Voor u is het waarschijnlijk moeilijk voor te stellen, een bijna
lege huiskamer, het is er donker en klam, een hongerig gevoel,
binnen zit je met een jas aan want geld voor kolen of hout heb je
niet. Deze zomer kon je nog seizoensarbeid
doen maar nu ... nu we zijn nu even niet in Nederland.
Je kansen zijn gewoon erg klein, een steuntje in de rug zou meer dan
welkom zijn,... net dat kleine zetje!.
Zelf heb ik besloten om gericht te helpen, om iets te betekenen voor
iemand, voor een gezin.
Gewoon de zekerheid dat als je iets geeft dat het ook aankomt bij de
juiste personen.
Natuurlijk een Euro in die ene bus, een Euro in een andere is best
gemakkelijk hoor maar toch.
Stichting "helpt de armste in polen" helpt deze mensen al jaren.
Deze vrijwilligers zoeken de aller armste zelf op, geen dikke
strijkstok of grote overheadkosten.! Bij elk gezin dat in aanmerking
wil komen voor hulp gaat men persoonlijk op bezoek. Voldoen ze,
jammer genoeg, aan de eisen dan maakt men een foto en een summier
rapportje zodat mensen die dit gezin eventueel willen steunen ook
wat informatie krijgen. Of u ze wilt
schrijven etc. is geheel aan u zelf. (Je moet ze eventueel wel laten
vertalen)
Met een kleine bijdrage van slechts 5 euro per maand, krijgen de
aller armste 3x per jaar een steuntje in de vorm van een
voedselpakket en de mogelijkheid om te kijken of er nog kleding te
verdelen is. Deze kleding wordt ingezameld
door de vrijwilligers en uitgezocht. Natuurlijk gaat het hier om
bruikbare kleding, dat wil zeggen heel, schoon, nog in model etc.
kortom in goede staat.
Slechts 5 euro per maand voor het brengen van een beetje geluk, als
u bij zo'n uitdeling persoonlijk aanwezig zou zijn dan zou u weten
hoe simpel geluk kan zijn en wat dankbaarheid is.
Als u dan weer net terug in Nederland bent lijkt mij de kans erg
groot dat u de luxe hier weer erg goed kunt waarderen en wellicht
staat u er dan ook even bij stil dat niet altijd alles zo van
zelfsprekend is.
Alle hulp en giften zijn meer dan welkom en worden goed besteed.!
Wilt u algemene informatie of woont u in west Brabant dan wel
Zeeland en u zou graag eens willen meehelpen met b.v. kleding
sorteren of wilt u een gezin adopteren neem eens contact op.
Tijdens de herfst vakantie heb ik met mijn gezin een bezoek mogen
brengen aan "ons gezin" in Polen.
De vreugde, de enorme gastvrijheid en warmte die wij van deze mensen
mochten ontvangen was overweldigend! Zie onder het reisverslag. De
taal was wel een probleem, 2 dagen van "Tak" & "Super" is een beetje
lastig, maar met een boekje en dan af en toe een woord aanwijzen....kortom
een kleine cursus zou niet verkeert zijn.
ONS 1ste KORTE BEZOEK AAN POLEN [herfst 2003]
We hadden al eens eerder beslist om samen met onze vrienden eens "ons"
gezin in Polen te bezoeken, maar steeds kwam er weer wat tussen zo
ook deze keer. In eerste instantie zou mijn vriend en zijn vrouw mee
zijn gegaan (die wist de weg) maar later toch weer niet. Omdat we
e.e.a. toch al hadden uitgestippeld besloten we nu toch maar echt te
gaan en wel met ons hele gezin a 5 personen, want enige pedagogische
kanten had het ook wel.
Toevallig kwam ik er achter dat er nog een stel ging, en die wisten
van de bekende hoed en de rand want zij organiseren nl de kleding &
voedseltransporten en bovendien spraken ze behalve aardig Zeeuws ook
nog aardig wat Pools kortom 2 talen die ik als Braber niet machtig
ben!
