Zaterdag 2 mei 2009                 Dag 1                              54,12 km

Deze reis was een stuk zwaarder dan vorig jaar. Ik heb 3 passen beklommen: Healy Pass, Coomakesta Pass en de Connor Pass. Ik had storm, regen en hagel. 1 lekke band. Totaal zo’n 670 km gefietst door de schiereilanden Sheep Head, Mizzen Head, Beara, Iveragh en Dingle.

Tip voor andere fietsers: ik gebruik de Ordnance Survey kaart. Hier maakte ik kleurenkopieën van en deze lamineerde ik. Zo stop ik steeds een stevige kaart van een gebied onder mijn jasje en die kaart is bovendien waterdicht.

Buurman Bert bracht me naar het vliegveld Weeze oftewel Niederrhein. Om 5:10 liepen we de vertrekhal binnen, nam ik afscheid van hem en ging mijn fiets inpakken in de hoes. Er stond een lange rij te wachten voor de balie en het duurde erg lang allemaal. Dat kwam vooral door de vele vissers met grote kokers waarin hengels zaten. Deze moesten apart ingecheckt worden net als mijn fiets. Ook de golfers waren goed vertegenwoordigt en ook zij hadden nogal wat bagage meegesleept.  De lucht mocht gewoon in de banden blijven. Na het afleveren van de fiets kon ik in de volgende enorme rij aansluiten voor de paspoortcontrole en bagagecontrole. De stewardessen van Ryanair waren druk aan het gebaren dat we op moesten schieten. Toen moeten rennen naar het vliegtuig. Keurig op tijd om 6:40 steeg het toestel op en na 1 uur en 3 kwartier landden we in Shannon. Met mijn ingepakte fiets naar de bushalte gelopen waar ik tot 8:50 moest wachten om Bus Eireann te nemen richting Limerick en Cork.  De fiets onderin de bagageruimte geschoven. Het enkele kaartje naar Bantry kostte € 23,50 voor ruim 200 km en dat is niet bepaald duur. Het landschap naar Limerick en Cork was niet interessant, dus dommelde ik regelmatig weg. In Cork moest ik overstappen en ruim een uur op mijn volgende bus wachten. Alvast een Ierse telefoon SIM-kaart gekocht en een beetje door de megastore Dunnes gelopen. Exact op tijd vertrok de bus voor het laatste traject naar Bantry in het Zuidwesten. Na Cork werd het landschap veel mooier met heuvels en de bloeiende stekelbrem. Rond 14:30 in Bantry. Het was lekker zonnig daar.

Mijn besproken Bed & Breakfast opgezocht en toen direct de wielerkleren aangetrokken. Om 15:00 zat ik dan op de fiets. Eerst pleintje van Bantry bekeken en ook het haventje met uitzicht op de schiereilanden Beara en Sheep Head. Via het plaatsje Durrus de onderkant van Sheep Head gedaan langs het water. Ineens zag ik prachtige schelpen in het water. Door een hek gegaan en op de stenen springend bij de schelpen gekomen. Ze waren zo groot als een handpalm en exact het logo van Shell. Eentje meegenomen. Bij dorpje Kilcrohane naar de andere kant van het schiereiland overgestoken. Dit ging steil bergop en al vrij snel af moeten stappen.  Ik was nog niet gewend aan deze hellingen. Bovenop stond een Mariabeeld en dat zou ik nog veel vaker tegenkomen. Aan de andere kant waaide het hard. Beara lag onder grijze, lage bewolking.  Op een piknikbank bij zitten komen. Toen de afdaling… Deze ging veel te hard (boven de 50km/u) en af en toe in de remmen geknepen. De wegen zijn over het algemeen prima, maar ineens kan er een diep gat opduiken, dus oppassen. Soepel langs de noordkant weer naar Bantry gefietst en in 4 uur mijn eerste schiereiland gedaan.  Gedoucht, omgekleed en het stadje in. Het begon hard te regenen. In de pub “Waterfront” Guiness besteld en wat te eten. Ik bestelde “Bangers and Mash” zonder precies te weten wat het is. Het was nauwelijks te eten: 3 lange worsten op een berg aardappelpuree en een kwak gebakken uien er bij. Niet lekker, maar ja ik moest toch iets eten. Vlot weg en terug naar het B&B. Even op bed gaan liggen met het idee om later in de avond live muziek te zoeken in een pub. Om 1:00 werd ik wakker! Toen maar verder gaan slapen.

