PUBLICATIONS

"Human Branding Strutting Johnnie Walker" author: Kenneth Prat, 2003

The work of the Amsterdam artist, Martin C. de Waal, takes media and identity as it's starting point.
Similarly, in thee case of Martin C. de Waal, the area of interest lies beneath the skin, in some cases literally his own.
Working with a combination of questionable cosmetic surgery practices and image manipulation technology, Martin C. de Waal works - performances, video and photographs-present ou with images of something that is immediately recognisable as a person but not entirely human.
At least not if we are looking for the traditional indicators of our tribe as we think we know it. Martin C. de Waal manipulates age, gender and ethnicity.The result is often alarming. We can be drawn into it with the same guilty pleasure with wich we might want to see a freak show. Or thrown off balance by the way in wich all the unquestioned ciphers of how we read who people are- skin colour, eye shape, age lins, etc- are simply no longer there. Here the human brand is a complex one.

We recognise the manipulated Martin C. de Waal immediately, but we are frequentely surprised that we do. Just how much shapeshifting and mutation will he have to undergo before he no longer qualifies as being part of our species?

'excerpts from:

Wij zijn cyborgs. Acht hedendaagse performancekunstenaars getoetst aan de cyborgcriteria van Karin Spaink'

Auteur: Sara Carels , Doctoraalscriptie Kunstgeschiedenis Universiteit Utrecht
juni 2003

(fragment uit hoofdstuk 3 getiteld 'Het getransformeerde lichaam'

Martin C. de Waal, geboren in 1962 te Rotterdam, woont en werkt in Amsterdam
Studeerde in 1991 af als schilder aan de Hogeschool voor de Kunsten te Utrecht
Is performancekunstenaar, fotograaf en regisseur
Voor een overzicht van zijn oeuvre zie www.global-citizen.co.uk

"De maakbare mens, de cyborg, is de persoon die ik in jouw hoofd creëer. Het is een gehermonteerde versie van mijzelf als popster, model, goeroe of beroemdheid.
Mijn kunst gaat niet over mijzelf, maar over jou; over wat jij wilt horen en zien; over de slogantrap.
My way of being an artist, is that of travelling the road of my own design, aldus Martin C. de Waal (Rotterdam, 1962) in een tekst die hij zo vriendelijk was voor mij op te stellen ter verduidelijking van zijn project Global Citizen (2000-2003).
Dit project bestaat uit films, digitaal bewerkte foto's (waarover straks meer) en een reeks performances die hij uitvoerde ten overstaan van uiteenlopende toeschouwers, variërend van kijkers van het semi-wetenschappelijke AVRO-programma De Toekomst van Karel tot lezers van glossy's als MAN, Elle of Blvd.tot bezoekers van het Rotterdamse Wereldmuseum.
Met zijn mediaperformances deed De Waal geloven dat hij zich met behulp van plastisch chirurgische ingrepen het gezicht zou laten aanmeten van de Global Citizen: een fictieve wereldburger met Afrikaanse lippen, een typisch Amerikaanse plastisch chirurgenneus, naar Japanse mangastripfiguren gemodelleerde ogen en voor de ultrablanke Europese kenmerkende sproeten.
Zijn lippen (die hij in november 1999 in het illegale schoonheidscircuit van Philadelphia had laten opspuiten met siliconen) en computergemanipuleerde (voorstudies) waren hiervoor het zogenaamde bewijs.
De grap was dat geen van de kijkers of lezers hierbij doorhad dat het om een performance ging - inclusief ikzelf.
Tijdens een interview bij hem thuis op 28 mei 2003 vertelt De Waal: Misinformation becomes fact.
Werkelijk niemand verifieerde mijn verhaal, iedereen was gefocust op de eerste performance [bij De Toekomst van Karel] en probeerde me in te passen in zijn of haar format.
Mensen zijn zó gemakkelijk te beïnvloeden in hun denken.
Mijn missie is eigenlijk te goed gelukt - Warhol zou trots op me zijn.1(1)