Nah, 's nachts om 04:30 uur vertrokken we richting Kostrzyn en
zonder noemenswaardige voorvallen bereikte we rond 13:30 uur het
stadje. Hier gebruikte de jongste al zijn overredingskracht om eerst
een toilet op te zoeken want ik had hem verteld dat hij mogelijk de
komende dagen op een emmer zijn behoefte moest doen en dat
vooruitzicht trok hem helemaal niet aan. Afin na een korte stop
rijden wij naar het bewuste adres. Wij
kijken uit naar de nummers en ja hoor gevonden, dat was toch best
een meevaller!
Op een bankje zit een lief oud omaatje, type zonder tanden in haar
mond en met een paar uiterst zeldzame O benen....... We stoppen de
auto en stappen uit, vragende blikken ontmoeten elkaar.
Enkele tellen later stappen moeder en kind naar buiten en ik pak
dapper mijn briefje met de paar Poolse zinnen die ik bij elkaar heb
geschraapt en start met het voorstellen van ons gezin. Of ze het
helemaal hebben begrepen weet ik niet precies maar toen onze namen
vielen viel ook de spreekwoordelijke frank!
Tja later bleek dat onze brief die we 3,5 week van tevoren hadden
opgestuurd niet was aangekomen dus de verrassing was behoorlijk
groot zoals je je vast kan voorstellen. Meteen werden we emotioneel
omhelst en naar binnen geroepen alwaar onze gastvrouw met grote
spoed koffie en thee ging zetten en waarschijnlijk werd de kast bij
de buren ook geplunderd om ons diverse koeken voor te zetten. De
aanwezige visite moest weg, een maar een andere keer terug komen
want wij waren er!
Gelukkig konden de andere reisgenoten (die ook mee naar binnen
moesten) in het Pools alles een beetje uitleggen. Gelijk werd ook
het avondeten geregeld en ze stond er op dat iedereen bleef mee-eten.
Onder tussen laadde ik de fiets uit die voor het meisje bedoelt was.
Grote vreugde en dikke kussen en roetsj weg was ze op haar fiets,
het zadel stond veel te hoog maar mocht echter niet lager gezet
worden!. Uiteindelijk gingen onze reisgenoten door naar hun
bestemming en bleven wij achter in ons gezin.
Het werd al snel duidelijk dat we elkaar alleen via handgebaren iets
duidelijk konden maken en we besloten om de meegebrachte spullen te
geven. Telkens als ze wat kregen werd het dankbaar aanvaard met veel
oohs en aahs en verdwenen ze enige tijd in een apart kamertje. Op
een zeker moment opende wij de koffer met o.a. kleren die wij in de
(woon/slaap)kamer op het bed hadden gezet en ze knikten vriendelijk.
Echter ze liepen er niet na toe, pas later toen ik het in hun "privé-kamer"
weg zette toen kwamen ze pas los en begonnen alles uitgebreid te
bekijken. Op een gegeven moment begrepen we dat we naar buiten
zouden gaan, moeder en dochter hadden hun mooie kleren aangedaan en
wij zouden een rondje gaan lopen, en omaatje?.... wel die paste op
het huis.
Wij overal een beetje rond kijken (wat een enorme verschillen!!
krotten en soms zelfs huizen met 2 garages).
Toen we weer op de terugweg gingen probeerde ik haar uit te leggen
dat we 's avonds naar een hotel zouden gaan en 's morgens weer terug
zouden komen......dat was een foutje van ons.!
Zeer geëmotioneerde gebaren, dat wij bij hun moesten slapen en het
woordje nee leek ineens niet te bestaan, in ieder geval niet in het
Pools. Nu was het huisje al niet erg groot en tja waar moet dan
iedereen slapen? Pogingen om dat uit te leggen waren kansloos zelfs
alvorens de eerste lettergreep uit mijn mond kwam.