Zondag 3 mei 2009                   Dag 2                              108,53 km

Al om 7:30 zat ik aan het Ierse ontbijt. De eieren, worsten, bacon en black pudding zorgden er voor dat ik voorlopig weer genoeg energie zou hebben. Het weer was prima: heel zonnig. Door Bantry de N71 op. Veel dennenbos en weilanden. Flinke klim en daarna kilometers afgedaald naar de kustplaats Ballydehob. Prachtig gekleurde huizen, maar niemand op straat op deze zondagmorgen. Ieren hebben de neiging om ieder dorpje in een dal te leggen, dus klimmen om er weer uit te komen. Door naar Skull en Toormore. Landschap werd steeds gevarieerder met een helderblauwe zee links van me. In Goleen even gestopt om in een pub koffie te drinken.  Het was een oude vieze kroeg met iemand achter de bar en 1 klant. Koffie had ie wel, maar appeltaart helaas niet. Een meisje ging Nescafé voor me maken en even later kwam de eigenaar met een zakje terug van de bakker. Hij had speciaal voor mij appelpunten gekocht bij de bakker! De enige klant ging om 11:15 al aan de Guinness.  Ik hoefde slecht € 2,50 te betalen voor de enorme bak koffie en de taart. Steeds meer stranden verderop. Plaatsje Crookhaven bekeken dat een leuk vissersplaatsje was. Even bij planksurfers gekeken die de zee in gingen. Rond 13:15 kwam ik dan eindelijk aan op het eindpunt van dit schiereiland: Mizzen Head. Het uiterste zuidwest-puntje van Ierland.  Via een ijzeren brug over een ravijn liep ik naar het bezoekerscentrum op de punt. Daar bij een rode lantaarn de wilde zee tegen de rotsen zien beuken. Terug via de noordkant van het schiereiland. Was weer aardig klimmen, maar gelukkig de wind in de rug en mooi weer. Nog met 3 Ierse dames gepraat die in het gras aan het picknicken waren en vol lof waren over hun land. Heerlijke afdaling langs de zee met mooie uitzichten op Beara en eilandjes in zee.  Even moeten wachten voor een grote groep mensen die een balspel op straat aan het doen waren. Het leek een beetje op het Achterhoekse “klootschieten”.  Auto’s stonden in rij geduldig te wachten tot de groep verder ging.

Zo kwam ik weer in Durrus terecht. In een pub een Guinness gedronken en op TV een vreemde sport gezien:  hurling. Met een grote hockeystick moet een bal in een doel geslagen worden. Supersnelle sport zo te zien. In de pub zat een Italiaanse ploeg mountainbikers. Ze gingen zich aardig te buiten aan bier en flessen wijn. Veel fietsen doe je dan niet meer lijkt me. Laatste 10 km naar Bantry ging vlot. Nog even het Bantry House bekeken van de buitenkant. Groot landhuis met prachtige tuin er omheen was het. Nadat ik me opgefrist had in het B&B ging ik in het stadje naar de pub “The Snug”. Op internet had ik hier al goede verhalen over gelezen. Het was er stampvol en oergezellig. Ik moest even wachten tot er plaats vrij was om aan de bar te eten. In de tussentijd een Guinness genomen en mensen zitten observeren. Overal werd gegeten en gedronken: aan de bar, aan de lectuurtafel, in de vensterbank. Aan de bar geweldig gegeten: grote moot zalm met rode kool, bloemkool en aardappelen. Geslapen in B&B tot 22:00 en in het centrum op zoek naar muziek. Veel uitgaand publiek op de been, maar nergens muziek. Na tijdje zoeken toch een pub gevonden waar 1 zanger ballads zong. Half uurtje gekeken en gaan slapen.

