YENTL’S eerste 3 jaren

De eerste negen maanden van Yentl's leven zijn in mijn herinnering nog het meest onbezorgd geweest. Nadat ze na 10 weken ziekenhuis thuis is gekomen waren wij alleen maar blij dat ze thuis was. In ons achterhoofd dachten we wel vaak aan het gesprek met Veerle. Alleen van zo'n klein wurm kun je nog zo weinig zeggen en vinden. Ze sliep wel slecht en dronk ook niet makkelijk, ze verslikte zich erg vaak en liep dan vaak blauw aan. Op zich was ze ook wél weer erg lief en lachte veel. Als ze maar bij ons zat of lag dan vond mevrouw het goed.

Na die negen maanden is ze steeds meer gaan kwakkelen. Veel ziek ze kreeg de ene luchtweg infectie na de andere. Veel middenoor ontstekingen en gewoon ook niet lekker in haar vel zitten. Yentl heeft het ene anti-biotica kuurtje na de andere op. Toen ze één jaar en drie maanden was heeft ze buisjes gekregen en zijn haar neusamandelen geknipt. Na die tijd ging het ietsje beter met haar, maar we gingen ook de zomer van '94 in. Wel was ze nog steeds erg gefrustreerd, in haar koppie wilde ze veel meer dan ze kon. En wat kon ze met 14 maanden, nog weinig. Ze kon alleen maar zitten als ze goed van alle kanten gesteund werd, ze kon niet kruipen, tijgeren of wat dan ook. Toen waren we er zelf ook al over uit dat er motorisch niet érg veel in zou zitten. In die tussen tijd was Yentl al begonnen met fysiotherapie.

Toen Yentl 1 jaar en 8 maanden jong was is ze geplaatst op het VTH team "Pippeloentje" van het revalidatiecentrum "Het Zeehospitsium" in Katwijk. In eerste instantie om haar te testen en te observeren en in tweede instantie als opvang voor twee dagdelen. Ik had het erg nodig dat iemand anders haar ook eens verzorgde. Ze claimde me heel erg. Yentl kreeg daar fysiotherapie en ze werd getest door een orthopedagoog. Dit alles werd begeleid door de maatschappelijk werkster van "Pippeloentje". Yentl en ik hebben het de eerste 3 maanden heel,heel erg zwaar gehad.

Ik weet nog goed toen we daar de eerste keer binnen kwamen. Ik dacht hoort mijn kind hier thuis? Ik zag dus waar ik in eerste instantie zo bang voor was: spastische kwijlende kinderen. Wij keken onze ogen uit daar en dachten is dit ons voorland voor onze Yentl? Ons hart brak toen we er mee geconfronteerd werden ! Tegelijkertijd deden de juffies het heel erg leuk met de kinderen en alles ging spelenderwijs. De eerste 3 maanden heeft Yentl heel erg gehuild als ik weg ging. We hebben toch doorgezet en ben ik telkens een paar minuten langer weggebleven. Tot we op het punt belanden dat ze ALLEEN met de taxi naar Katwijk ging. Aan de ene kant vond ik het heerlijk 2 vrije ochtenden. Aan de andere kant zat ik thuis in spanning te wachten tot ze eindelijk weer kwam. En als ze er dan was snel het schriftje lezen hoe het gegaan was en kijken hoe ze gemutst was. Een afschuwelijke tijd. In die periode kwam ook wel naar voren dat ze niet zelf zou kunnen lopen. We raakten steeds meer vertrouwd met dat idee, het is toch een proces waar je aan moet wennen. In die tijd zijn we ook begonnen met aanpassingen voor Yentl. Een kinderstoel, een rolstoeltje een douchezitje en wat er nog meer nodig was. Yentl begon zich steeds meer thuis te voelen op Pippeloentje. Ze is altijd erg vrolijk behalve als ze niet zo lekker in haar vel zat. En dat gebeurde helaas erg geregeld. Toen en eigenlijk nu ook nog hadden we ook de uitspraak: Dat ze niet kan lopen is niet zo erg, maar dat ze altijd maar ziek zijn daar wordt zij en wij GEK van! Het belemmert haar in haar geestelijke en lichamelijke ontwikkeling, verdomme!