Toen maar even de draadloze tamtam gepakt en onze reisgenoten te
hulp geroepen om voor de nodige ondertitelingen te zorgen. Nogmaals
een poging gedaan om uit te leggen dat het voor hun zoveel problemen
gaf maar dat was allemaal oplosbaar want bij die buurman/buurvrouw
kon in geval van nood..... Onze reisgenoten raadde ons aan om ons
maar neer te leggen met de beslissing want het zou allemaal goed
komen.! Uiteindelijk dus besloten om te
blijven slapen en we gaven ons over aan de gastvrouw.Wij konden in
de woonkamer op het tweepersoonsbed slapen, onze twee zonen op de
twee banken, en onze dochter zou bij haar dochter slapen. Kortom
voor ons hele gezin was alles prettig geregeld, er was echter nog
een persoon...en waar die heeft geslapen (stoel in de keuken??) ik
weet het nog steeds niet. Omaatje zat zichtbaar te genieten van de
stroopwafels die we meegebracht hadden en dat deed ons deugd want
aan de maaltijden nam ze niet deel.
Nou wij 's avonds even naar de auto om onze kleren te pakken, helaas
op slot. Dat is normaal geen probleem als je een sleutel hebt, maar
als die nog in de auto ligt....is het toch wat anders. Ook nu weer
geen probleem, de gastvrouw pleegde een paar telefoontjes en een 20
minuten later komt er een auto aangeraasd met piepende banden en
dito remmen. Een jonge man springt uit de auto en steekt wild
diverse sleutels in het slot echter zonder resultaat dan haalt hij
een stripweg (krak), hengelt wat en open is de deur. Ik blij en geef
hem 10 euro in zijn handen, hij kijkt er even wantrouwend naar en
weg is hij weer.
Het slapen ging op zich prima, we moesten er 's ochtends rond zessen
even uit voor een sanitaire stop en toen was de gastvrouw al op in
het kleine keukentje. O ja, de koffie...het was even wennen want de
koffiekorrels drijven nog boven als je je kom krijgt maar als je
even roer en het een aantal minuten met rust laat krijg je een kom
prima koffie. (het laatste restje lieten we overigens wel staan)
Voor ons was het toch wat aan de vroege kant en gingen weer terug
tot een uur of half negen. De tafel was weer uitgebreid gedekt met
diverse spijzen, worsten en broodjes. (zelf aten ze er niet van) Na
het ontbijt wilden we graag wat van het nabije stadje zien en met
het maken van wat tekeningentjes maakten we e.e.a. duidelijk. Maar
om 12:30 uur werden we terug verwacht voor....het eten. Het toeval
wilde dat het zondag was en er waren dus geen kleding winkels e.d.
open tot verdriet van de mijn vrouw en kinderen. In een restaurantje
aldaar raakten we 2 euro armer en 2 koffie, 1 cola, 1 cola-light en
1 tomatensap rijker. Er waren een paar supermarkten open maar er zou
ook ergens een markt moeten zijn hadden onze reisgenoten ons op de
heenweg verteld. De mensen waren allemaal erg bereidwillig om ons te
helpen maar we kwamen steeds bij de supermarkten uit. Ook waren er
mensen die Duits zouden spreken maar daar konden we ze echter niet
op betrappen. Pas later begrepen we dat we de "bazar" zochten.(da's
dus voor een volgende keer). In een supermarkt aldaar begrepen we plots
waarom er zoveel (oost)Duitsers daar hun boodschappen deden, de
prijzen waren daar erg laag. Het was inmiddels weer tijd om terug te
rijden naar onze geweldige gastvrouw.
Wederom een uitgebreide maaltijd compleet met soep, aardappelen,
schnitzels en een overheerlijke heerlijke champignonsaus. Deze keer
namen ze zelf ook wat voor de verandering. Met de
wetenschap dat we ongetwijfeld erg welkom waren, maar ook met een
wat bezwaard gevoel dat we voor minstens 1,5 a 2 weeklonen eten
kregen besloten we om 's avonds weer terug te keren naar Nederland.
Wederom met schetsboek en wat steekwoordjes maakte ik duidelijk dat
ik de andere dag weer moest werken en dat we om 18:00 uur richting
Hollanda gingen. Dit maal geen heftige protesten maar een begripvol
knikken.
Na de maaltijd gingen we weer een stukje lopen, en ze liet ons haar
stuk grond zien waar, in de toekomst, een moestuin o.i.d. zou komen,
ook maakte ze ons kenbaar dat als wij dat wilden we daar rustig een
huis mochten wegzetten. Tja...gastvrijheid en dankbaarheid zouden
Poolse woorden kunnen zijn.
