Auto geparkeerd in het plaatsje Weeze bij het station. De laatste 5 km ging ik fietsend naar het vliegveld. Dat scheelde toch weer 42,50 euro aan parkeerkosten! Pedalen eraf, stuur gekanteld en in hoes verpakt. De rij voor de balie viel enorm mee. De lucht hoefde niet uit de banden. We vlogen mooi op tijd en 1 uur en 10 minuten later geland op Leeds-Bradford rond 13.45 uur. Vanuit de lucht zag ik al dat het weer niet best was.  Het plensde werkelijk toen ik het vliegtuig uitstapte en de landingsbaan over liep. Omdat Engeland niet bij de Schengen-landen zit, duurde de paspoortcontrole lang. Uiteindelijk was het dan zo ver. Ik fietste de Engelse regen in. Mijn hele route had ik van tevoren gemaakt met Google Maps en Streetview. Raar dat je dan allerlei gebouwen en wegen herkend zonder er ooit te zijn geweest. Na een paar kilometer kwamen er al pittige klimmetjes. Ik kon er nog net tegenop zonder af te stappen. Het landhuis Harewood House gezocht, maar het weggetje dat ik in gedachten had, was afgesloten. Dus dan maar improviseren en je oriëntatiegevoel gebruiken. Aan 2 paardrijdende dames gevraagd hoe ik bij het landhuis kon komen. Ik kreeg een zeer uitgebreide uitleg. Na door het omliggende park met grote groepen herten te hebben gefietst, kwam ik er dan. Het kostte 6,50 pond, dat was halve prijs voor fietsers. Helaas was het huis al gesloten op dit tijdstip, dus alleen de tuinen en het vogelpark waren  te bezoeken. Het sombere weer zorgde er voor dat ik het allemaal niet zo indrukwekkend vond. Op piknikbank het brood van thuis opgegeten en toen tegen 16.20 uur weer verder. Het was droog, maar zwaarbewolkt. Ik deed mijn regenjas uit omdat het een beetje zwoel weer was. Via een lange saaie weg van Wethereby naar York om 18.30 uur de stad York in.

Donderdag 11 augustus 2011         Dag 2      86,86 km

Toen ik naar de ontbijtruimte liep hoorde ik de regen hard tikken op het glas van de serre. Dat beloofde niet veel goeds. Heerlijk, uitgebreid Engels ontbijt genoten, compleet met black pudding. 31 pond afgerekend en om 8.00 uur op de fiets in de regen. De stad York uit gefietst. Het werd al snel landelijk met weiden met schapen, koeien en paarden. De regenjas kon uit, omdat het warmer werd. Later zou ik nog een keer of 4 à 5 de jas weer aan en uit doen. Na het dorpje Sheriff Hutton begon het echte klimwerk. In een bosje af moeten stappen en toen de fiets omhoog duwen. Na een paar minuten sta ik dan even stil. Ik hang over mijn fiets te hijgen en kan daarna weer verder. Iets verderop weer geprobeerd te fietsen, omdat dat toch ietsje sneller gaat. Boven op de heuvel stond een bankje. Ik heb me gesleept naar het bankje en zeker 10 minuten zitten hijgen daar. Mooi uitzicht, dat wel. Banaan gegeten en wat gedronken.  Flinke afdalingen en beklimmingen. Bij de afdalingen moest ik goed opletten, want het wegdek was nat. In een klein dorpje water gevraagd en gekregen. Toen nog een afdaling van 20% en daar zag ik in de verte de hei. Ik zou namelijk door een van de grootste heidevelden van Europa gaan: het nationaal park “North York Moors”.  Na de pittige afdaling, gelijk weer een pittige klim, waarbij ik weer moest afstappen. Rondom steeds meer paarse heidestruiken met schapen er tussen. Het aardige dorpje Hutton-le-Hole was het laatste bewoonde plekje wat ik voorlopig nog zou tegen komen. Het ging weer steil omhoog de eindeloze heidevelden op. Het begon harder te regenen. Door mijn inspanningen, begon mijn bril aan de binnenkant te beslaan en aan de buitenkant de regen. Kortom, ik zag bijna niets meer! Verderop zou er een uitzichtpunt komen. Het duurde erg lang voordat ie kwam. Ondertussen fiets weer voort geduwd de heuvels op. Je hoorde veel klaterend water om je heen. Kleine stroompjes langs en over de weg. Eindelijk bereikte ik het punt. In het natte gras, tussen de schapenkeutels, neergeploft. Ik trilde helemaal vanwege het gebrek aan energie. Dus mijn maaltijdsalade van pasta met tonijn opgegeten. Nog een banaan en wat choco-repen en ik kwam weer bij. Wat foto’s van mezelf gemaakt met de zelfontspanner. Na de top stonden er waarschuwingsborden voor een gevaarlijke afdaling van 25%. Dat was ie zeker. Ik durfde niet met de fiets er af over het natte wegdek vol met haarspeldbochten. Dus een heel eind gelopen met de fiets aan de hand, bergafwaarts. Niet prettig voor je knieën en kuiten. Ook moet je de zwaar bepakte fiets tegenhouden. Wel een kilometer geschuifeld zo, voordat ik het weer aandurfde. Keihard door een dorpje gestoven en even later kon ik weer 25% tegen de heuvel op. Dat werd weer lopen. Eind verderop stond een Keltisch kruis (millenium cross) en ik was in de veronderstelling dat ik het hoogste punt bereikt had. Helaas…. Kilometers klimmen. Het werd zelfs mistig. Heel mysterieus allemaal als je verderop een schaap midden op de weg ziet opdoemen uit de mist. Eindelijk had ik dan het hoogste punt bereikt. Foto gemaakt van een verkeersbord met 33% afdaling er op. het landschap veranderde en er kwamen meer weilanden en bos. Ik kwam weer wat mensen tegen. Wielrenners haalden me in, terwijl ik vol in de remmen kneep. In de stromende regen ging het naar Whitby. Rond 17.00 uur in het kustplaatsje aan gekomen.

