In oktober heb ik meegedaan aan een competentietraining die georganiseerd wordt voor iedereen die voor de GHOR Rotterdam Rijnmond in het veld werkt. Ik ben met 9 andere SIGMA-leden en Roy, "onze" officier van dienst geneeskundig (OVD-g), drie dagen in Schmallenberg, Duitsland, geweest.

Maandag verzamelden we al vroeg op het WPC om verdeeld te worden over drie huurauto's. Met een ontbijtpakket op schoot vertrokken we om 8 uur richting Duitse grens. Onderweg zijn we nog even gestopt voor een koffiepauze en ruim op tijd voor de lunch kwamen we aan in hotel Waldhaus. Na een drankje op het zonovergoten dakterras met wijds uitzicht hebben we genoten van een uitgebreide maaltijd. Daarna moesten we al gelijk zwaar aan de bak om geblinddoekt met z'n allen van drie lange touwen de kortste en de langste te selecteren en daarvan twee gelijkzijdige driehoeken te maken die ook nog eens in elkaar gelegd moesten worden. Onze individuele aanpak werd vervolgens uitgebreid besproken aan de hand van de gemaakte video opnames.

 

Enkele weken voor de training kregen we een vragenlijst toegestuurd die we ruim van tevoren ingevuld moesten terugsturen. Nu werd uitgelegd wat daar de bedoeling van was. Ene meneer Belbin heeft eens een theorie ontwikkeld om de karaktereigenschappen van mensen onder te verdelen in groepen. Zo zijn er de vier basisgroepen voelen, willen, denken en doen. Verder heeft iedereen een of meer natuurlijke rollen die onder te brengen zijn in één van de vier basisgroepen. Zo heb je de “zorgdrager” en de “groepswerker” uit de basisgroep voelen, de “vormer” en de “voorzitter” uit de groep willen, de “plant” en de “monitor” uit de groep denken en de “bedrijfsman” en de “brononderzoeker” uit de groep doen.

In een grote tabel werden de natuurlijke rollen van elke deelnemer onder elkaar gezet. Zo werd duidelijk dat vrijwel alle rollen voor een goed samenwerkend team aanwezig waren.

 

 

In een volgende praktijkoefening werden onze ‘teamskills’ getest. We moesten een tussen vier touwen hangende verzwaarde kist over een op het veld uitgezet kruis verplaatsen, waarbij we zelf niet binnen en de kist niet buiten de lijnen mocht komen. Met de kist moesten we een stapel van vijf genummerde pionnen van de ene hoek naar een andere brengen. De moeilijkheid was dat de pionnen alleen in een bepaalde volgorde op elkaar mochten staan en ze één voor één verplaatst mochten worden. De bedoeling van deze opdrachten was te zien hoe een losse groep zonder leiding zo’n opdracht uitvoert. Tijdens de evaluatie van de laatste opdracht viel de avond in. Na het exquise avondmaal waren we gelukkig vrij en werd de dag nog eens uitvoerig doorgesproken.

 

Dinsdag gingen we naar een uit de tweede wereldoorlog stammende leisteen groeve om lekker te klimmen en te klauteren. Dit keer helaas geen abseilen, maar (gelukkig) ook geen tokkelen. Als opwarmer moesten (lees mochten) we vanaf twee zijdes over een staalkabel brug de groeve oversteken op zo’n 10 meter boven het water. Halverwege moesten we elkaar passeren wat voor sommigen enkele beangstigende momentjes opleverde. Hiermee was de toon gezet en werden we de berg opgestuurd.

We mochten een klein parcours afleggen langs een klimtouw dat op een meter of tien boven de grond horizontaal langs de bergwand liep. Een handicap hierbij was alleen dat we aan elkaar vastgeknoopt zaten.

 

Vervolgens kregen we opdracht een reddingsoperatie uit te voeren. Er was een situatie opgezet met een slachtoffer dat tijdens het klimmen gevallen zou zijn. De opdracht was het slachtoffer boven op de berg aan de ambulance over te dragen. Yvonne kreeg de leiding en formeerde direct een crisisteam. Na enig beraad werden de taken verdeeld en klommen de eersten naar boven om de route te verkennen. Hier achter aan kwamen de mensen die het slachtoffer naar boven zouden trekken. Een ander team zorgde ervoor dat het slachtoffer tijdens het hijsen niet tegen de rotsen aan zou komen. Via portofoons werd het crisisteam op de hoogte gehouden van de vorderingen. Met deze oefening zijn heel wat hindernissen overwonnen, zowel fysiek als mentaal.

 

Woensdag werd onze stressbestendigheid getest door ons in te zetten voor het ontmantelen van een in het hotel geplaatste bom. Om de stress nog wat te verhogen werden, nadat de teams geformeerd en weggestuurd waren, enkele opdrachten toegevoegd. Zo moest een buiten gevonden slachtoffer over enkele hindernissen naar het crisiscentrum gebracht worden voor verhoor. Na een stressvol uurtje, waarin zowel in en rond het hotel als in het bos aanwijzingen gevonden moesten worden, hadden we de benodigde codes en onderdelen om de bom onschadelijk te maken. Gelukkig hadden we twee (Belbin)specialisten in ons midden die de ontsteking uit de bom konden halen zonder deze af te laten gaan.

 

De staf was onder de indruk van onze samenwerking, zij hadden dit niet verwacht van een team van mensen die elkaar zo weinig zien.

Tijdens de evaluatie arriveerde de volgende ploeg die we tegenkwamen bij de lunch. Met een volle maag en een ervaring rijker zijn we weer veilig thuis gekomen.

Martin Rep SIGMA NWN

Meer foto's klik hier