Nadat we teruggekeerd waren vloog onze gastvrouw weer in de running,
de overige keren hadden we nog te vergeefs geprobeerd om haar tot
rust te manen dus lieten we haar ditmaal maar haar gang gaan met de
wetenschap dat het toch niet zou helpen. Het voor de zoveelste keer
proberen uit te leggen dat we beslist kleine eters zijn en dat we
nog propvol zaten hielp ook deze keer weer niet. Zo rond de klok van
17:00 uur stond er weer een maaltijd op tafel en we propten weer
dapper e.e.a. weg. Tja aan alle goede dingen komt een eind en het
werd dus 18:00 uur. We namen uitgebreid
afscheid en als volgepropte ganzen maar met een blij en tevreden
gevoel en verlieten we "ons" gezin, allen weer een ervaring rijker
die we niet hadden willen missen.
Help 3 vrouwen in hun strijd om het bestaan, stort op giro 350
tnv Stichting helpt de armsten in Polen onder vermelding van Sofia,
kostrzyn K304. Elke euro is welkom!
ONS 2de BEZOEK AAN POLEN (VAKANTIE 2004)
.
Deze maal hadden we besloten om op vakantie te gaan in Polen om daar
eens echt kennis te maken met de cultuur. Als mensen hoorde dat we
naar Polen gingen kreeg ik vaak dezelfde reactie "naar Polen?????" .
Maar in tegenstelling tot ons eerste en korte bezoek hebben we nu
best wel wat kunnen zien van dat Polen, al weet ik dat het maar een
klein stukje is [kan zijn]. De natuur is erg mooi en je kunt er
helemaal tot rust komen als je dat zoekt in een vakantie. Tja het is
waar dat in het gebied waar wij waren er geen super pretparken waren
en dat we voor een echt zwembad een half uur moesten rijden in de
auto of 10 minuten als we in een meertje wenste te zwemmen. De 2
oudste kids zijn nog naar een disco geweest en hoewel het natuurlijk
niet met een Nederlandse disco te vergelijken viel hebben ze zich
toch prima kunnen vermaken. De mensen zijn erg behulpzaam en
gastvrij, zeker als je wat moeite doet om b.v. de taal te spreken
dan zie je ze al snel glimlachen [mogelijk heeft dit te maken met
mijn afgrijselijk accent als ik 1 van mijn 30 woorden Pools
uitspreek]. Polen lijkt duidelijk een land wat zich opwerkt naar een
soort van nieuw niveau maar of het beter is of wordt als onder de
Russische vlag kan ik uiteraard niet beoordelen.
Zeker op het “platte land” lijken me veel mensen godsdienstig,
gezien de vele vrolijk gekleurde en versierde erekruizen en
Mariabeelden.
Ik zag best veel tegenstellingen, mensen met dure kleren en grote
auto’s maar nog meer mensen die het duidelijk een stuk minder hebben.
Ook aan de wegen zie je de tegenstellingen, zo zie je een mooi stuk
weg en zo zit je op een weg vol met kuilen en gaten. Dit heeft
allemaal duidelijk zo zijn eigen charmes en aantrekkelijkheid. Het
verkeer zelf was ook wennen voor me, de snelste auto of is het
misschien de rechtdoorgaande weg heeft bijna altijd voorrang terwijl
bij ons verkeer van rechts voorrang heeft tenzij je op een
voorrangsweg zit. Het inhalen op een weg met 2 rijbanen was ook een
ervaring. Vaak zat ik achter een vrachtauto, soms zelf meerdere, en
dan kwam er iemand achter me, deed zijn richtingaanwijzer aan en gaf
gas. De meeste wagens gingen dan mooi zo ver mogelijk naar rechts
zodat de kamikaze piloot in kwestie over het midden van de weg kon
inhalen. Het was interessant om te zien maar het lijkt me toch een
kwestie van blind vertrouwen, een paar keer moest ik trouwens hard
remmen omdat een inhalende tegemoetkomende auto de situatie verkeerd
ingeschat had. Ook de snelheid waarmee veel automobilisten de
slechte wegen nemen was indrukwekkend op sommige momenten. Maar ja
zulke waaghalzen hebben wij hier uiteraard ook in Nederland.
