Hoofdstuk 23 

Vlaanderen zette de invasie in. Met alles wat vaarde ging het Vlaamse leger aan land op Walcheren.

       

Arnould en Casper streden zij aan zij, ze voerden een tegenaanval uit, maar moesten terugtrekken want de invallers waren te sterk in aantal. ‘We moeten Veere om versterkingen vragen,’ riep Arnould naar zijn veldheer Nicolaas van Cats. ‘We hebben ons sterkste leger op een verkeerde plaats staan,’ riep weer een ander.

Casper was niet blij met zijn eerste slag. Die zou gewonnen moeten worden, en nu zag het ernaar uit dat ze een stuk land moesten prijsgeven aan de invallers. Arnould probeerde hem een beetje op te peppen. ‘Met een slag heb je de oorlog nog niet gewonnen,’ zei hij, ‘Als we nu terugtrekken, komen we straks twee keer zo sterk terug, en drijven we de vijand weer terug in zee.’ En zo gebeurde het ook.

De volgende dag kwam Jan van Avesnes met het hoofdleger de verdediging versterken. Met enkele charges werden de Vlamingen na een mislukte aanval terug in zee gedreven.

Nochtans hadden de aanhangers van Wolfert van Borssele diversen van hun vijanden onder de Duivenvoordes en Sandhorten kunnen uitschakelen. Ze deden dat via besluipen van hun vijand en hen dan met pijl en boog neerschieten.

Arnould die naast Philips van Duivenvoorde zijn kwartier had, hoorde geruis vanuit de bossen, plots zag hij de sluipschutter en riep Philips uit te kijken. Het was al te laat, de pijl zoefde door de lucht, Arnould wierp zich voor Philips, en ach arme, hij werd door de pijl in de borst geraakt en viel onmiddellijk dood neer. ‘Vader,’ riep Casper onthutst.

                                                     

Philips schoot onmiddellijk een pijl terug en raakte de sluipschutter die na een ijselijke gil uit een boom viel. Hierop ging hij direct naar Arnould, maar zag dat er geen hulp meer mocht baten. Arnould was strijdend en als een beschermer van zijn medestrijder gesneuveld. Niemand had hem kunnen verslaan. Een pijl van een sluipschutter met de naam van een ander erin gekerfd moest hem vellen.

 Casper liet zijn vader Arnould opbaren met zijn schild over zijn lichaam heen. Hij nam het zwaard van zijn vader in handen en.....

 

                                                 

Was dit nu echt of verbeeldde hij het zich.

Een warme gloed maakte zich meester van zijn lichaam en hij voelde een ongekende kracht in hem vloeien


De Vlamingen werden terug de zee in gedreven, en vanuit Frankrijk werd Vlaanderen bezet. Gwijde van Dampierre werd met zijn oudste zoons gevangen gezet en stierf enkele jaren later in gevangenschap.

 

Arnould werd begraven in de Abdij van Egmond met het grafopschrift:

"Hic jacet nobilis et strenuus miles dorninus, Arnoldus de Cupere, comiti Hollandiae capitanus, qui oblit anno Dom-1300."

- Hier ligt de beroemde en dappere soldaat den Heer Arnoldus de Cupere, kapitein van de Graven van Holland, die gesneuveld is in het jaar Onzes Heren 1300.-

                                   
                  Aldus volgens de Memoires van Swer-Almus de monnik en geschiedschrijver.                        
 

 

EINDE. 

 


 

Terug naar de introductie 

Verantwoording