La Palma 1998

*Klik op de plaatjes* De woeste kust bij Los Cancajos	Zoals gebruikelijk zoeken we in de winter de zon op om ons in het zweet te werken. Nu is het eiland La Palma aan de beurt. Het is het meest westelijk gelegen eiland van het Canarisch archipel en relatief rustig vergeleken met andere eilanden. Ondanks dat het eiland relatief klein is, valt er het nodige te fietsen voor mensen die van klimmen houden. Via D-reizen boeken we een relatief voordelig appartement in Los Cancajos. Het eiland is klein, maar ongelooflijk steil. Elk trap die je geeft gaat omhoog of omlaag, geen meter is vlak. In een week hebben we zo'n 400 km gefietst, terwijl we niet eens overal gefietst hebben. Hoogtepunt was de klim naar 2400 meter waar we vier en een half uur over hebben gedaan. Bovenop de top heb je een uitzicht op een gigantisch grote krater met een doorsnee van 30 km en een diepte van 1500 meter.
Fietsen langs de zuidkust	Ik neem dit keer niet mijn ligfiets mee, maar kies voor de oude Cannondale. De ligfiets past namelijk niet goed in een doos en het eiland is behoorlijk bergachtig. Zaterdagochtend arriveren de Luitjes in Amersfoort. Johans net aangeschafte Koga is zo exclusief dat hij niet op de Twinny Load past. Na wat passen en meten en een kort bezoek aan de fietsenmaker rijden we gezamenlijk naar Schiphol. Daar staat Joris al te popelen van ongeduld. Hij heeft zijn Pinarello in een koffer opgeborgen. De Luitjes moeten nog twee dozen aanschaffen. Ook het demonteren van de fietsen gaat niet zonder slag of stoot en vereist de nodige zweetdruppels. Er staat een enorme rij voor de incheck balie en onze fietsen trekken zoals gebruikelijk veel bekijks. Een ander fietsduo staat ook in de rij maar gaan met een ander vliegtuig naar Gran Canaria. Uiteindelijk kunnen we dan toch door de douane. Door de slechte weersomstandigheden is er slechts een startbaan beschikbaar. Hierdoor vertrekken we een uur later dan oorspronkelijk gepland. De vlucht loopt voorspoedig en bij zonsondergang arriveren we op het kleine vliegveld van La Palma. De fietsdozen worden keurig afgeleverd en we spoeden ons naar de bus. Daar aangekomen blijken de chauffeurs hun dag niet te hebben. Ze willen onze fietsen alleen meenemen tegen 1000 Peseta’s. Er is echter genoeg ruimte en de hostess Ira weet ook niet goed hoe ze moet reageren. We maken flink stampei en zorgen er zelf voor dat er plaats komt voor de fietsen. Uiteindelijk loopt het met een sisser af en worden we 5 kilometer verder bij het appartement afgezet. Het appartement is prima met een slaapkamer, huiskamer, ligbad en een keukentje. Het heeft wel te lijden aan achterstallig onderhoud. De koelkast deur sluit niet goed en met een stoel kunnen we dit oplossen. Dat kan verder de pret niet drukken. We zoeken een restaurantje op, waar we een redelijke maaltijd voorgeschoteld krijgen.
