Dinsdag 29 april 2008           Dag 1                    78,82 km

De wekker liep om 2:45 uur af. Koffie gezet en tegen 3:20 uur bracht mijn vrouw en zoon me met de auto naar vliegveld Weeze in Duitsland, ongeveer 50 km verderop.  Om 4:30 uur reed ik met mijn fiets de hal binnen. Snel de pedalen van de fiets gehaald en het stuur gekanteld. Daarna de hoes erover en klaar om in te checken. Ook andere Nederlanders stonden hun fiets in te pakken. De dame van de balie deed nogal moeilijk over mijn banden. De lucht moest er per se uit, terwijl op hun website staat dat dat niet hoeft. Ik weigerde en bracht mijn fiets naar de bagagejongen die er niet moeilijk over deed. Om 6:06 uur vlogen we en ik was direct al in gesprek met mijn Ierse passagier. Daarna gingen we beiden een beetje slapen. De zon kwam prachtig op boven de wolken. Toen we boven Ierland vlogen, zag je een lappendeken van allerlei kleuren groen. Geweldig gezicht. Ik had er nu al zin in. We landden vroeger dan gepland. Bagage was er snel en de fiets werd apart binnen gereden. Geen beschadiging gelukkig. Pedalen weer gemonteerd, bidons gevuld met water en om 7:30 uur fietste ik de hal uit. Het was zonnig en beetje fris. Na de eerste rotonde was ik de weg al kwijt. Chauffeurs toeterden dat ik verder naar links moest gaan rijden. Was wel even wennen dat links rijden. Omdat ik de weg kwijt was, ben ik maar over de drukke N18 richting Ennis gereden. Niet fijn rijden, maar het schoot wel op.

Bij Clarecastle kon ik dan eindelijk de “snelweg” verlaten. Over landweggetjes naar centrum van Ennis. Leuk stadje met gekleurde huizen. In de winkelstraat bij de Vodafone een SIM-kaart gekocht waarmee ik veel goedkoper kon bellen naar Nederland, nl. 30 ct per minuut. Op een terrasje gezeten met een mega-grote kop koffie en appeltaart. De zon scheen op me! Dit was wel het laatste wat ik had verwacht in Ierland. Ondertussen speelde een jongen op straat prachtige gitaarmuziek en zong er bij. Het Ierland-gevoel was er al helemaal bij mij. Ennis uit gereden over de drukke N85 richting zee. Op een gegeven moment kreeg ik schoon genoeg van al die auto’s en ben de binnenlanden in gevlucht naar het gehucht Mauricemills. Ik kwam ineens niemand meer tegen, behalve een groot zwart dier. Het leek op een grote rat…De stekelbrem stond in volle bloei en het zag er overal geel. Mooie wolkenluchten boven de bergen. Flink klimmend en dalend in Ennistimon gekomen. De kustplaatsjes Lehinch en Liscannor door gefietst. De klim na Liscannor was de enige tijdens de hele tocht, waarbij ik moest afstappen. Tijdje gelopen en verder naar de Cliffs of Moher.

Nog wat broodjes gegeten die ik uit NL had meegenomen. Wandeling langs de cliffs gemaakt en het was supermooi. Totaal geen afscheiding met de afgrond. Als je een misstap zou maken lag je 200 m beneden in zee! De Atlantische Oceaan beukte tegen de rotsen en dat was te horen. Een paar kilometer zo gelopen langs de afgrond. Verder gaan fietsen richting Doolin. Afdaling gemaakt naar Fischerstreet. Mooi uitzicht over zee met een toren op de voorgrond. Na de afdaling stond ik ineens midden in Doolin. Bij de beroemde pub van Gus O’Connor binnen een Murphy-bier besteld en buiten op de piknikbank in de zon gedronken. Er waren meer toeristen op dat idee gekomen. Nog even gepraat met Amerikaans stel die heel Ierland in 3 weken deden. Al om 16:30 uur heb ik de B&B opgezocht. Heette ook O’Connor. De gastvrouw was erg stug en zakelijk. Het was er doodstil. Volgens mij was ik de enige gast. Gedoucht en sterke koffie gezet op de kamer. Even uitgerust en tegen 18:00 uur gaan fietsen naar de pub van McDermott. Ik heb er heerlijk gegeten: groentesoep, fish&chips en een Guinness. Inclusief fooi kostte me dat € 20. Er zaten meerder mensen te eten en ook de barkrukken waren bezet. Toen ik buiten kwam, regende het een beetje. Ik ben een tijdje gaan slapen in de B&B en heb de wekker gezet. Om 21:30 uur naar O’Connor waar traditionele muziek werd gespeeld. Vier muzikanten zaten gewoon tussen de rest van de gasten en speelden geweldig mooi. Heel relaxed allemaal. Ik zat eerste rang op een barkruk met mijn Carlsberg-bier. Daarna besloten dat ik het alleen nog bij Guinness zou houden. Ik was tenslotte in Ierland.  Na één uur genoten te hebben, werd het tijd voor wat anders. Dus de fiets gepakt en naar McDermott’s gegaan. Daar speelde een gitarist en een banjospeler. Zelden zulke mooie muziek gehoord en ik heb zeker 2 uur ademloos zitten luisteren. Later bleek dat hij de bekende Ierse banjospeler Kevin Griffin was. Aan het eind nog met een Australische jongen gepraat die leeft van de opbrengst van zijn straatmuziek. Pas tegen 1:00 uur zocht ik mijn bed op.