Maandag 4 mei 2009                 Dag 3                              78,41 km

Het uitzichtpunt verderop was niks omdat het te mistig was. Toen ik weer naar het oosten reed, had ik de wind achter en ik ging stukken sneller. Door vreemd bos met kromme, bemoste bomen gekomen. Rond 15:00 kwam ik aan in Kenmare voor mijn volgende B&B. Na inchecken en douchen het stadje verkend. Zag er heel gezellig uit: pubs, winkels en craft-shops. Ook weer heel kleurig. In de pub O’Donnabhain een Guinness gedronken en met de barkeeper wat zitten praten. Het is duidelijk nog geen hoogseizoen, want er was bijna niemand in de pub en in het stadje. Wat souvenirs gekocht voor de familie en een Guinness T-shirt voor mezelf. Terug gewandeld naar B&B om spullen weg te brengen en direct met fiets weer terug om te eten bij O’Donnabhain. Er zaten veel Ierse gezinnen te eten. Ik at de meest fantastische pasta sinds tijden: canneloni met spinazie, rucotta, gedroogde tomaten, basilicum en pesto.  Daarbij een heerlijke salade en een Guinness voor € 22,40. In B&B weer even geslapen en om 22:00 in het stadje in de pub Foley’s nog een optreden bekeken van een zanger met een gitaar die wel erg antieke Ierse liedjes zong.

Dinsdag 5 mei 2009                  Dag 4                              82,15 km

Na het vette ontbijt zat ik om 8:30 op de fiets. Het B&B lag al op de Ring of Kerry, dus ik kon gelijk verder fietsen over deze N70. Het schiereiland heet Iveragh en de beroemde rondrit “Ring of Kerry” ligt hier. Vandaag zou ik de helft doen.  Beetje door bos gefietst en af en toe zeezicht. Weinig klimmen. Nog steeds veel wind uit het westen waar ik pal tegenin moest. Na dorpje Sneem begon het te regenen en ging de weg langzaam steeds steiler worden. Het was echt zwoegen om verder te komen. De bergen zagen er voortdurend anders uit: dan weer belicht door de zon, dan weer overdekt met wolken. Gelukkig volgde er een afdaling van 6 km naar zee. De bergen van Beara aan de overkant, zagen er mysterieus uit, omdat de zon tussen de wolken door de zee verlichtte. Even op een steen uitgerust en wat water gedronken en mueslirepen gegeten. Verder ging het naar Castle Cove. Daar zou de enige Beach Bar van heel Ierland zijn. Deze was nu helemaal verlaten met dit weer. De weg begon steeds verder te klimmen. Prachtig uitzicht over de Derrynane Bay. Even gewacht op een kudde schapen die de weg over moest en toen de volgende pas: de Coomakesta pas. Daarna volgde er weer een lange afdaling van vele kilometers naar Waterville. Ik had honger gekregen. Gestopt bij een snackbar in deze badplaats. Frites met mayo en een soort kaas er over besteld. Ook nog de bekende vegetable soup gegeten. Was prima bij elkaar. Ik was voldaan en warm geworden.