De vulkaan Teneguia is in 1971 uitgebarsten Tropische vegetatie in de buurt van Las Nieves	*Zondag - 81 kilometer – Fuencaliente el Faro* ’s Ochtends zetten we de fietsen in elkaar en vertrekken voor een tocht richting het zuiden. We fietsen langs het vliegveld en moeten meteen flink klimmen. Het weer is met een temperatuur van 25 plus goed en de inspanning kost de nodige zweetdruppels. Zoals gebruikelijk klimt Joris gemakkelijk van ons weg. Ik kan nog niet goed mijn ritme vinden en moet duidelijk wennen aan het harde zadel. Dat is toch wel een verschil met een ligfiets. Onderweg houden we een lunchstop waar we van een mooi uitzicht op Tenerife en Gomera kunnen genieten. Na de eerste zware tien kilometers stijgt de weg geleidelijk naar 700 meter. Bij Montas de Luna fietsen we door een bos dat op relatief verse lava groeit. In 1971 is het eiland een stuk groter geworden door de uitbarsting van Teneguia. In Fuencaliente zoeken we een bar op en genieten we van het mooie weer. Na Fuencaliente kunnen we kiezen voor een route naar de vulkanen of een route naar Faro, de vuurtoren die zich op het zuidelijkste puntje van het eiland bevindt. We kiezen ervoor om eerst naar de vulkanen te gaan fietsen. We dalen stevig af over een niet al te goed geasfalteerd weggetje. Bij de splitsing blijkt dat de vulkaan nog circa 2 kilometer verder ligt en dat alleen een onverhard weggetje er naar toe leidt. We keren om en klimmen weer terug naar Fuencaliente. Het is inmiddels al half 5, maar toch besluiten we om naar Faro af te dalen. Een waanzinnig snelle afdaling volgt door een fantastisch vulkanisch landschap met verse lava. De afdaling is zo snel dat we een enkele auto inhalen en bij Faro aangekomen besluiten we omkeren om nog voor donker in het appartement te zijn. De 12 kilometer zijn verre van vlak. Met name de eerste kilometers gaan tergend langzaam. Johan probeert even de fiets van Joris uit, maar valt bijna om. Met een verzet van 39 –23 is het logisch dat Joris zo ver vooruit fietst! Na een half uur stoppen we even om wat energie bij te tanken. Het steilste gedeelte is dan voorbij. Johan heeft dan extra energie gekregen en vliegt omhoog. Kort na elkaar komen we aan in Fuencaliente, waar Joris al weer een half uurtje heeft moeten wachten. Het wordt dan vrij fris en met een trui aan dalen we snel af. De kilometers van die ochtend schieten voorbij en net na zonsondergang arriveren we in Los Cancajos. Een verdienstelijke eerste dag.
De stamkroeg in Santa Cruz de la Palma	*Maandag – 65 kilometer – El Pilar* Na het ontbijt klimmen we op de fiets. Het gruizige wegdek bij een wegonderbreking zorgt voor lekke band nummer 1 bij Joris. Na enige tijd kunnen we onze weg weer vervolgen. Het kost ons wat moeite om de juiste weg te vinden. We vragen twee keer de weg en uiteindelijk komen we er achter dat we naar de verkeerde plaats hebben gevraagd, waardoor we rondjes aan het fietsen zijn. De man waarschuwt voor een steil weggetje en hij blijkt geen ongelijk te hebben. Het stukje 20% kost ons de nodige zweetdruppels. Gelukkig duurt het maar tweehonderd meter, maar dit is lang genoeg om Martin en Joris tot een tussenstop te dwingen. Uiteindelijk bevinden we ons op de goede weg, een prachtig geasfalteerd weggetje dat af en toe met geniepig steile passages de helling op kronkelt en naar Rifugio El Pilar leidt. Het weggetje is zeer rustig zonder enig verkeer. Joris is wederom vooruit gesneld en ik fiets samen met Martin omhoog. Even voorbij San Isidro komen twee Canarische keffers mij hartstochtelijk blaffend tegemoet, die ik met moeite ontwijk. De klim duurt maar voort en er komt maar geen einde aan. Enkele kilometers voor de top ligt Joris plat op de grond uit te rusten. Ook hij heeft het zwaar gehad tijdens de klim en wist niet dat hij enkele kilometers voor de top is gestopt. Gezamenlijk fietsen we de laatste kilometers en bereiken we op 1400 meter de top. Aan de andere kant van de pas ontvouwt zich een prachtig landschap. De weg kronkelt door lavastromen en op de achtergrond overheerst de gigantische Caldera het landschap. Het lijkt erop dat de westkant van La Palma droger en ook wat dichter bevolkt is. Na een snelle afdaling fietsen we door een tunnel en bereiken weer de oostkant van La Palma. Een geleidelijk afdaling brengt ons terug naar Santa Cruz, waar we op de boulevard een heerlijk terras vinden.