Interview als performance, plastische chirurgie als publiciteitsstunt
Tot voor kort was ook ik volledig overtuigd van de waarheid van De Waals verhaal, sterker nog, voor de voorlopige versie van mijn scriptie had ik er reeds tien pagina's tekst over geschreven en geredigeerd. Voor deze tekst had ik mij voornamelijk gebaseerd op informatie die de kunstenaar aanbiedt op zijn site www.global-citizen.co.uk, waar hij zijn Global Citizen-project uitvoerig heeft gedocumenteerd met zelfgeschreven teksten, interviews, recensies en afbeeldingen van zijn performances, foto's en films. Het enige waarvoor ik dacht de kunstenaar te hoeven benaderen was digitaal beeldmateriaal van drukkwaliteit.
Ik stuurde hem daarom een mailtje met daarin de strekking mijn scriptie en het verzoek mij een cd met beeldmateriaal te sturen.
In een telefoongesprek gaf de kunstenaar zijn reactie op mijn tekst: op zich vond hij het een goed geschreven stuk, alleen was er niets van waar.
De Waal zei er lang over te hebben nagedacht of hij het moest vertellen of niet, maar vond het niet kunnen om mij te laten afstuderen op een leugen - hoewel dat wel de kroon op zijn project zou zijn geweest.
Blijkbaar had ik het niet doorgehad, maar alle interviews waren een performance geweest!
Het plastische chirurgie-verhaal, dat hij voor het eerst had verteld op tv en dat daarna was herhaald in de bladen, was puur bedoeld om aandacht te trekken en dat was hem goed gelukt - te goed eigenlijk.
Ik moest lachen om mijn eigen naïviteit: ik was er toch maar met open ogen ingetrapt!
We spraken af elkaar te ontmoeten bij de kunstenaar thuis in Amsterdam.(3)

Shockeffect plastische chirurgie inmiddels achterhaald
De Waal bleek zich terdege te hebben voorbereid op mijn komst: hij had een tekst geschreven die als 'kapstok' zouden dienen voor ons gesprek en had stapels tijdschriften, boeken, videobanden en foto's klaargelegd om te laten zien.
Hij begon zijn betoog met het ontzenuwen van de vergelijking met Orlan: "Ik laat geen operaties als zelfstandige kunstwerken zien zoals Orlan dit doet, ik maak hooguit gebruik van dezelfde iconografie.
Voor het Global Citizen-project - dat ik als afgerond beschouw - gebruikte ik plastische chirurgie als een manipulatiemiddel tijdens interviews die waren bedoeld als performance .
Het ging mij om het maken van een statement en niet om 'de daad' of de werkelijke uitvoering ervan.
Plastische chirurgie is voor mij inmiddels niet meer interessant als manipulatiemiddel omdat het te mainstream is geworden en bovendien achterhaald is met de technische mogelijkheid voor gezichtstransplantatie - het shockeffect ervan is kortom verdwenen.
Om te illustreren dat zaken die eens een heftige reactie opriepen met het verstrijken van de tijd een andere gevoelswaarde krijgen, liet De Waal een video-opname zien die hij in 1999 maakte in het Rotterdamse kunstenaarsinitiatief Salle de Bains tijdens de door hem geïnitieerde publieksperformance The last year / To see a new millennium through a glory hole. Hierbij konden de bezoekers (die automatisch figureerden in The last year) om de beurt een glimp opvangen van De Waals performance c.q. environment Musicbox / Woest door met hun hoofd tegen de bovenbenen van doorbitch Merel-Kerel aan te leunen en vlak onder haar kruis door een gat in de deur te kijken. Op de geloopte video-opname van Musicbox / Woest is te zien hoe twee vrouwen als poppetjes in een speeldoosje oneindig rondtollen: links een in een ruitjesjurk geklede, mollige vrouw met vlechten; rechts een op de horrorfilm It geïnspireerde vrouwelijke clown met knalrode pruik en enge tanden die tevergeefs probeert met haar vinger in het oog van de ander te prikken.(4)
De demonische clown uit It is zo bekend en gedateerd dat zijn angstaanjagende kracht vrijwel is verdwenen.
In Musicbox / Woest tracht De Waal dit horroricoon nieuw leven in blazen door een onverwachte wending te geven aan zijn engheid: omdat het clowntje nog geen millimeter van zijn vaste positie in de speeldoos kan afwijken, zal hij het schattige poppetje nooit de ogen kunnen uitsteken.
Niet zijn agressie is bedreigend, maar zijn transseksualiteit, of om met de woorden van De Waal te spreken: "Mijn clown is eng omdat hij een tiet heeft."
Evenals een horrorfilm als It saai of zelfs lachwekkend wordt naarmate deze vaker wordt herhaald op tv, zwakt de afschuw voor een omstreden onderwerp als plastische chirurgie af ten gevolge van overexposure in de media. De Waal: "Het is toch raar dat we alles normaal gaan vinden zolang we het maar vaak genoeg te zien of te horen krijgen?
Dan heb ik het over seks en geweld op tv maar ook over plastische chirurgie."
Hoewel de door Yorin aangekochte sensatiedocumentaire Michael Jackson's Face goed was voor miljoenen kijkers, is plastische chirurgie tegenwoordig geen schande of taboe meer.
Lukte het De Waal met zijn televisie-optreden bij De Toekomst van Karel aandacht te genereren met zijn opgespoten lippen en computermanipulaties, anno 2003 is plastische chirurgie volgens hem geen effectief manipulatiemiddel meer en dus beschouwt hij zijn Global Citizen-project als afgesloten.