Ontbeten met toast en eieren, want ik had niet zo’n trek. Door de ruiten van de ontbijtruimte kon ik de zee zien en zowaar wat blauwe stukken tussen de wolken. De fiets uit de garage gehaald, vers water in de bidons gedaan en om 8.15 uur zat ik op de fiets. De zon scheen zelfs! Toen zag dit stadje er nog leuker uit. Stadje uit geklommen en een heel eind langs een rivier gereden. Daarna een pad voor fietsers en wandelaars en al snel moeten afstappen, omdat het te steil was. Bovenop over een smal pad gefietst met links mooie vergezichten en rechts heuvels en bos. De zon was alweer verdwenen en zou zich verder die dag niet meer laten zien. Via kleine dorpjes weer in de heide van de Moors gekomen. De klimmetjes waren gelukkig wat minder heftig dan gisteren. Langs stenen muurtjes en prachtige vergezichten over de hei gefietst. Op een steen middenin de hei mijn banaan en koekjes gegeten. Er kwam vrijwel niemand voorbij.  Zwaar bewolkt, maar droog de hele dag. Rond 12.30 uur begon het steeds meer te dalen. Langzaam verliet ik de heidevelden. Onderweg zag ik een hele rij mollen hangen aan het prikkeldraad. Misschien hingen ze te drogen om de vacht. In het levendige stadje Stokesby even over de markt gelopen. In het dorpje Hutton Rudby een maaltijdaslade gegeten op een bankje in een park. Het was pas 13.30 uur en nog maar 35 km te gaan. Ik had dus veel tijd. Het landschap werd valk en saai. Veel landbouw hier. De ene keer vervloek je de heuvels, maar rechte wegen en saai landschap is ook niet alles. Rond 17.00 uur kwam ik bij het B&B Westend Guesthouse in Richmond. Hele aardige mevrouw deed open. Fiets kon in haar schuurtje. Ze ging direct koffie zetten voor me. Ze vroeg me waar ik overal geweest was en vertelde dat ze pas sinds 2 jaar deze B&B hadden. Morgen zou ze dan eindelijk eens 2 vrije dagen hebben. Prachtige kamer had ik daar. De mooiste van de hele reis. Alles in cottage-stijl. Quilt kleden, gehaakte gordijntjes, kussens. Na de douche naar het stadje gewandeld. Duurde zo’n 10 minuten. Zachtjes begon het te motregenen. Bij de pub “Black Lion” goed gegeten: tomatensoep, visburgers met salade en friet en een “Black Sheep” van de tap. Weinig sfeer in deze pub. De paar gasten zaten naar een groot TV scherm te staren waar een cricketwedstrijd aan de gang was.  13,30 pond afgerekend en het uitgestorven plaatsje doorgelopen. Aardig plein, kerk en kasteel, maar in de motregen niet bijzonder. Aangezien de kans op een pub met live muziek 0% was, heb ik in de COOP wat boodschappen gedaan. Flesje wijn, 2 bananen en bakje olijven met fèta. Op de hotelkamer TV gekeken en de wijn gedronken plus olijven gegeten. Weer tegen 22.30 gaan slapen.