Tja de tegenstelling in de huizen was uiteraard ook groot, je haalt
de mensen eruit die werk hebben. Ook leuk om te zien is dat veel
huizen blijkbaar in fasen worden gebouwd. In Nederland zorg je vaak
eerst dat je het geld hebt en dan laat je het in 1 keer bouwen. In
Polen lijkt het dat men wat geld heeft waarmee men een stuk bouwt en
stopt als het op is en als er weer wat geld was dan bouwt men verder.
De nieuwe huizen kregen trouwens ook vaak wat meer kleur in
tegenstelling tot veel oudere huizen die vaak allemaal grauw en
grijs zijn.
Hopelijk zal de toetreding van Polen tot de E.E.G. op [langere]
termijn veel goeds opleveren al denk ik dat dit zeker in het begin
slechts voor een enkeling het geval zal zijn, en niet voor de arme
slobbers welke het mogelijk nog zwaarder krijgt te verduren. In het
rijke westen van Europa etc. heeft het een aantal eeuwen gekost om
de huidige situatie te bereiken. In zekere zin worden de Polen naar
mijn gevoel zomaar ineens in het diepe gegooid en de tijd zal leren
of ze kunnen zwemmen.
Gorzów vonden wij een leuke stad en het had een schitterend zwembad
voor diegene die de toegangsprijs kan betalen. Ook zijn we in Poznan
geweest, dat was een lange reis in de auto. We werden ook nog
aangehouden door de politie omdat ik te hard had gereden, maar ik
kreeg geen bon wat mogelijk te wijten was aan het hardnekkig blijven
spreken van de engelse taal , met slechts een paar woorden gruwelijk
verkracht Duits en het opzetten van erg niet begrijpend gezicht.
In Poznan hebben we eigenlijk niet veel gezien, behalve [dure]
winkels en lelijke grauwe gebouwen waarop in Polen patent leek te
rusten.
Zelf verbleven we in Witnica alwaar het verblijf redelijk was en op
een halfuurtje rijden hebben we een heus safaripark met pretpark
bezocht al kon je dat zeker niet met b.v. safaripark de Beekse
bergen vergelijken!. Uit eten gaan deden we vaak want omgerekend
voor 5 euro per man was het zeer goed om te doen, al vonden we wel
een keer een afgebrande lucifer in de spaghetti. Verder vond ik het
opvallend hoe jong de meisjes al moeder waren en met hun kindje
rondliepen in de wandelwagen, wij schatten ze vaak 18 a 19 jaar. Ook
zagen we 's ochtends soms nog dronken mannen over straat lopen. Wat
ook nog opviel was dat mensen soms vele kilometers moesten lopen
voor boodschappen en dergelijke en dat veel mensen met de fiets aan
de hand een heuvel opliepen in plaats van fietsend. Dat de
verlichting van de fietsen het vaak niet deed zal de lezer van deze
pagina waarschijnlijk niet verbazen maar was voor mij even wennen
als ik in het donker terug reed naar ons appartement in Witnica.
Gelukkig waren ze wel zo slim om niet op de weg zelf te fietsen maar
in het gras net er naast want de wegen waren niet overal verlicht.
Er zijn daar ook veel mensen die proberen te liften, ze maakten
daarbij een gebaar wat ik eerst abusievelijk aanzag als een
waarschuwing om langzamer te rijden. Het gebeurde trouwens ook wel
regelmatig dat men ons na staarde want Duitse auto's zag je daar
redelijk veel maar Nederlanders.......