Johan vol in de remmen afdalend op een stuk 30%	*Dinsdag – 84 kilometer - Barlovento* We gaan vandaag richting het noorden. Via Santa Cruz fietsen we langs de kustweg die niet vlak is. Het gaat continu op en af met een aantal fraaie doorkijkjes op zee en in diepe gargantas. Even na een aantal tunneltjes stoppen we voor een lunch. De weg is niet druk, maar we trekken toch veel bekijks bij de enkele bussen die langs rijden. Even verder rijden we door het aardige dorpje Los Sauces. De klim naar Barlovento helemaal in het uiterste noord oostelijke puntje is behoorlijk pittig. Midden in het dorp stoppen we op een terrasje en genieten van het prachtige weer. Op de kaart is een smal weggetje zichtbaar. We besluiten dit weggetje te nemen. Na een korte afdaling op glad asfalt wordt het wegdek gruizig en zeer hobbelig. Bij een boerderij lijkt de weg op te houden en aan wat bewoners vragen we waar de weg is. Deze wijzen op een weggetje dat bijna loodrecht naar beneden gaat. Het is een weg bestaande uit betonnen platen, maar de La Palmers verzekeren ons dat het goed bereidbaar is en op de grote weg uit komt. Vol in de remgrepen balanceren we met een gangetje van minder dan tien kilometer per uur naar beneden. Af en toe heb je het gevoel dat je bijna voorover valt, zo steil is het. Ondanks de steilte rijden er enkele auto’s hetgeen ons weer gerust stelt. Plotseling zijn ook de betonnenplaten weg en belanden we op een zandpad. Dit kan nooit de bedoeling zijn en na enkele honderden meters is ook de weg weg. Joris struint nog even door het hoge gras, maar komt zonder succes terug. Ver onder ons zien we de doorgaande weg lopen die onbereikbaar ver lijkt te zien. Er ontstaat lichte paniek, moeten we die super steile weg weer terug wandelen met de fietsen op de rug? Dan zien we plots dat een kleine afslag over het hoofd hebben gezien. Het lijkt meer op een erf, maar we kunnen zo onze weg weer vervolgen. Na een goed kwartier staan we eindelijk weer op de doorgaande weg. Het is inmiddels al redelijk laat geworden en we besluiten dan ook de kortste weg naar Santa Cruz te nemen.
Op zoek naar een juiste route door de Caldera de Taburiente Tijdens de wandeling	*Woensdag – 0 km - rondje eiland* Midden in de week even een rustdag ingelast. Het is ook wat al te veel van het goede om meer dan 100 kilometer per dag af te leggen in de hitte terwijl het in Nederland rond het vriespunt is. Vandaag zal daarom opgevuld worden met een potje driften. Het eiland is ook iets groter en zwaarder dan verwacht. De westkust is eigenlijk te ver en daarom gaan we eerst met de auto verkennen of er nog mooie plekjes zijn aan de andere kant van de berg. Nadat we de Ford Ka hebben afgehaald rijden we naar El Pilar. De klim ziet er zelfs vanuit de auto inderdaad aardig zwaar uit. Daarna verkennen we de weg naar de mirador de la taburienta. De klim gaat eerst over slecht wegdek, maar wordt daarna beter. Een smal weggetje kronkelt steil door dichte bebossing. We parkeren de auto op aanwijzing van een niet al te vrolijke medewerker van het informatie centrum. Bovenaan hebben we een prachtig uitzicht op de krater en we wandelen een stuk de krater in. Na een half uurtje wordt het pad te slecht en keren we weer terug naar de auto. We rijden richting Los Llanos. En rijden dan langs een prachtige kustweg naar het noorden (mirador El Time). De weg kronkelt als een gek en geen meter is vlak. Martin kan weer zijn hart op halen en driftend de bochten door scheuren. Helaas zijn er wel een aantal trage Canaries die zijn rijplezier vergallen. We verkennen dan de noordkant