Besloten om niet via Valencia Island te fietsen maar de “Ring of Kerry” te volgen. Achteraf hier toch spijt van.. Om 15:30 was ik in mijn B&B. Deze had de naam “Cul Draiochta” en lag bij Cahersiveen. Een hele aardige mevrouw verwelkomde me met koffie en zelfgemaakte kruidkoek. Kleindochter stond ondertussen tegen me aan te kletsen over haar poppen. Gedoucht en gefietst naar de ferry naar Valencia Island. Daar zou een heel goed visrestaurant zijn. Dit was O’Neill. Lag prachtig aan het haventje. Het restaurant had 1 Michelinster gekregen en had de prijzen flink omhoog gedaan. Dit viel even buiten mijn budget. Na wat foto’s van de ferry gemaakt te hebben  en het stadje Knights Town, ben ik gefietst naar Cahersiveen. Viel zwaar tegen: 1 drukke hoofdstraat. Omdat mijn ketting zo’n lawaai maakte heb ik een fietsenmaker opgezocht om kettingolie te kopen. Hij bood direct aan om de fiets te oliën en even na te kijken. Betalen hoefde absoluut niet. Op straat gevraagd waar je goed kunt eten tegen een redelijke prijs. Ze verwezen me naar het Ring of Kerry-hotel. Klonk duur, maar was dat niet zei men. Ter oriëntatie eerst maar eens een Guinness gedronken aan de bar daar. Menukaart bestudeerd en die zag er goed uit. Terug naar B&B en het nieuws op TV gekeken. Daar trekt de Ierse zender bijna een uur voor uit. Gewandeld naar de Centra-supermarkt om wat lekkers voor de fietstocht van morgen te kopen en een Murphy-bier voor ’s avonds op de kamer. In het hotel heb ik beef besteld. Je kreeg er wortelen, aardappels en frites bij. Redelijk pubvoer was het. Naast me zaten 2 bouwvakkers die hetzelfde besteld hadden en ook in een B&B zaten. Overdag restaureerden ze de kerk en ze woonden in county Clare. Beetje zitten kletsen met hen en ondertussen keken we de halve finale van de EC tussen Manchester en Arsenal. Door de harde wind terug gewandeld naar mijn B&B. Tweede helft van de voetbalwedstrijd gezien, Murphy gedronken en gaan slapen.

Woensdag 6 mei 2009               Dag 5                              90,74 km

Ontbeten met omelet van uien, champignons en bacon en zoals gewoonlijk weer rond 8:30 op de fiets. Afgedaald naar Cahersiveen. Vandaag zou ik een makkelijke etappe krijgen, dus besloot ik om alternatieve wegen te nemen. Eerst bij Cahersiveen de brug over en daar een prachtig kasteel bekeken: Ballycarbery Castle. Een oude, vervallen ruïne was het. Ook een ringfort uit de prehistorie gezien. Evenwijdig aan de drukke N70 blijven rijden over een heel rustig weggetje tussen weilanden met koeien. Wind achter, dus dat ging in vliegende vaart. Al snel aan de kust gekomen bij Kell’s Bay. Er kwam een gigantische stortbui over me heen en kon nog net op tijd m’n rugzak inpakken in plastic. Na de bui het mooie uitzicht gefotografeerd. Aan de overkant lag het laatste schiereiland Dingle al op me te wachten. Met de storm in de rug kwam ik vlot in het plaatsje Glenbeigh. Daar gestopt om in een hotel koffie te gaan drinken. In de bar was er slechts 1 andere klant. Een oude man die Guinness en whisky aan het drinken was. Moet kunnen, het was tenslotte al 11:30. Hij begon tegen me te kletsen en het bleek dat hij zijn enkel gebroken had met fietsen. Hij had altijd in de suikerbieten-industrie in Engeland gewerkt en moest nog 2 maanden tot zijn pensioen. Nu kon hij door zijn enkel niet meer werken. Hij ging me uitgebreid zijn blessure laten zien door zijn sok uit te doen. Was geen prettig gezicht, dus ik begon over een ander onderwerp. Ondertussen at ik mijn gebak op en dronk koffie. Toen ik weg wilde gaan, gaf hij me een kus op de hand! Daarna ging hij me zegenen door een groot kruis te slaan. Hij wenste me een veilige reis toe. Nou dat is uitgekomen. Na dit plaatsje werd het landschap er niet mooier op. Steeds vlakker en een eind van zee af. Na Killorglin een weggetje naar de rivier de Maine genomen. Volgens het boekje van Luc Oteman zou hier een ferry varen. Bij navraag bleek dat deze al jaren niet meer vaart. Even aan de oever zitten genieten van de rivier en de heuvels van Dingle.