Als echte stadsmensen was het voor ons ook even wennen, ooievaars
vlak naast huizen, ganzen en kippen in de achtertuin etc. hetgeen
voor ons stadsmensen natuurlijk geen dagelijkse kost is. We konden "ons"
Pools gezin ook weer een beetje helpen met wat spullen en de
glimlach, de dankbaarheid en het feit dat je echt iets betekend voor
die mensen was ons mooiste geschenk. Al met al een leuke en
geslaagde vakantie, hoewel er voor de kinderen best iets meer te
doen zou mogen zijn maar ja op het platte land van Polen is dat
waarschijnlijk iets te veel gevraagd.
 |
 |
 |
| Grensplaats Kosterzyn compleet met een rode
ster en een kanon richting westen. |
Een fiets is voor de arme Pool een
belangrijk bezit voor werk en boodschappen doen |
Een prachtig vesiert kruis met mooie kleuren. |
ONS 3de [KORTE] BEZOEK AAN POLEN (HEMELVAART 2005)
.
We hadden bericht gekregen dat helaas oma'tje overleden was.
Dat het al langer slechter met haar ging wisten we wel maar
toch was het nog onverwachts.
We besloten om een kort verzoekje te brengen en nog wat
spullen mee te brengen.
Natuurlijk hadden we eerst gebeld en uit gevraagd of we
welkom waren, en een "tak" bevestigde dit.
Het is best een behoorlijke rit maar als je mensen kan
helpen...dan doe je dat.
De heen reis ging voorspoedig en na een uurtje of 10 waren
we weer in Polen.
Na de gebruikelijk paspoort controle reden we door naar ons
gezin.
Wij keken gelijk naar het hek, want dat zou ze vervangen en
ik had de kleur mogen uitzoeken.
Omdat de kleur van mijn keuze oranje was gniffelde we op
voorhand.
Daar aangekomen wachte ons een ontnuchterende situatie die
echter niets met het hek te maken had.
Het kind [15] was helemaal alleen thuis want, zo bleek met
de nodige moeite, moeder was opgenomen.
Moederlief lag, zo begrepen wij, in een ziekenhuis in Poznan
wat een goede 170 km verderop is.
Natuurlijk had ze wel geregeld dat we bij een Tante in
Gorzow konden slapen...geen probleem.
Nah, het was goed bedoeld natuurlijk maar we bedankte
beleeft.
Uiteraard heftige gebaren etc. dat alles geregeld en geen
probleem was.
Maar in tegenstelling tot haar moeder, kon ik van haar wel "winnen".
Na de nodige koffie en koeken en het ontladen van de spullen
spraken we af voor de andere dag.
Wij gingen naar een hotel, wat betaalbaar en keurig netjes
helemaal in orde was.
En de andere dag reden wij naar Poznan, en tijdens de rit
leerde ik de "Poolse" timming.
In Nederland doe je over 100 km ongeveer 60 minuten, in
Polen alles maal 1,5 = 90 minuten.
Maar goed we kwamen waar we wezen moesten en we hebben met
haar +/- 2,5 uur gesproken.
Toen we bij het station gestopt waren om wat te drinken en
weer verder wilde gaan...panne.
De auto wilde niet meer starten dus de Poolse wegenwacht
gebeld [nummer uit ANWB-gidsje].
Ik begon in het Duits te praten maar tot mijn verrassing
vonden ze engels toch fijner.
Nah...da's voor de meeste Nederlanders inclusief mij zelf
geen probleem.
Alles even uitleggen, merk, jaartal, probleem, locatie en
over een uurtje zou er hulp zijn.
Dat viel me dus reuze mee ik had namelijk erge taalproblemen
verwacht!
Na een uurtje komt er een bus voorbij met iets van auto en
techniek er op maar...rijdt door.
Ik zie hem 200 meter verderop stoppen bij het stationsplein
mare...daar blijft hij staan.
Mijn vrouw besluit om het maar eens te gaan vragen en ik
kijk haar wat verbaast aan.
Zij spreekt namelijk geen Engels, geen Duits en zeker geen
Pools.
Tot mijn verbazing komt een 10 minuten later inderdaad de
bus eraan en stop bij mij.
Tja, het moet worden gezegd , mijn vrouw kan erg overtuigend
zijn!!!
De man stapt uit en begint vlot Pools te praten waar ik
natuurlijk niets van snap.
Na wat gebarentaal probeer ik uit te vinden of hij naar mij
is gestuurd, dit is niet het geval.
Nog eens bellen dus, maar nee dit is niet de goede auto maar
hij is er zo.