van de weg naar het hoogste punt, Roque de los Muchachos. Bovenop maken we een korte wandeltocht de krater in. De krater zelf zit nog potdicht, maar langzaam trekt de mist weg en ontvouwt zich een grillig berglandschap. We kunnen een eind de krater in klimmen, maar dan verdwijnt het pad. De helling is dan te gruizig om op fatsoenlijke wijze verder te wandelen en we keren terug naar de Ka. De afdaling ziet er even indrukwekkend uit als de klim. Dat beloofd nog wat als we er tegen op gaan fietsen. In Santa Cruz rijden we richting het noorden. We volgen de route van gisteren. Vlak voor Los Sauces rijden we het doodlopende weggetje in naar Bosque Los Tilos. Aan het eind van de weg begint een wandelpad door een smalle kloof. Klauterend over rotsen en langs boomstammen wandelen een stuk door de kloof. Deze is enkele honderden meters hoog en wordt steeds smaller. De duisternis begint te vallen en we draaien om en keren terug naar de auto. Met de Ka rijden we verder richting het noorden. In Barlovento willen we de oude weg volgen, hetgeen in de boekjes omschreven wordt als een prachtige onverharde weg langs diepe afgronden. Aan het begin staat een vreemd bord met een aantal Spaanse aanwijzingen. We kunnen er niet goed wijs uit wat het betekent en rijden toch maar door. Het wegdek blijkt goed en het weggetje wordt steeds smaller. De afgronden zijn inderdaad diep en na een aantal autosmalle tunneltjes beginnen we toch een beetje het gevoel dat we niet helemaal goed zitten. Plotseling verschijnt er een tegenligger en die kunnen we nog net ontwijken. Deze tegenliggers gebaren ons dat we niet helemaal goed bezig is en na rijp beraad keren we de auto en rijden terug. Was het dan toch een eenrichtingsbord? De duisternis valt in en langs de noordkust kunnen de chauffeurs weer behoorlijk driftend de bochten door. In Tazacorte eten we in een rustig restaurant een aantal goede visgerechten. Om het hele rondje af te maken rijden we via de zuidkant terug naar het appartement. Een verdienstelijke dag met goede wandel uitstapjes en een flinke portie driften.
Steenman bij Roques de los Muchachos	*Donderdag - 98 kilometer - Roques de los Muchachos* Vandaag staat de tocht naar de dak van La Palma op het programma, de koninginnenrit. We beginnen vroeg en fietsen via Santa Cruz naar de afslag waar de 34 kilometer lange beklimming begint. De klim begint rustig en met een aantal flinke bochten klimt de weg het dal uit. Joris is al snel uit het zicht en samen met Martin fiets ik rustig omhoog. Halverwege maken we een korte eetstop waarna Johan ook arriveert. De bossen maken de klim redelijk dragelijk. Boven de boomgrens is er een fris briesje en begint de vermoeidheid een beetje toe te slaan. Martin blijkt echter nog fris en fietst er enkele kilometers er vandoor. Bij mij is al het beste af en ik probeer wat van de mooie natuur te genieten. Bij een korte afdaling kunnen de vermoeide benen even rusten. De laatste 2 kilometer naar het observatorium zijn loodzwaar. Het beste is er helemaal vanaf en je ziet de weg steeds verder stijgen. Na 38 kilometer en 2426 hoogtemeters zit de klim er eindelijk op en kan er van het mooie uitzicht genoten worden. Bovenop de top wachten Joris en in mindere mate Martin al een tijd. Na een lange recuperatie stappen we weer op de alu (en voor Joris stalen). De benen voelen nog behoorlijk stijf aan en een kort klim valt toch weer zwaar. De afdaling is verraderlijk bezaaid met stenen in combinatie met een dicht mist dwingt ons tot een rustig afdaling. De dag besluiten we weer op ons oude vertrouwde terras.
