DE GEBOORTE
Mijn zwangerschap verliep voorspoedig tot dat ik
met 25 weken plotseling bloedverlies kreeg. Na twee dagen in het ziekenhuis te
hebben gelegen mocht ik weer naar huis. Helaas met 29 weken gebeurde hetzelfde
alleen deze keer veel en veel erger. Weer het ziekenhuis in totale bedrust en
afwachten maar. De tweede nacht verloor ik zoveel bloed en stolsels dat ze
dachten dat "het" nu wel zou komen maar nee, alles zwakte toch weer
af. De volgende dag was alles in mijn buik wonderbaarlijk rustig, weinig
bloedverlies en geen gerommel. Maar dat bleek te mooi om waar te zijn. s'Nachts
om half 2 werd ik wakker met onwijze pijn in mijn buik en een erg misselijk
gevoel. Vanaf dat moment kan ik me alleen nog maar vlagen herinneren en de
dingen die ik van Gerd gehoord heb.
Ik werd gelijk aan de CTG gelegen en er werd een
infuus ingebracht. Dit alles resulteerde alleen maar in vreselijk overgegeven
waarbij ik voor mijn gevoel tegelijkertijd een emmer bloed uit perste. Ik werd
doodsbang, ik dacht echt daar ga ik. De weeën kon ik ook niet opvangen ik was
moe, misselijk, bang en ondanks de 10 mensen om mijn bed voelde ik me alleen.
Om half 5 hoorde ik iemand zeggen we gaan je man op bellen, ik dacht: oh ja,
die is er ook nog en die weet nog van niks! Vanaf die tijd is het in een razend
tempo gegaan het ging met mij en met "het" niet meer goed en ben ik
met spoed overgebracht naar het AZL voor een spoedkeizersnede en zo is om 7.31
uur onze dochter
...... YENTL YOLIEN.........
Op de wereld gekomen met een geboorte gewicht
van 1520 gram.
DE EERSTE TWEE WEKEN
Yentl had de eerste twee weken de
"gebruikelijke" problemen zoals: 1 dag beademend, vocht vasthouden, verdenking
van een sepsis, ruggenprik, aan de antibiotica, surfactant gekregen, aan de
CPAP, van de CPAP, weer aan de CPAP, veel apneus, bloed bij het uitzuigen,
sneuvelende infusen, diepe lijn ingebracht, te lage temperatuur, te hoge
temperatuur enzovoorts. Nu schrijf ik dat heel makkelijk op maar toen vond ik
alles echt DOOD eng. Ik was zo bang dat ze dood zou gaan waar ik bij was en
waar ik dat op baseerde weet ik niet precies. Waarschijnlijk omdat het om ons
kind ging en de grote onwetendheid wat je ineens allemaal overkomt.
Maar Yentl bewees zich heel goed, het was een heel
pittig klein ding in die couveuse. En zoals ze die oogjes open kon doen als je
aan kwam en tegen haar begon te praten....... Geweldig! Ze groeide goed en kon
goed zonder de CPAP zodat ze na ruim twee weken over mocht naar de High Care.
Zo kwamen we in wat rustigere tijden en kreeg ik ook veel meer vertrouwen in
haar, totdat......
Stukje uit mijn dagboek
10 februari 1993:
We moeten om kwart voor 5 bij Veerle komen, Yentl's
behandelend kinderarts. Er is niets aan de hand hoor, zei de zuster die de
afspraak voor ons doorgaf. Ik vind het wel vreemd en wat een rare tijd ook! Ik
geloof echt dat er niets aan de hand is, de zuster vertelde dat er nog bij!
Toen we bij Veerle binnen kwamen en zaten zei ze
gelijk: ik heb heel erg slecht nieuws voor jullie, we hebben op de hersenecho
gezien dat Yentl een hersenbeschadiging heeft. Mijn hart stond echt stil, er
ging een schok door mij heen, de grond leek onder mijn voeten te verdwijnen, ik
schrok me rot! Jezus, wat nu? Veerle vertelde gelijk, dat wat ze bij Yentl
zagen op de echo. Ze in het allerergste geval zwaar spastisch en blind zou
kunnen zijn en in het allergunstigste geval hudt ze er weinig of niets aan
over.
Onbegrijpelijk, ik snap er niets van, je bent zo'n
lekker wijfie, en je doet het nu zo goed !!?? Ik kan alleen nog maar janken,
wat moeten we hiermee? Ik zie alleen nog maar spookbeelden van een spastisch
kwijlend iemand in een rolstoel, godver de.........