Woensdag 30 april 2008        Dag 2                     30,77 km

Lang uitgeslapen. De zon scheen door de dunne gordijnen heen. De gastvrouw had Irish breakfast gemaakt met cereals, ei, worstjes, gebakken tomaat en toast. Verder nog orange juice en slappe Ierse koffie. Voorlopig kon ik daar weer verder mee. Om 9:15 uur de 1 km lange tocht naar de ferry genomen. Kaartje gekocht van € 20 om naar het eiland Inishmore te gaan. Dit is één van de Aran-eilanden. Zodoende hoefde ik niet helemaal via Galway te fietsen om in de Connemara te komen. Ik moest nog een uur wachten voor we vertrokken en die heb ik benut door foto’s te maken van de aparte rotsen aan de kust met groeven er in. We vertrokken dwars door de ruige branding. Heftig bootreisje! Al snel kwam er een helikopter boven ons hangen die een reddingsoefening ging doen. Er kwamen wat mannen uit de helikopter afdalen en landden op de boot. Leuk meegenomen dit. Op het eiland Inisheer gingen een aantal wandelaars van boord. Wij gingen verder en waren er tegen 11:45 uur. Ik ben direct gaan fietsen langs de kust met ontelbaar veel muurtjes langs de weilanden en akkers. In plaats van prikkeldraad, bouwen ze hier een muur van losse stenen. Mooie vergezichten met eilanden in de verte. Ik hoorde wat oude mannen Gaelic met elkaar praten en verstond er niet 1 woord van. Gestopt bij het stenen fort Dun Aengus. Deze was alleen te bereiken via een kilometerslange klim door het kale landschap. Het was de moeite van het klimmen meer dan waard! Het fort was gebouwd tegen de klippen van 90 m hoog. Ook hier weer op het randje gezeten

en genoten van het geluid van de golven tegen de rotsen. De zon scheen heerlijk in mijn gezicht. Ik had me voorbereid op regen in Ierland, maar ik had zeldzaam mooi weer. Na een uurtje gewandeld te hebben over het fort en langs de klippen, ging ik weer naar beneden. Daar zat men op het terras soep te eten en wat te drinken. De terugweg naar de haven ging wat moeilijker. Ik koos voor een andere route en belandde midden in een stenen landschap met onverharde wegen. Geen boom te zien op het eiland! Ik kwam niemand meer tegen en dacht er maar even niet aan als ik een lekke band zou krijgen. Na een paar uur weer in de haven van Kilronan. Omdat ik nog lang moest wachten op de overtocht naar Rossaveel in de Connemara, ben ik op terras van hotel gaan zitten. Daar genoten van een Guinness. Het was erg zonnig en achteraf bleek dat mijn gezicht roodverbrand was. Tegen 16:45 uur kon ik aan boord van de ferry. Ik betaalde € 13. Ik hield mijn hart vast toen ze mijn fiets aan boord hezen.  Aan de ene kant een man die de fiets met één hand omhoog tilde en aan de andere kant een man die er net met zijn vingertoppen bij kon en daartussen het water. Beetje zitten dommelen aan boord. Deze luxe ferry was al na 45 minuten aan de overkant. In Rossaveel viel weinig te beleven, dus door gefietst naar Carraroe. Het lag wel wat buiten mijn route. B&B gevonden en weer € 40 betaald. Erg luxe douche. Grietje gebeld en gehoord wat ze met Koninginnedag gedaan hadden. Carraroe was nogal uitgestorven helaas. Eten bij de pub kon niet, want ik was te laat. Op mijn vraag of er nog live muziek gespeeld zou worden, antwoordde de barman: “Tonight we’ll get drunk and tomorrow we will play music.” De Chinees zag er ook verlaten uit en bovendien geen gerechten die ik van de Chinees ken. Tegen mijn zin bij een fastfood restaurant een quarterpounder en frites weg zitten kauwen. Het vulde en ik was slechts € 8,30 kwijt. Op mijn kamer nog wat voetbal zitten kijken: Liverpool tegen Chelsea. Daarbij een Guinness uit blik gedronken die ik bij de SPAR had gehaald. Al tegen 22.30 uur gaan slapen.