Mijn kunst gaat niet over mijzelf, maar [...] over wat jij wilt horen en zien
Maar wat wilde de kunstenaar nu precies met zijn mediaperformances bereiken?
Zoals in bovenstaande alinea's is gezegd spreekt hij over 'het genereren van aandacht' en 'het maken van een statement' - aandacht en een statement waarvoor? De Waal zelf geeft het antwoord in de eerste alinea van dit stuk: "Mijn kunst gaat niet over mijzelf, maar [...] over wat jij wilt horen en zien."
Iemand kan als kijker, luisteraar of lezer sterk in zijn of haar gedachtevorming worden gestuurd door allerhande mediatrucs zoals montage, muziek of censuur.
De Waal (die sinds 1998 diverse reclamefilmpjes regisseerde voor onder andere Seat en de Rabobank): "Vanwege dit feit ben ik gestopt met het regisseren van commercials; ik voelde me toch verantwoordelijk voor het manipuleren van andermans gedachten - ik ben heel moralistisch."
Behalve door de media wordt iemands blik ook gekleurd door zijn of haar opvoeding, geloof, cultuur of politieke overtuiging.
De Waal is zich er dan ook terdege van bewust dat hij als kunstenaar nooit te maken heeft met een 'blanco' publiek: "Als kunstenaar kan je je publiek niet dwingen je werk te zien en te begrijpen zoals jij het hebt bedoeld, dat gaat niet."
Tijdens ons gesprek vertelde De Waal dat hij op jonge leeftijd erg onder de indruk was van een environment van de kunstenaar Chico dat hij op een plaatje en op tv zag: "Ik dacht: Wow! Dat is een soort Alice in Wonderland! Die maakt zijn eigen wereld! Dat wil ik ook!" Hij was blij verrast te horen dat ik wist op wie hij doelde. Tijdens mijn werk bij De Appel was ik twee jaar geleden een file van de Amsterdamse kunstenaar Chico tegengekomen met daarin een foto plus uitnodiging van een environment dat hij in 1978 voor het publiek van De Appel creërde in zijn woning in de Haarlemmerpoort: een feeëriek ijspaleis van gedrapeerd plastic. De Waal: "Pas later realiseerde ik mij dat op grond van iemands eigen belevingswereld een door een ander geschapen environment of beeld heel verschillend beleefd en geïnterpreteerd kan worden. Daar gaat mijn werk nu over."

Beoordeling en veroordeling op basis van uiterlijk
Voor alle foto's en performances van het Global Citizen-project maakt De Waal gebruik van zijn eigen verschijning.
De Waal: "Terwijl ik voor mijn vroegere filmpjes [zoals Musicbox / Woest] steeds verschillende mensen gebruikte, was ik nu zelf het model.
Het was de schilder Bas Meerman die mij aanraadde dat het publiek zich bij dit project beter kon focussen op één persoon."
Hoewel de kunstenaar altijd zelf figureert in zijn werk ziet zijn publiek hem nooit als 'Martin Cornelis De Waal' - altijd speelt hij een rol of zoals de kunstenaar kernachtig formuleerde tijdens het tv-interview met Karel de Graaf: "Ik was Elvis en nu ben ik Jezus."
Steeds opnieuw creëert De Waal een ander personage met behulp van een specifieke lichaamshouding en gelaatsuitdrukking, kleding, een pruik, , make-up en/of computermanipulatie.
Soms verandert hij hiermee ingrijpend van uiterlijk, zoals de fotoserie Untitled (The fucked up Benetton family, 2002) die hij maakte voor het themanummer "Mutation" van het Belgische tijdschrift Ad!dict waarin hij transformeert in een albinoneger met blanke huid, blond haar en blauwe ogen; een Aziaat met snor en lang haar; een keurige Indiër met zijscheiding; en een Indiaan met vlechtjes.(5)
Soms ook weet hij met slechts een subtiele verandering aan zijn uiterlijk een compleet andere associatie op te roepen, zoals het laten staan van een 'hardrocksnor' (seventies white trash redneck) of het dragen van een diepgesneden zwarte kimono (androgyn). De Waal:" Ik vind het heel boeiend om te zien hoe mensen anderen beoordelen op basis van heel simpele, uiterlijke kenmerken.