Toen ik opstond, viel de kaart uit mijn jasje en vloog met de storm mee een eind verder de blubber in. Grote paniek, want zonder kaart kwam ik niet ver. Ik rende er achteraan en kon de kaart nog net tussen het zeewier vandaan grijpen. Zelfde weg terug gereden en verder over de N70 naar Tralee. Behoorlijk grote stad was dat. Lang gezocht voordat ik het B&B gevonden had. Het oudere echtpaar verwachtte me al. Dat is het voordeel van alles van tevoren boeken via internet. Nadat ik alles had uitgepakt en opgefrist, ging ik de stad in. In een “traditional pub” een biertje genomen. Alvast op zoek gegaan naar de pub Sean Og’s, waarvan ik had gelezen dat er regelmatig live muziek is. Leuke kroeg met komische barkeeper. Lang met een Ierse vrouw gepraat over Ierland, Tralee, Amsterdam, bier en fietsen. Ik begon behoorlijk trek in eten te krijgen. Ik had gelezen dat de bar van het Grand Hotel prima eten heeft. Inderdaad was het erg goed: zalm met aardappelen en groente en een Murphy er bij. Door de stromende regen terug naar het B&B. Daar op TV gezien dat Barcelona ten koste van Chelsea door is naar de halve finale.  Tegen 22:00 weer de stad in naar Sean Og’s. Daar waren 3 muzikanten bezig. Er was er één met een gitaar, één met viool en één met accordeon. Het was heel erg mooie muziek en de sfeer in de pub was prima. Na twee Guinness terug naar B&B en gaan slapen.

Donderdag 7 mei 2009              Dag 6                              141,94 km

Zeer goed ontbijt en zonder bagage op weg naar Dingle. Ik zou 2 nachten in deze B&B blijven. Tralee uit gereden en via de noordkant van het schiereiland de N86 op. Tot aan Camp was het niet interessant. De zon scheen een beetje! Die had ik een paar dagen niet meer gezien. Na Camp dook ik het binnenland in. De weg steeg weer en de wind had ik tegen. Lastig fietsen zo naar Anascaul. Zo ook de lange, rechte weg naar stadje Dingle. Dit was ineens een heel levendig plaatsje. Gekleurde huisjes, een haven en visrestaurants en groepen toeristen. Veel tijd om rond te kijken had ik niet, want hier begon de “Slea Head Drive”, een beroemde route langs de uiteinden van Dingle.  Badplaats met breed strand voorbij gereden: Ventry. Na gehucht Fahan begon de route spectaculair te worden. Steile kliffen met een woeste zee die er tegenaan beukte. In de verte had je steeds uitzicht op eilanden die vaag in de zeemist te zien waren. Even gestopt bij een prehistorische plek. Hier stonden zgn. Beehive Huts. Dit zijn hutjes in de vorm van een bijenkorf, gemaakt van gestapelde stenen. De eerste monniken woonden hier al 2000 jaar v. Chr. Aardig, maar ik was al snel uitgekeken. Door naar de uiterste westpunt van het schiereiland Dingle. Dit heet Slea Head. Ook weer een beeldengroep met kruis hier. Prachtig uitzicht op de Blasket-eilanden. De storm stond recht op de kust, dus huizenhoge golven. Kilometer verder alweer een geweldig uitzicht op rotsen en golven. Hier was een restaurant en ik had wel trek in wat te eten. Er zaten meerdere wandelaars en fietsers in het restaurant, dat bovendien ook een souvenirshop was en boekhandel. Heerlijke hartige taart met pastasalade en koffie besteld. Na een half uur kon ik weer verder. Tegenover het restaurant naar de zee afgedaald, totdat ik dicht bij het strand kwam. Ik kon me nauwelijks staande houden in de storm. Enorm lawaai van de golven tegen de rotsen. Veel foto’s gemaakt en geprobeerd het toestel stil te houden. Ik had er intussen al 70 km opzitten. Het was 15:00 en ik was pas op de helft! Het volgende hoogtepunt lag voorbij de bocht. In de verte weer kliffen waar de golven tegenaan knalden. Het water waaide honderden meters over de kliffen weg. Gelukkig had ik wind achter en had de vaart er in. Zo heb ik de hele Slea Head drive gedaan tot ik weer in het stadje Dingle was. Het was 16:30 en als “toetje” van deze tocht moest ik nog de Connor Pass op! Vanuit Dingle ging de weg al rap omhoog. De wind duwde me voort.