Donderdag 1 mei 2008       Dag 3                 99,14 km

Uitgebreid Iers ontbijt gegeten en om 8:00 uur zat ik alweer op de fiets. Wederom een zonnige dag. Bij Casla een paar kilometer verkeerd gereden. Toch de R336 naar het noorden kunnen vinden. Het landschap was geweldig mooi: vennetjes, stenen, wilde beekjes en loslopende schapen met zwarte koppen. En in de verte de aanblik van Maumturk Mountains met donkere wolken er boven. Via Kinvarra naar Kilkieran en Carna. De hele streek lag vol met grote keien. Vrij vlakke etappe, want ik fietste een kustweg door de Connemara. Even gerust op een monument bij en kruising. Met wind mee in flinke vaart naar Cashel. Het dorpje Roundstone was het eerste van betekenis deze dag. Leuk haventje aan kraakhelder zeewater. Voorbij dit dorp kwam ik bij een zandstrand.

Alleen een Iers stel lag erin het zand, verder niemand. Ik had bijna de neiging om te gaan zwemmen. De kleur van de zee deed niet onder voor die in Griekenland. Lekker in het zand en de zon liggen uitrusten. Mijn hoofd deed zeer van de zonnebrand. Saai stuk gefietst naar Ballyconneely. Ik had trek in iets hartigs. In de supermarkt Garlic bread gekocht. Paar kilometer verder aan alweer een mooi zandstrand dit opgegeten. Was niet lekker, want je moest het eigenlijk in de oven doen! Nogal vette hap. Hartige salades zijn moeilijk te vinden in de supermarkt vond ik. Aan het eind van de middag kwam ik aan in Clifden na 99 km. Heel leuk, kleurig stadje. In de hoofdstraat waren veel B&B’s. Op goed geluk eentje gekozen en dat was een prima keus. De naam was “The Arch”. De eigenaar Paddy, met strooien hoed, deed open en liet me de kamer zien, de zgn. James Joyce kamer. Daarna moest ik beneden komen om met hem, zijn vrouw en een Amerikaans echtpaar een welkomstborrel te drinken. Het was geen whisky. Het smaakte prima en na de tweede hield ik het voor gezien. Het stadje lopend verkend. Ik ging een Guinness drinken naast de B&B in een mooie pub. Mijn dochter Anneloes gebeld voor haar 10^e verjaardag. Het avondeten weer in dezelfde pub genomen aan de bar. Ik had een assortiment vis met frites en salade. Lekkerste maaltijd van de hele trip. Uiteraard weer een Guinness er bij voor € 21. Ik vond Ierland niet echt duur. Maar als je wijn of whisky wilt drinken, dan ben je veel geld kwijt. Een Guinness kostte vrijwel overal €3,80. Tot 22:00 uur ben ik weer gaan slapen. Toen naar een andere pub op 30 m afstand waar live muziek was. Een vrouw met accordeon en een man met gitaar en hij zong ook nog. Ook weer mooi, maar wel erg traditioneel. Aan de bar dit een uurtje zitten te kijken en toen moe naar bed.

