Genealogie
FAMILIE VAN NERVEN
De herkomst van de familie Van Nerven is door het ontbreken van de nodige bronnen onduidelijk. Hoogst waarschijnlijk is de naam afgeleid van een toponiem in de omgeving van Gilze, maar er zijn nog enkele andere mogelijkheden.
De oudst bekende stamvader is Goijaert Dircksz van Nerven, die omstreek 1390 geboren zal zijn. Hij was getrouwd met Geertruijt Gerits van Broechoven, wier ouders gegoed waren onder Oerle te Tilburg.
De geschiedenis van de oudst bekende generaties Van Nerven speelt zich voornamelijk in Tilburg en Goirle af. Later vestigden zich Van Nervens in Delft, Rotterdam, Edam, Antwerpen en Amsterdam. Vooral de oudere generaties genoten een behoorlijke welstand. Men bezat veel onroerend goed en wist zich vanwege die welstand enkele malen een plaats te verwerven in de schepenbank van Tilburg en Goirle. Beide dorpen vormden toentertijd als heerlijkheid een eenheid met een gezamenlijke schepenbank.
De familie Van Nerven bracht chirurgijnen, kunstschilders, edelsmeden, architecten en zijdelakenkopers voort. Van de kunstschilders zijn geen schilderijen bewaard gebleven. Maar in de Sint Annakapel te Antwerpen zijn de marmerimitaties op het altaar van de marmerschilder Cornelis van Nerven. En op de Grote markt in Brussel zijn er 2 monumentale panden die aan de architect Cornelis van Nerven worden toegeschreven. Verder wordt er in het Kunsthistorisch Museum in Wenen een rapier (soort zwaard) bewaard dat door Damiaen Gerits van Nerven vervaardigd is. Het rapier is gedamasceerd, dat wil zeggen dat het is ingelegd met goud en/of zilver. In 2008 werd een notenhouten kast op een veiling in Bilbao te koop aangeboden, welke met gedamasceerde platen was beslagen. Ook deze kast blijkt van de hand van Damiaen van Nerven te zijn.
Omstreeks 1618 hield Jan Cornelisz van Nerven het in Tilburg voor gezien. Hij was door zijn ouders onterfd en vertrok naar Edam om daar zijn geluk te beproeven. Hij werd daar brood- en koekenbakker. Ook verkocht hij brandewijn. Hij was zeer succesvol en in vrij korte tijd wist hij in Edam goed geld te verdienen. Toen hij rond 1625 bij een jachtpartij een putoor (reiger) uit de lucht schoot, kreeg hem de bijnaam Jan Putoor toegedicht. Zowel hij als zijn nakomelingen zijn zich daarna Putoor gaan noemen, waarmee de naam Van Nerven dus verdween. Momenteel zijn er geen nakomelingen van deze tak meer in leven.
In de loop van de 17e eeuw werd de naam als Van Erven geschreven. Tot op de dag van vandaag komt deze familienaam nog veelvuldig in met name Tilburg en Goirle voor. Doordat onroerend goed na overlijden veelal overgingen naar aangetrouwde echtgenoten slonken de bezittingen in rap tempo. Uiteindelijk verviel een groot gedeelte van de familie Van Erven in armoede.
Toen beide ouders van Walterus van Erven waren overleden, vertrok hij omstreeks 1793 naar Amsterdam. Hij was handelaar in ondermeer Brussels kant. Hij kwam daar in aanraking met Guilielmus Dorens, die in Amsterdam een spiegelkoperij had. Walterus trouwde met de enige dochter van Dorens en kwam ook in diens zaak. Dorens hechtte er waarde aan, dat na zijn overlijden zijn naam zou voortbestaan en stelde Van Erven voor zich vanaf zijn huwelijk in 1799 Van Erven Dorens te gaan noemen. Omdat Van Erven op zeker moment belangrijke transacties moest verrichten kon hij niet anders dan officieel naamsverandering aan te vragen. Pas sedert 1828 mocht hij zich Van Erven Dorens noemen en stukken met die naam ondertekenen.
Jacobus Gijsbertus van Erven was een neef van Walterus van Erven Dorens. Hij vertrok in 1824 naar Brazilië en vestigde zich daar permanent. Hij is de stamvader van een omvangrijke Braziliaanse tak die nog steeds de naam Van Erven draagt. Hij heeft veel voor Brazilië betekend, met name op het gebied van de handel. Hij werd daarvoor benoemd tot Commandeur in de Orde van de Roos van Brazilië. Ook enkele van zijn nakomelingen hebben belangrijke overheidsposities bekleed.
In 1676 trouwde Thomas Geritsz van Erven te Loon op Zand met Cornelia Jan van Berckel. Hij was geboren in Goirle, maar na het huwelijk vestigde hij zich met zijn vrouw in Tilburg. In 1685 woonde hij nog aan den Heijkant. Zijn nakomelingen bleven voornamelijk in Tilburg wonen. Hij kan gezien worden als de stamvader van de Tilburgse tak van de familie, want ook de familie Van Erve stamt van hem af.