Het begon hard te regenen en toen het ook nog ging hagelen, vond ik het wat teveel van het goede. Ik schuilde tegen een bremstruik en wachtte tot de regen wat minder werd. In de lichtste versnelling ging ik langzaam omhoog. Paar keer gerust op een muurtje. Was moeilijk te zien waar de top nu eigenlijk was. Ik dacht dat ik het zag, maar toen ik op die plek aan kwam, lag er weer een kronkelweg voor me die nog hoger ging. De bergen werden kaal. Toen ik na 1 uur de top bereikte, even gejuicht. Op de parkeerplaats wat foto’s van het uitzicht gemaakt met meertjes en in de verte de brede stranden van de Brandon Bay. Nu begon de gevaarlijkste afdaling van mijn hele fietsvakantie. De weg werd veel smaller, zo’n 2 meter, met links een muur en rechts rotsen. De weg was slecht en kleddernat. Bovendien kwamen er tegenliggers! Af en toe vol in de remmen om een tegenligger door te laten. Ik reed zo’n 40 km per uur en dat vond ik hard genoeg. Ik was blij dat ik zulke goed hydraulische remmen had. Bij een watervalletje nog even gestopt en toen weer vele kilometers gedaald. Ik kreeg flink spierpijn in mijn schouders door het verkrampt afdalen en remmen knijpen. Het bleef maar regenen en ik had het water in mijn schoenen staan. Het was gewoon koud! Ik had bijna geen gevoel meer in mijn vingers en tenen vanwege de kou. De storm had ik nu in de rug en zo ging ik moeiteloos met 30 km/u richting Camp. Om 19:30 reed ik na 140 km Tralee weer in. Ik kon me even niet oriënteren, dus duurde het even voordat ik het B&B weer had gevonden. Hete douche genomen en daarna stond ik nog steeds te klappertanden. In de stad wederom in de bar van het Grand Hotel gegeten. Nu een seafood-dish van de kok besteld. Was weer uitermate lekker. Inmiddels was het 21:30 geworden, dus het begin van het live-optreden in Sean Og’s. Daarnaar toe gewandeld. Bij binnenkomst sloeg je de hitte tegemoet. Het was er vreselijk druk. Beetje bij de ingang blijven staan, want verder kon je niet komen. Drie jongens, alle drie met gitaar, speelden een prachtig ritmisch nummer en zongen ook gezamenlijk. Na dat nummer werd het wat minder en toen ze Bruce Springsteen gingen doen, had ik het wel gezien. Fiets in de schuur gezet en gaan slapen.

Vrijdag 8 mei 2009                    Dag 7                              113,53 km