Vrijdag 2 mei 2008            Dag 4                 88,13 km

Paddy had om 7:30 uur mijn Iers ontbijt klaar. Af en toe hoorde ik hem met zijn vrouw praten, die iets verderop nog in bed lag. Ik was de enige in de ontbijtzaal. Hij had fris bronwater voor mij voor in de bidons. Het had ’s nachts flink geregend, maar nu was het droog. Het landschap was weer mooi, met veel bos en stromende bergbeekjes. Verderop fietste ik dan weer langs de zee. Heel afwisselend. In Letterfrack heb ik bij een supermarkt een opwaardeerkaart voor de telefoon en een  petje gekocht om me tegen de zon te beschermen.  Ik kwam langs Kylemore Abbey.

Indrukwekkend gebouw geplakt tegen de bergen met een meer er voor. Het werd steeds leger om me heen. Alleen nog bergen en stukken waar turf ontgonnen werd. Na een paar uur kwam ik langs de grootste “fjord” van Ierland: Killary Harbour. Het enige geluid was het gezang van de leeuweriken. In Leenaun koffie gedronken in een hotel. Gepraat met een Franse serveerster die daar stage liep om haar Engels te verbeteren. Dan moet je volgens mij niet in Ierland zijn. De grens met county Mayo gepasseerd. Na uren fietsen kwam ik dan eindelijk in de pas richting Delphi. In de Doolough Pass waan je je in een landschap van “Lord of the Rings”. Groene bergen aan weerszijden, geen bomen en ik kwam vrijwel niemand tegen. Tijdje aan een meer gezeten in m’n eentje.

Verder naar Louisburgh. Daar een salade gekocht met broodjes en een energiedrankje. Dit heb ik een paar kilometer verder aan een strandje (Old Head) gegeten. Ik had uitzicht op de zee met Achill-island in de verte en rechts van me Croagh Patrick, de berg waar men processie houd op St. patrick’s day. Na een half uurtje verder gefietst langs de kustweg in de stralende zon. Tegen 17:00 uur in Westport aangekomen. Direct een B&B geregeld pal in het centrum van het levendige stadje. De bazin voelde er weinig voor om mij om 7:30 uur al ontbijt te serveren. Dat was veel te vroeg! Als  alternatief zou ze me ’s avonds sandwiches brengen. Na een douche het stadje in, waar het ineens hevig begon te regenen. Pub in gevlucht en uiteraard een Guinness gedronken. Toen ik de pub uit liep scheen de zon alweer. Gegeten in een pizzeria. Ik nam soep en pizza met kip. Het was niet lekker en alweer moeten concluderen dat pizzeria Pibia in Doetinchem de lekkerste pizza’s ter wereld maakt. Mijn honger was nog lang niet gestild. In een supermarkt Guinness (wijn is niet te betalen), muffins en fruitsalade gekocht en deze op de kamer gegeten met de TV aan. Gezien dat er een enorme cycloon raasde over Birma. Beetje geslapen en om 22:00 uur de stad weer in op zoek naar muziek. Deze vond ik in een enorm leuke pub. Je kwam in een ruimte vol mensen en als je dan naar achteren liep had je weer een ruimte vol mensen. Zo had je ongeveer 5 van die kamers. In de achterste speelden wat Ieren op hun viool. Ondertussen aan de praat gekomen met een Iers stel. Ik kon ze nauwelijks verstaan, maar we hadden het gezellig.  Ze hadden, net als ik, ook 5 kinderen en waren 12 jaar geleden uit Belfast “gevlucht”, omdat de tegenstelling katholiek-protestant daar nog altijd belemmerend werkt voor als je werk zoekt. Een aantal kerels werd wel erg luidruchtig. Ik werd er claustrofobisch van in de menigte en ben om 23:15 uur gegaan. Heerlijk trouwens dat rookverbod. Frisse lucht in een overvolle kroeg. De vrouw van de B&B had de sandwiches vergeten, dus toen zelf maar gaan vragen.