De omslag is eigenlijk een beetje begonnen toen we in januari 1995 hoorden dat ik zwanger was. Raar He? Dat je zwanger kan worden als je niets gebruikt. Nou het gebeurde ons! In eerste instantie schrok ik me dood, ik was er de eerste dag niet echt blij mee. De huisarts sprak de volgende woorden toen ze met de uitslag binnen kwam: Ik kan de vader en Yentl feliciteren, de moeder moet er alleen nog even aan wennen ! Het heeft gewoon zo moeten zijn want zelf had je de knoop voor een tweede kindje toch niet genomen. Ze heeft hartstikke gelijk gehad, na 1 dag was ik al aan "het" idee gewend en was ik er hartstikke blij mee. Ik ben eigenlijk nooit bang geweest dat het niet goed zou gaan. Mijn gevoel zei gewoon dat het goed zat. Yentl vond het hartstikke leuk een baby erbij ze voelde vaak aan mijn buikje. Op 21 juli 1995 zijn we verhuisd en is Yentl voor het ÉÉRST zelf op haar knieën gaan zitten, 2,5 jaar was ze toem. Een erg grote mijlpaal voor haar en voor ons! Met nog 6 weken te gaan gingen we een spannende tijd tegemoet komt de baby nou al? Vroeg Yentl elke dag, ze kon niet wachten !!!!!!!

En ja hoor, eindelijk 1 dag OVERTIJD brak op 9-9-'95 mijn vruchtwater om 6 uur s'avonds. Een kleine golf van paniek ging door mij heen. Wat nu? Het AZL gebeld en die zeiden: je hebt toch nog geen weeen dus doe maar rustig aan. Kom maar hier heen voor een CTG als je klaar ben, dan kun je gerust gesteld de nacht in. Zo gezegd, zo gedaan, eerst mijn ouders gebeld en Yentl op bed gelegen. En om 8 uur op weg naar het AZL. In de auto kreeg ik ineens vreselijke weeën, terwijl ik daarvoor niets had. In het AZL gekomen ben ik nog lopend naar de verloskamer gegaan en heeft ze [dezelfde verpleegster als bij Yentl] ons ingeschreven. De verloskundige kwam om ongeveer 9 uur even kijken maar toen hield ik het bijna al niet meer. De verloskundige zei: Ik ga je niet toucheren want het is de eerste die gewoon geboren wordt en het kan nog wel een tijd duren! Ga maar even lekker onder de douche staan of een eindje lopen. Ik dacht: Mens rot op, ga zelf onder die douche staan ik houd het niet! De weeën kwamen vanaf het allereerste moment gelijk om de minuut, ik was al kapot. Om 10 over 9 kwam de verpleegster nog even binnen lopen of het ging, nou NEE dus. En met dat ik dat zei kreeg ik een pers wee en was er dus grote paniek. Er stond nog niets klaar, zelfs het bed was nog niet omgebouwd.

De verloskundige kwam snel en constateerde dus al volledige ontsluiting en ik mocht persen. Eindelijk ! Maar de baby dipte nog al erg tijdens het persen dus de gynaecoloog werd erbij gehaald. Die besliste dat hij de vacuümpomp ging halen want "het" moest snel komen. Ik weet nog dat ik een lichte paniek had en dacht: Het zal me toch niet gebeuren 40 weken en 1 dag en dan gaat het nog fout. Ik heb nog 1 oerpers gegeven en zonder de vacuüm is "het" geboren. Onze zoon: JIM JARI BOL. Om 21.32 uur op ja, ja een hele mooie datum 9-9-1995. Hij is gelijk meegenomen door de kinderarts maar hij deed het gelijk prima. Het was gewoon allemaal veel te snel voor hem gegaan. Wat wil je ook van de eerste wee tot de geboorte 1,5 uur. We waren de koning te rijk met onze gezonde zoon. We hebben een heerlijke kraamtijd gehad en de schade van Yentl's geboorte goed ingehaald. Yentl vond haar broertje ook zo leuk, ik vergeet nooit haar gezicht toen ze in het ziekenhuis kwam kijken. Jim is ook een voorbeeldige baby geweest, nooit huilen,altijd slapen en zo lief. Soms vergaten we hem wel eens zo lief was hij, een baby uit een boekje. Toen Jim 3 weken oud was is Yentl voor de zoveelste keer heel erg ziek geworden en opgenomen in het ziekenhuis. Daar lagen we dan kind doodziek, baby Jim bij mijn schoonzus en ik nog bijkomend van de bevalling. Een vreselijke week, maar gelukkig knapte Yentl na een dag of drie weer op dankzij een zware kuur per infuus. Toen zijn we ook begonnen met haar dagelijks te sprayen met flixotide en flixonase. En we moeten zeggen sinds die tijd, dus toen was ze bijna 3 jaar is het alleen maar beter gegaan. De periodes van ziek zijn werden veel minder en als ze eens wat had dan was het minder erg. Na die tijd heeft ze nog twee keer in het ziekenhuis gelegen, de laatste keer is nu ongeveer 4 jaar geleden.

TERUG NAAR HOMEPAGE