitten te gieten.
Nadat de laatse twee zich, naar aanleiding van een door de volgeling gedragen Laurel & Hardy t-shirt ook als grote fans van de komieken presenteren, vraagt de volgeling of zij zich wel vaker afzijdig houden van Smith.
Scanlon antwoord ontkennend. 'Nee, hoor.
Trouwens, wij geven ook best veel interviewe de laatste tijd.
Mensen willen vaak iets van de teksten weten, daarom komen ze bij Mark terecht.'
Op dat moment storrnt de tourmanager naar binnen. 'Mark is onderweg hier naar toe.
Als hij komt moet je er een einde aan maken. ' Scanlon en Hanley verontschuldigen zich voor het gedrag van de manager ('hij is nieuw bij de groep) en zeggen alleen dat Mark liever niet de hele dag microfoons voor zich ziet.
Is Smith nou zo'n dictator in The Fall? Scanlon: 'Nee, hij is geen dictator.
Hij is de leider van de groep. Het idee van een zogenaarnde de­mocratie in een groep is belachelijk.
Zoals The Levellers, die urenlang debatteren over hoe een liedje moet worden en dan alleen maar rotzooi uitbrengen...
Marks beslissingen zijn goed voor The Fall.'
'Zoals het opnemen van Kimble voor een Peel-sessie: wij hadden nog nooit van dat liedje gehoord, maar onze versie klinkt goed.
Kun je niet mijn natuurlijk reggae-ritme horen? (lacht).
We voelen ons geen echte muzikanten, gelukkig maar.
Maar binnen The Fall pas­sen we perfect'
De volgeling ontdekt dat de huid op de arm van Scanlon er erg eng uitziet. Scanlon: 'Dat is een huidziekte, die met stress te maken heeft.
Na deze toemee gaan we op vakantie.
Die hebben we al jaren niet gehad.' Het gesprek gaat nog even door over de vijftien Peel­sessies (Hanley-. 'die producer, ex-Mott The Hoople- drummer Dale Griffin, zit vooral de krant te lezen en zich te ergeren aan het feit dat we teveel treuzelen'), een leven zonder The Fall (Hanley-. 'ik zou in geen enkele andere band willen spelen) en het toenemende gebruik van technolpgie in de groep, totdat ineens de Heilige Vader binnentreedt.
De ge­sprekken verstommen, Mark krijgt een pilsje aangereikt neemt een slokje, staat na tien mi­nuten weer op en vertrekt even later gevolgd door de band, naar Paradiso.
Voor het zo­veelste briljante concert.
Amen.

Marcel van Hoof OPSCENE - Augustus/September 1992









The Concert that never took place




The Dutch Are Weeping In Four Languages At Least







Have a nice holiday at the.......














Back to the official Fallsite

Fall News http://www.visi.com/fall