Zaterdag 3 mei 2008         Dag 5                 120,19 km

Toen ik de gordijnen open schoof, zag ik dat het zwaar bewolkt was. Koffie gezet met de waterkoker en poederkoffie. Ik had alleen wat sandwiches. Rond 8:00 uur fietste ik Westport uit. Het motregende. Killavally door en toen langs de oever van Lough Mask gefietst. Je kon de overkant van het meer niet zien. Op een bankje langs het meer wat muffins gegeten. Het weer werd steeds slechter. Het regende behoorlijk door. Woeste golven op het meer. De regenbeschermers voor de schoenen heb ik aan gedaan en mijn rugzak  in plastic vuilniszak gepakt. Mijn fietstassen waren gelukkig waterdicht. Door de stromende regen naar het plaatsje Toormakead. Ik vond de regen niet erg. Van tevoren ging ik er vanuit dat ik regen zou krijgen. De wolken lagen als watten op de bergen. Heel mysterieus allemaal. Ook nu kwam ik bijna niemand tegen. Op deze hele vakantie ben ik niet één fietser met bepakking tegen gekomen. Na Finny weer fantastisch panorama over een meer.

Bij Clonbur mijn laatste sandwich gegeten onder een boom. De regen werd nu wat minder. In de SPAR van plaatsje Cong wat eiersalade en energiedrank gekocht voor € 6,70. Erg duur dus. De Cong Abbey vond ik niets en snel verder gegaan. Toen kwam ik aan een grote poort richting een kasteel. Het was een enorme oprijlaan van een kilometer. Kolossale bomen in een parklandschap. In de verte zag ik het kasteel, Ashford Castle, liggen tegen een achtergrond van het meer Lough Corrib waarop zeilbootjes dobberden. Om het kasteel gefietst en de tuinen en fonteinen bekeken. Bij het plaatsje Cross de weg naar Galway gepakt en dat was een verkeerde beslissing. Enorme drukke weg waar ze met 100 km/uur langs je heen raasden en ik moest pal tegen de zuidenwind in rijden. Na 45km eindelijk in de stad Galway gekomen. Ik dacht even snel een B&B te vinden. Alle B&B’s zaten vol! Het was het weekend van Bank Holiday, een feestweekend, en blijkbaar trok men massaal naar Galway. Overal het bordje “No vacancies”, dat er geen vrije plaatsen meer waren. Ten einde raad maar buiten de stad gaan zoeken, in de voorstad Salthill. Ook daar was alles vol en ik begon lichtelijk wanhopig te worden. Bij een B&B kon ik wel terecht als ik voor 2 nachten zou betalen en dan ook nog € 90,- per nacht. Toch maar niet gedaan. Toen kreeg ik bij een hotel, waar ook alles vol was, een tip om eens rond het kerkje te zoeken. Bij de eerste B&B had de oude eigenaar een vaag verhaal dat er misschien  nog 2 dames zouden komen. Toen ik aan bleef dringen en mijn wanhoop toonde, mocht ik blijven slapen. Het was 19:00 uur. Opgefrist en toen weer naar Galway gefietst. Drukte van belang in het gezellige centrum. Mensen zaten op het terras, ondanks het vrij frisse weer.

Veel dronken mannen op straat. Bij het lelijkste plein van Galway (Eyre Square) kebab, frites en cheeseburger gegeten bij een Algerijn. Vreemde types op straat: groep vrouwen met rose kleding en blauwe duivelhoorntjes. Ze noemden zich de “Pink Ladies”. Buiten op het terras een Guinness gedronken. Ineens zag de Australiër voorbij wandelen die ik eerder in Doolin had ontmoet. Ik ben hem gevolgd door het voetgangersgebied en nog wat gepraat. Hij had een tip voor live muziek die avond. Fiets weer opgezocht waar een bidon van gestolen was. Even buiten het centrum was de pub “The Crane”. Er was inderdaad traditionele muziek en zeer de moeite waard. Een man ging zelfs een Iers lied solo zingen. Indrukwekkend. Het ging er heel relaxt aan toe. Fluitspeelster kwam er halverwege een nummer bij zitten en floot een deuntje mee. Accordeonspeler ging gewoon praten met een bekende, terwijl hij speelde. Tijdje op een barkruk dit alles bekeken. Om 22:00 uur gegaan en doodmoe gaan slapen.