Toen ik na het ontbijt het fietsschuurtje binnenkwam, was er een verrassing: lekke band! Mijn achterband was plat. Gelukkig is dit niet gebeurd in een storm of in een regenbui. Ik kon in het schuurtje een nieuwe binnenband er in leggen en stond lekker droog. Buiten was het alweer aan het regenen. Al met al een uur vertraging. Tralee uitgefietst en het doel van vandaag was Shannon. De N69 ging eerst kilometers lang omhoog. Toen ik eenmaal de stad achter me had werd de weg vlakker en pakte de wind me weer in de rug. De zon begon zelfs te schijnen. Stadje Listowel door en rond 12:00 bij pont over de rivier de Shannon bij Tarbert. Het officiële vaarschema (ieder half uur afvaart) was vandaag niet van toepassing blijkbaar, want ik wachtte ruim een uur voordat er een veerboot van de overkant kwam. Op de ferry een kop koffie gedronken en gepraat met een Engels stel die ook aan het fietsen waren door Ierland. Aan de overkant via de plaatsjes Knock en Killmurry gereden. Het was flink heuvelachtig daar en dat had ik niet verwacht zo vlak langs de rivier. In Killadysert was er een winkel met restaurant-gedeelte. Je kon kiezen uit diverse warme gerechten. Goed gegeten daar: frites met zoete kip, wortelen en erwten. Flesje cola er bij voor bij elkaar 9 euro. Verder ging het naar het noorden. Aan de overkant van de rivier kon ik in de verte de vliegtuigen vanaf Shannon zien opstijgen. Bij stadje Clarecastle de rivier Fergus overgestoken. Daarna ging het in zuidelijke richting langs de oever. Ik kreeg nu de westenwind van opzij. Bijna van mijn fiets afgeblazen door plotselinge rukwinden. Om 17:30 had ik het B&B bereikt in Shannon. Dezelfde als vorig jaar en de mevrouw herkende me direct. In de enige pub van het stadje wat gedronken en wat gewandeld in het winkelcentrum. Wat CD’s gekocht en even zitten surfen op het internet. In Nederland was de herdenking van het Koninginnedag-drama zag ik. Even op bed gelegen en ’s avonds in het Oakwood Arms Hotel fish & chips gegeten plus twee Guinness. Vlot gaan slapen, want om 5:30 zou de wekker gaan.

Zaterdag 9 mei 2009                 Dag 8                              61,60 km

Vroeg in de ochtend zelf ontbijt moeten klaarmaken. Alleen wat muesli gegeten en Nescafé-koffie gemaakt. De 3 km naar het vliegveld gefietst. In de hal mijn trappers gedemonteerd en stuur gekanteld. Hoes erover en klaar. Er werd niet moeilijk gedaan over de lucht in mijn banden! Lang in de incheck-rij moeten wachten, want, ja hoor, daar waren de vissers en golfers weer voor me met hun attributen. Lange rij bij paspoortcontrole en ook een lange rij voor de bagage-check. En toen ging het mis! Ik had (stom!stom!stom!) mijn steeksleutel en inbussleutel in de handbagage gestopt na het demonteren. Hij gaf me de keuze: of sleutel daarlaten of opnieuw beneden mijn rugzakje inchecken. Ik koos voor het laatste en moest opschieten want de tijd liep door. Inchecken ging gelukkig heel snel, maar de rij bij de paspoort-controle was inmiddels 2 keer zo lang geworden. Toch alles op tijd voor mekaar. Het boarden begon al met een vertraging van 20 minuten. Toen iedereen in het vliegtuig zat en we gingen taxiën naar de startbaan, kwam er een vrouw in paniek aangerend naar de stewardess toe. Het bleek dat ze in het verkeerde vliegtuig zat!! Uit schaamte bleef ze maar voorin het vliegtuig zitten. Dus, wij met z’n allen weer terug taxiën naar de vertrekhal. Uiteindelijk na 45 minuten vertraging stegen we op. Cappuccino gedronken en sandwiches gegeten, omdat al mijn spullen in mijn rugzak zaten en onderin het vliegtuig. Half Engeland zag er bewolkt uit vanaf boven. Oostkust van Engeland goed te zien. Toen ik even daarna weer uit het raampje keek, zag ik Amsterdam prachtig liggen met de herkenbare grachtengordels. Heel Nederland was vrijwel onbewolkt. Na anderhalf uur geland op Weeze. Mijn fiets was niet ongeschonden uit het vliegtuig gekomen. De ketting lag er af en de remblokken zaten strak op het wiel. Nadat ik dat allemaal gerepareerd had, kon ik het laatste stuk van 55 km naar huis fietsen. Thuis was iedereen er en in de tuin genoten van het warme, Nederlandse weer.