En inderdaad na de 1ste man te hebben bedankt voor zijn
moeite komt even later nummer 2.
Hij kijkt naar de auto en doet een aantal start pogingen en
rommelt met bougies en kabels.
Volgens hem is er een bougiekabel stuk maar de winkels zijn
in Polen inmiddels dicht.
Gelukkig had hij een oude kabel bij en inderdaad hij starte
tegen mijn verwachting in.
Vraag niet hoe het kan maar proffiteer er van!
Zelf was ik er niet gerust op [ik heb vroeger ook nogal
gesleuteld aan brommers/auto's]
We hebben de lange rit naar thuis er inderdaad mee gehaald.
Eerst moeten we natuurlijk het kind nog naar huis brengen en
daarna zijn we door gereden.
Echter de dag na aankomst deed de auto het weer niet, en dat is
slecht voor je bloeddruk.
In de garage bleek dat er een krukas-sensor stuk was, een
koplamp en een rubber.
Nah dat was nog niet alles want mijn uitlaatspruitstuk was
ook gescheurd.
Dit laatste zou een geintje worden van minstens 1200 EURO!
Maar ze zouden kijken voor een oplossing, die er trouwens
nog steeds moet komen.
Hier voelde ik me wel door meneer van Osta uit Roosendaal in
de steek gelaten.
Ze zouden terug bellen, ja ja , dat heb ik dus zelf diverse keren
gedaan.
Als ze donderdag of vrijdag beloven terug te bellen en na
een week hoor je nog niets.....
Dan krijg je de gebruikelijke antwoordjes die natuurlijk wel
heel beleeft zijn.
Je schiet er alleen niets mee op, ja hoor we zullen nog
overleggen met meneer van Osta.
Ik zou er de andere dag meer van horen, ja ja mooi niet dus.
Afin, voorlopig rij ik weer, ik heb het spruitstuk laten
lassen, een oplossing
die aanzienlijk goedkoper is.
Hopelijk is alles weer in orde met Sofia, we zitten wel met Sofia en met het kind Basia in dat daar
zomaar alleen achterbleef.
Maar ja misschien ben je in Polen slechts heel kort kind, zo
tot je 12 jaar of zo????
Tips voor de mensen die voor het eerst (arme
mensen in) Polen bezoeken:
1] Neem een klein presentje mee voor de
gastvrouw(en) b.v. een pak stroopwafels!
2] Een paar woordjes Pools spreken vinden ze
geweldig!
- http://golem.umcs.lublin.pl/users/ppikuta/lessons/lessidx.htm
- http://www.travlang.com/languages/cgi-bin/langchoice.cgi?page=main&lang1=english&lang2=polish
- http://www.zem.co.uk/polsoft/learnpl1.htm
en http://www.zem.co.uk/polish/basicvoc.htm
- http://users.netmatters.co.uk/dandaforbes/Polish.html
- Zie ook sites zoals polen.pagina.nl
3] De mensen zijn (zeker op het platte land)
erg gastvrij en zullen alles uit de kast (van de buren) halen.
Zij zullen alles doen om
het u naar uw zin te maken al kost het 2 weeklonen, want u bent gast!
Denk ook liever eerst na voor u wat dingen geeft die b.v. op
batterijen werken, kunnen ze die wel kopen?
Ook dure merk kleding zal natuurlijk welkom zijn maar of ze
er de waarde van in zien is niet altijd zeker.
Vermoedelijk zullen mensen op het platteland het meer als
puur gebruiksobject zien als elders.
Schoenen moeten je voeten beschermen goedkope en ook dure
schoenen doen dat in de modder.
Een rollator voor oma is leuk maar is de omgeving waar ze
woont ook geschikt voor zo'n ding?
Een stofzuiger die je toch over hebt kunnen ze die wel
gebruiken?
Kunnen ze de stofzuigerzakken wel kopen of zou je die elk
jaar moeten opsturen.
Ze kunnen erg veel gebruiken maar probeer ook wat over hun [leefomgeving]
te weten te komen.
4] Oh ja, zeg geen goeie morgen, goeie
betekent in het Pools zoiets als het mannelijk geslachtsorgaan.
|