Zondag 4 mei 2008           Dag 6                 95,57 km

Om 7:30 uur had de man van de B&B al een ontbijt voor me. Hij vond het heel erg van de gestolen bidon. Maar ja, daar kon hij weinig aan doen. Hij schaamde zich voor zijn landgenoten. Het weer was weer prima. Dwars door Galway, waar het nu uitgestorven was. Om 8:30 uur al een stomdronken Ier op straat zien zwalken. Over saaie wegen de stad uit en helaas weer een drukke weg, de N18. Eindelijk bij plaatsje Kilcolgan kon ik de weg verlaten. Kinvarra was een heel kleurrijk dorp met een fraai kasteel. Bont geschilderde huizen aan een haven. De N67 blijven volgen naar Ballyvaghan. Ik had verwacht over een kustweg te rijden, maar de zee was nauwelijks te zien. In Ballyvaghan op een T-splitsing in een restaurantje met de toepasselijke naam “Tea Junction” een kop soep met sodabrood gegeten. Dit deed ik om krachten op te doen voor de klim over de Burren. In winkeltje er naast een CD met Ierse muziek gekocht. Langzaam aan de klim begonnen. Het viel me erg mee en ik kwam al snel in het maanlandschap. Overal kalksteen, heel apart. Orchideeën gefotografeerd en de sleutelbloem die je heel veel ziet. Tijdlang over het plateau gefietst toen ik eindelijk bij de dolmen van Poulnabrone kwam. Het lijkt op een hunebed, alleen veel kleiner. Het ding staat er al 4500 jaar en trok veel toeristen. Ik had het al snel gezien en ben doorgefietst naar Corrofin. Daar even uitgerust op een bankje. Mijn jasje kon uit, want het was weer warm. Aan het eind van de middag kwam ik in Ennis en daar snel een B&B gevonden. Deze kostte € 45. Na de douche het stadje in gewandeld en bij de pub “Brogans” uit gekomen. Aan de bar gezeten en gepraat met een oude, dronken Ier die van alles van me wilde weten.

De barvrouw was Nederlands. Ze kwam uit Steenderen. Een paar jaar geleden was ze met een vriendin op vakantie en verliefd geworden op het land. In Nederland heeft ze alles verkocht en ze woont nu permanent in Ierland. Ze moest keihard werken in deze grote pub. Aan de bar heb ik zalm, aardappelpuree, bloemkool gegeten. Het was niet zo veel, maar lekker. In dezelfde straat wat inkopen gedaan bij de gigantische supermarkt Dunnes. Deze is 24 uur per dag open. Op mijn kamer nog wat gegeten en gedronken. Geslapen tot 22:00 uur. Toen weer de stad in naar “Brogans”. Daar was het enorm druk. De Ierse muziekgroep was nauwelijks te horen door de herrie van de kroeg. Na 2 Guinness ben ik gegaan. Ik heb even in een andere bar gekeken, waar 2 violisten speelden. Op straat gesproken met Schotten uit Inverness. Ze waren in Ennis vanwege een toernooi tussen Schotten en Ieren. Het ging om een balspel wat leek op Hurley. Ierland vonden ze een vlak land (!). Ze liepen in volledige Schots outfit op straat. Omdat het nog wat vroeg was om naar bed te gaan, ben ik in een pub terecht gekomen waar rhythm & blues gespeeld werd. Twee jongens met een gitaar en een drummer. Het was zo mega-goed, dat ik wel 2 uur ben blijven zitten. Keiharde, swingende muziek. Er werd volop gedanst door de Ieren die niet geheel nuchter meer waren. In mijn enthousiasme bestelde ik een whisky aan de bar. Ik kreeg een klein bodempje waar ik € 5,20 voor neer moest tellen! Dat was de eerste en de laatste keer dat ik dat bestelde. Met suizende oren weer terug naar de B&B. De hele nacht door hoorde je lallende en zingende Ieren.

Maandag 5 mei 2008         Dag 7                 62,06 km

Door de zon in mijn kamer wakker geworden. Ik kon er een relaxte dag van maken, omdat ik niet zo ver hoefde te fietsen. Pas om 9:00 uur ging ik ontbijten. Ik zat bij een Duitser aan tafel. Hij woonde sinds 1 jaar in Dublin en werkt in de IT-sector. Beetje gekletst over de verschillen tussen Duitsland/Nederland en Ierland. Wat hij het meest miste was het gebrek aan keus tussen brood. Toen viel me inderdaad op dat ik nauwelijks bakkerijen had gezien. Alle winkels in Ennis waren gesloten, vanwege Mayday. Om 10:50 uur ging ik fietsen richting Quin. De Quin Abbey was zeer de moeite waard om even doorheen en omheen te lopen. Nog een ander kasteel aan de buitenkant bekeken. Deze lag in een golvend, Engels aandoend landschap. Ook veel holle wegen in de gebied. Via Sixmilebridge naar het zuiden.