Zaterdag 13 augustus 2011         Dag 4      89,97 km

Geweldig ontbijt gehad met zelfs versgeperste sinaasappelsap. Ian, de mede-eigenaar, kwam bij me praten. Hij noemde dit Engelse ontbijt “rocket fuel”. Inderdaad kan ik hier wel weer een halve dag mee vooruit. Richmond uit gefietst tussen de bomen en weilanden. Af en toe scheen de zon. Al snel kwam het bord “Yorkshire Dales” en ik fietste het nationaal park in. lange tijd langs wilde beek gefietst. Toen bruggetje over naar dorpje Reeth. Hier waren veel backpackers. Ook mensen die hun wandelschoen aan trokken bij de auto. Echt een dorp voor natuurliefhebbers. Een eindje verderop ben ik afgestapt. Het was pas 10.30 uur en ik had zin in koffie. Op terras van “The Punch Bowl Inn” koffie besteld. Ik kreeg een behoorlijke kan voor meerdere koppen en wat koekjes. Lekker in de zon dit gedronken.  Ik hoefde slechts 1,65 pond af te rekenen. Bidons bij gevuld en verder gegaan. Steeds door leuke dorpjes en links en rechts de rivier over. Groene heuvels met weilanden waar muurtjes omheen staan. Veel schapen. iets voorbij dorpje Muker naar een waterval toe gelopen. Er stond een picknickbank in het weiland bij de waterval. Een Indiaas echtpaar kwam er ook naar toe lopen. Ze maakten foto’s van elkaar bij de waterval. Ik van hen en zij van mij. Kilometers verder weer een fantastische waterval bekeken. Het bruisende water was heel kleurig: allerlei tinten bruin en rood. Of dat nu kwam door de kleur van de rotsen er achter of dat het water zelf zo’n kleur had weet ik niet. Toen weer het riviertje over en klimmen. Was goed te doen en als ik achter me keek zag ik een geweldig landschap met glooiende, groene heuvels en heidevelden. De zon verlichtte af en toe dit landschap. Boven op de klim kwam er een “cattle grid” oftewel een veerooster. Geen bomen meer. Af en toe een schaap en wat korhoenders. Enorm wijds landschap met heuvels met gras. In de verte watervallen en wilde stroompjes.  Leek erg veel op Schotland.

Zondag 14 augustus 2011         Dag 5      100,04 km

Tegen 7.45 uur gaan ontbijten. Was prima. Vandaag zou ik zonder bagage een trip door het Lake District gaan maken. Het regende een beetje. Toen ik om 8.30 uur ging fietsen, moest ik behoorlijk klimmen om het stadje uit te komen. Het begon steeds harder te regenen. Gewoon niet leuk meer…Ik overwoog zelfs om terug te gaan naar het hotel. Maar goed, toch doorgezet. Tot overmaat van ramp verkeerd gereden. Eigenlijk de eerste keer dat ik echt verkeerd reed. Er stond een keer links, terwijl het rechts had moeten zijn. Het weer begon op te knappen en de zon verwarmde mijn rug.  Na een paar keer vragen uiteindelijk bij de ferry gekomen. Heel even gewacht en toen konden we al het Windemere meer over. Er waren meerdere fietsers aan boord. Aan de overkant langs de oevers gefietst en toen een enorme klim naar Hawksend Hill. Veel mountainbikers en fietsers die ook moeite hadden met de heuvel. Er bleek een uitgezette fietstocht te zijn ten behoeve van de kankerbestrijding. Het was zondag, dus veel mensen gingen er op uit. Het stadje Conniston zat vol met wandelaars en fietsers. De terrassen waren goed gevuld met mensen die genoten van de zon. Verder gefietst lang het langgerekte meer van Conniston. Toen een klim, waarbij ik na een paar meter al moest afstappen. Ik was niet de enige die er niet tegen op kwam. Op de top zag ik in de verte de zee tussen Engeland en Ierland. De afdaling ging over een slechte asfaltweg door het bos. Heel mooi bos met bemoste bomen en muurtjes. Overal beekjes en kletterend water. Op een steen mijn bananen gegeten en blij dat het weer zo goed was. Toen weer heftige afdaling langs boerderijen en muurtjes. Zeer wisselend landschap met behoorlijke bergen. Rond 15.00 uur weer gaan rusten op een rots met alleen maar wat schapen om me heen.  

