In de periode van 28 oktober 1992 tot en met 3 mei 1993 ben ik uitgezonden geweest in de eerste rotatie (T-1) naar Bosnië-Herzegovina en maakte deel uit van 1(NL/BE) UN Tbat. Als eerste luitenant was ik pelotonscommandant van een zwaar transportpeloton bestaande uit 2 Landrovers (later MB 290 GD AD) en 10 tientonners bij de A-Tcie (Alfa Transportcompagnie). Mijn uitzending begon met een bootreis van Vlissingen naar Split die elf dagen duurde. Op de roro (MS Aroyo Frio Uno) stond al het materieel van de ststvzgcie (staf- en stafverzorgingscompagnie) en de A-Tcie. Na aankomst op 7 november 1992 in Split, werd de tijd gevuld met het compleet maken van de compagnie, het verplaatsingsgereed maken van de eenheid en uiteindelijk de verplaatsing van Split naar Busovaca.

In Busovaca stond een weiland ter beschikking en geen harde infrastructuur. Aangezien de uitzending door de politiek gebaseerd werd op een 10-jarenplan, moest in dat weiland onze compound gebouwd worden. De eerste dagen en weken werden hierdoor in beslag genomen, terwijl eind november ook het eerste transport gereden werd van de compagnie. Mijn peloton werd aangewezen om naar Metkovic te rijden aan de Adriatische zee om meel op te halen en te vervoeren naar een warehouse van UNHCR in Vitez, vlakbij Busovaca. Vele van dit soort transporten zouden nog volgen en veel van mijn collega's hebben er jaren over gedaan voordat ze weer meel konden zien...

De uitzending vond plaats in een gebied met een zogenaamd 'meer dan gemiddeld geweldspectrum'. Ofwel: het loodgehalte in de lucht was erg hoog. Een veel gehoorde kreet als je iemand ter afscheid begroette was dan ook: "Denk er aan: op tijd bukken." Want de kans dat je je hoofd kon stoten aan een 7.65mm was erg hoog.

Deze pagina geeft een globale impressie van mijn eerste uitzending. Een uitzending waarbij ik als jonge luitenant geconfronteerd werd met veel geweld, criminaliteit en niets en niemand ontziende haat. Vaak resulterend in dood en verderf. Vernieling en vernietiging. Pijn en verdriet. In deze oorlog is mij duidelijk geworden waar mensen toe in staat zijn. Alleen maar omdat ze als een stel kleine kinderen 'hun zin willen krijgen'. Burgeroorlog....... Guns 'n Roses vertaalden het mooi: "Civil war.... What's so civil about war anyway...".

De bezoeker hoeft niet te zoeken naar gruwelijke plaatjes. Het heeft geen zin om die hier te plaatsen en bovendien zou ik de pagina dan ook nog moeten censureren. Het gaat om de manier waarop ik de uitzending beleefd heb. En niet om tegemoet te komen aan de zoektocht van voyeurs die sterker willen worden van de aanblik van andermans ellende. De plaatjes zijn voorzien van een onderschrift, alhoewel ik besef dat ik slechts weinigen kan vertellen wat ik erbij voel(de). Dat duidelijk maken is alleen mogelijk aan de collega's met wie ik daar geweest ben.....

Wat wel op zijn plaats is, is het feit dat ik me geen beter pelotonskader had kunnen wensen. Ook zij werden voor de eerste keer met een burgeroorlog geconfronteerd. Zonder hen was het voor mij als pelotonscommandant een stuk moeilijker geweest.