Aan de “snelweg” was helaas niet te ontkomen en dus reed ik weer op de drukke N18. Gelukkig was het maar een klein stukje naar afslag Bunratty. Ook hier een het grote kasteel “Bunratty” bekeken. Ik had niet zo’n neiging om binnen te kijken en zeker niet toen ik de entreeprijs van € 15,- zag. Busladingen met toeristen werden afgeleverd bij het kasteel. Over een klein weggetje langs het kasteel ben ik richting Shannon gefietst. Het was flink warm, dus ik fietste weer zonder jas. Al om 15:30 uur kwam ik in de B&B “Hillside”. Deze had ik vanuit Nederland al besproken, omdat ik geen zin had om op het vliegveld te overnachten. Shannon stelde niet voor. Alleen een groot shopping-centre, dat was alles. Ciabatta met kip gegeten bij “Supermacs”. Toch hadden ze wel weer pubs. In een pub een Guinness gedronken. Daarna beetje doelloos door het winkelcentrum geslenterd. Het deed me allemaal erg aan Amerika denken, waar ik in 2005 was: de grote winkelcentra, de fastfood-ketens en vooral de bouw van de huizen. Huizen met pastelkleuren, pilaren ervoor en van die keurige grasvelden. Ik ben alvast de weg naar het vliegveld gaan rijden, zodat ik ’s nachts niet hoefde te zoeken. Het bleek vanaf de B&B 3 km te zijn. Het plan was om te gaan eten bij het Oakwood Hotel aan de grote doorgaande weg. Ik kwam in een enorme bar met veel houtwerk. Overal hingen enorme TV-schermen (ook weer erg Amerikaans). De gemiddelde leeftijd van de bezoekers lag ver boven de 60. Een biertje besteld en fish & chips. Het bier kwam wel, maar het eten niet. Erg lang gewacht. Er werd me verzekerd dat ik binnen 5 minuten het eten zou hebben. Na nog eens 15 minuten wachten ben ik gegaan. Toen maar weer naar “Supermacs” om frites, stokbrood met vlees, uien en champignon te gaan eten. Uiteraard een grote cola er bij. Verder viel er niets te beleven in dit vreemde stadje. Op mijn kamer heb ik koffie gezet met de waterkoker en ben tegen 23:00 uur gaan slapen.

Dinsdag 6 mei 2008           Dag 8

’s Nachts werd ik een beetje wakker van het gestommel boven me. Er was blijkbaar nog iemand die vroeg op moest. Om 4:45 uur opgestaan en mijn wielerkleren weer aan getrokken. In de keuken boven me zouden ontbijstspullen staan, zodat ik zelf wat kon maken. Koffie gezet, cornflakes met melk en sodabrood gegeten (gelukkig de laatste keer..). Terwijl ik in alle vroegte alleen in de keuken zat, kwam er een man binnen. Hij was in pak en het bleek een piloot van Ryanair te zijn. Hij dronk koffie en ging buiten een sigaret roken. Een taxi kwam hem ophalen. Rond 5:30 uur gefietst naar het vliegveld. De trappers weer verwijderd en het stuur gekanteld. Hoes er over en klaar, dacht ik… Weer begon de baliemedewerkster moeilijk te doen over de lucht in mijn banden. Het feit dat op hun eigen site staat dat je de lucht er in mocht laten, negeerde ze totaal. De security-man kwam er bij en die maakte me duidelijk dat HIJ bepaalde dat de lucht er uit moest. Weinig keus dus. Om 7:25 uur stegen we op. Het was helder boven Nederland en ik kon Noord-Holland en de Waddeneilanden goed zien. Nauwelijks 1,5 uur later landden we op Weeze. Lang bezig geweest om weer wat lucht in de banden te krijgen. In het plaatsje Weeze bij een tankstation de banden hard kunnen oppompen. Toen nog 56 km gefietst via Kleve en Emmerich. Flink, warme dag in Nederland. Thuis waren de kinderen er. In de tuin mijn avonturen verteld.