In het dorpje Healey mijn maaltijdsalade gegeten op een bank in het dorp. Iets verderop verkeerd gereden, maar na een keer vragen en kilometers om weer op de goede weg gekomen. Langs de muren van het Swinton Park. Er vlogen tientallen patrijzen over. Daarna werd het landschap niet zo mooi meer. Veel graanvelden. Om 18.45 uur kwam ik bij de B&B in Ripon. De gastheer had me niet meer verwacht omdat ik blijkbaar in februari niet nogmaals de boeking had bevestigd.  Gelukkig was er een kamer vrij zei hij. Alle kamers waren vrij zag ik! Keurige, Engelse heer was het. Mijn fiets mocht in de garage. Hij nam ruim de tijd om me restaurants en pubs aan te raden. Zeer ruime kamer met 2 bedden. Handig om al je spullen uit te stallen en te drogen te hangen. Het was een flink eind lopen naar het stadje. Ook weer zo’n stadje met groot plein en enorme kerk. Ze hadden ook nog een kathedraal. De Notre Dame in Parijs was volgens mij net zo groot. Op zoek naar iets te eten bij pizzeria Prima terecht gekomen. Van tevoren op internet al goede recensies gelezen. Voor me zat een stel die constant ruzie hadden. Echte vermakelijk en ook triest om te zien. Gezellig uit eten! De vrouw liep op een gegeven moment zelfs kwaad weg. Naast me kwamen een aantal Engelse mannen van mijn leeftijd zitten. We kwamen aan de praat en het bleek dat zij de coast-to-coast fietstocht aan het doen waren in 4 dagen. Het waren oude vrienden die elkaar 1 keer per jaar op zochten. Ik had een geweldig, goed pizza en 2 heerlijke donkere ale’s.  Nog even langs de kathedraal gewandeld en een blik naar binnen geworpen. Niet echt bijzonder, maar wel een kolossaal gebouw in zo’n klein stadje. Het plein lag er uitgestorven bij, dus maar weer op zoek naar iets te drinken. Een Oostenrijks stel vroeg mij waar de drankwinkel was, want ze hadden gehoord dat die in de buurt zou zijn. Kwam dat even goed uit. Na even zoeken gevonden en ik nam een kleine fles wijn mee. Het flinke eind weer terug gelopen naar de B&B Bishopton Grove House. Daar TV gekeken en naar huis gebeld. Geweldig goed geslapen.

Dinsdag 16 augustus 2011         Dag 7      56,52 km

Gelukkig meer dalen dan stijgen en na zo’n 15 km kwam ik rond 18.00 uur in Skipton. Het hotel Unicorn zag er sjofel uit en ook binnen beetje verwaarloost. De fiets kon ik aan de brandtrap vast maken. Na de douche het stadje in. Ik had gelezen dat je bij de Woolly Sheep lekker kon eten. Toch voorbij gelopen en naar de pub Red Lion gegaan. Grote vergissing was dit. Ik zat aan tafeltje en werd niet geholpen. Achter de bar stonden 2 ongeïnteresseerde meiden. Ik vroeg  aan ze of ze me konden helpen. Ze keken me aan alsof ik iets heel raars vroeg. Na een poosje kwam ze de bestelling opnemen. Vlak daarna kwam ze weer terug en zei dat ik vooraf moest betalen met de creditcard. Ik vond dat vreemd, maar deed het toch. Ik had een pint, soep en hoofdgerechtje besteld. Het duurde en duurde. Weer naar de bar om te vragen of ik het biertje alvast kon krijgen. Nou vooruit dan maar, zag je ze denken. Toen kwam ze nog even melden dat er geen soep meer was. Of ik iets anders wilde. Maar dat wilde ik niet. Toch had ik al betaald, dus weer naar de bar om te vragen of ik dat geld terug kreeg. Maar ze deed alsof ze het niet begreep. Ik heb het gerecht gegeten en ben snel het pand uit gelopen. Voor 2,95 pond wilde ik niet nog langer in discussie. Omdat ik nog steeds honger had, bij een snackbar fish en chips gegeten. Skipton was ook niet bepaald sprankelend. Dus ook hier op zoek naar iets om op de hotelkamer te nuttigen. Na een paar keer vragen werd ik verwezen naar de Tesco. Een mega-supermarkt die 7 dagen per week 24 uur open is. Daar wijn, sushi en sandwiches (voor morgen) gehaald. Ik kwam op de cent nauwkeurig uit met mijn contante geld. De avond viel in het slaperige stadje. Op de hotelkamer nog wat gedronken en mooie natuurreportage op TV gekeken.