Mirador la Cumbrecita	*Vrijdag – 79 kilometer - Mirador Cumbrecieta* De dag begint rustig met de geleidelijke klim richting het westen. De vrij druk bereden weg klimt met een niet al te hoog percentage omhoog. Verbazingwekkend blijf ik lang op kop fietsen. Normaal gesproken ligt Joris al een half uur voorop, maar vandaag is het niet zijn dag. Als ik achterom kijk heb ik hem gelost en kom ik als eerste op de top! De dag van gisteren is blijkbaar nog niet helemaal verwerkt. Druppels komt iedereen boven. Bij de parkeerplaats stopt een Fiat met een rokende motor. Na enig gemorrel onder de motorkap lukt het de Canarie niet om de auto weer aan de praat te krijgen. Vriendelijk vraagt hij ons of we hem willen aanduwen. We duwen hem aan en op de zwaartekracht glijdt hij langzaam de helling af. Wij stappen dan weer op de fiets fietsen de tunnel door en bevinden ons dan aan de zonnige westkant. Even voor El Paso slaan we rechts het smalle weggetje in naar de Mirador Cumbrecieta, die we al met de auto hebben verkend. Het is een prachtig maar supersteil weggetje met geregeld percentages boven de 10%. Hier komt Joris weer zoals normaal als eerste boven. Wederom kunnen we genieten van het prachtige uitzicht op de krater en het vulkanische landschap. Na een kort pauze dalen we af. Op het niet zo gladde asfalt krijg ik een lekke band, gelukkig zonder verdere gevolgen. Na de afdaling drinken we wat fris in een café en ontmoeten we een Belgische die een wandeltocht aan het maken is. Weer op de fiets pakken we onze laatste klim naar 1400 meter. De wind maakt deze nog behoorlijk lastig en na een verdienstelijke afdaling rijden we langs een prachtig weggetje langs de Santuario de las Nievas, een aardig kapelletje. Een steile afdaling brengt ons weer naar Santa Cruz waar we de dag afsluiten op het terras.
De kraterrand van Vulcan San Antonio	*Zaterdag* Vandaag zal het vliegtuig ons weer terug brengen naar Nederland. We huren daarom een auto om de dag toch nog nuttig te besteden. De bagage en de fietsen zijn ingepakt en driftend rijden we naar Fuencaliente. Hier bezoeken we de twee vulkanen San Antonio en Teneguia. Op de San Antonio laten we de kamelen links liggen en wandelen we rond de krater. Om de Teneguia te bereiken moeten we een aantal kilometers over een gruisweg rijden. De Ka houdt zich echter kranig en we wandelen korte tijd later over de lavavelden die in de jaren zeventig zijn ontstaan. Er staat een behoorlijk stevig wind en we hebben moeite om recht op te wandelen. Hangend, kruipend en wurgend komen we op het uiterste puntje waar we een aantal stenen stevig vast moeten houden. Weer in de auto maken we eerst een rondje op de zuidpunt en volgen we de route die we de eerste dag hebben gefietst. Vervolgens rijden we richting het noorden naar Los Llaunos. Daar vinden we een smal weggetje dat rechtstreeks via een kloof de krater in gaat. We parkeren de Ka en maken een aardige wandeling. Na terugkomst bij het appartement pakken we nog snel een portie frieten en zijn nog net op tijd voor de bus die ons naar het vliegtuig brengt. Het vliegtuig heeft een uur vertraging en daar brengen we de tijd kaartend door. Bij de douane willen ze toch weten wat er in de grote fietsdoos zit, ook al staat dat met grote letters op. Ze vragen of we in trainingskamp zijn geweest en kunnen dat volledig bevestigen!