Eenvoud creëren eigen sterrenstatus
Fake it till you make it is De Waals motto.
Hij zegt het ontzettend interessant te vinden om te zien hoe makkelijk het is anderen te doen geloven dat je een 'ster' bent.
De Waal: "Je moet je er natuurlijk niet één gaan voelen, dan heb je een probleem."
Om een voorbeeld te geven hoe eenvoudig het is je eigen sterrenstatus te creëren, vertelt de kunstenaar over zijn lancering als MC Fashion.
" Wanneer er journalisten bij me over de vloer kwamen zette ik wel eens een plaatje op; thuis een beetje dj-en was een hobby van me.
Aan de hand van de platencollectie in mijn woonkamer werd me dan gevraagd of ik ook als DJ optrad.
Ja, zei ik dan, "ik ben MC Fashion."
Dat verhaal ging een eigen leven leiden.
Op een gegeven moment was er in de Off Corso in Rotterdam een groot feest voor allerlei modemensen en opperde iemand: "Daar moeten we eigenlijk de Fashion DJ voor hebben. De Fashion DJ, wie is dat?1 Kèn je die dan niet?!"
En zo werd ik dus opeens gebeld of ik daar wilde komen draaien.
Opeens was ik MC Fashion - met MC van Martin Cornelis in plaats van Master of Ceremony, de hip-hop benaming voor de rapper van een band of de host tijdens een optreden.
Hetzelfde geldt voor de Global Citizen.
Voor De Waals gevoel was het duidelijk dat hij hiermee een act neerzette, maar niemand had dit door of wílde het doorhebben.
Hij vertelt over een recensie in De Volkskrant waarin de door het Rotterdamse kunstenaarsinitiatief MAMA samengestelde groepstentoonstelling Hard Pop: the radicalisation of pop culture (2001) werd beoordeeld.(6)
De Waal: "Van mij was behalve fotowerk ook een opname van De Toekomst van Karel te zien die ik in het Engels had laten ondertitelen en in het Japans had laten nasynchroniseren.
Die video was zó hilarisch [doet de Japanse commentaarstem na] en nóg dacht die journaliste dat het allemaal serieus bedoeld was.
Ze schreef iets in de trant van: die man wil de hele wereld op zijn gezicht, hoe kan hij daar nu nog mee aankomen?"(7)
Ook vertelt hij over een tv-programma waarin hij met 'hardrocksnor' en spiegelbril de Amsterdamse Boerhaave Kliniek bezocht om zijn lippen te laten opspuiten.
De Waal: "Vervolgens ging ik met mijn opgezwollen gezicht gewoon verder met winkelen."
De kunstenaar vertelt dat de redactie van Barend en Van Dorp ook al zes keer aan de lijn heeft gehangen om hem in hun programma te krijgen.
Tot nu toe heeft hij de boot afgehouden: "Ik heb geen zin meer om in allerlei programma's te verschijnen en me aan te passen aan andermans format of doelgroep.  
Die fase heb ik afgesloten; ik wil best publiciteit , maar alleen op mijn voorwaarden.

Warhol en Fischerspooner
Terwijl bij het Global Citizen-project de vergelijking met Orlan makkelijk gemaakt is, zegt De Waal meer op te hebben met kunstenaars als Leigh Bowery en Matthew Barney (bij wie het gaat om de continue transformatie in zelfgeschapen, groteske personages) of Andy Warhol, Fischerspooner, Vanessa Beecroft en L.A. Raeven (die een hype rond zichzelf creëren maar tegelijkertijd anderen in de spotlights plaatsen, of dit deden in het geval van Warhol).
De Waal: "In het Global Citizen-project gebruikte ik plastische chirurgie eerst als eye catcher om het vervolgens af te doen als een by the way thing, iets voor tussen het winkelen en het opnemen van een plaat door; Orlan daarentegen maakt gebruik van plastische chirurgie op een high art-niveau door het te presenteren als een performance - haar invalshoek is een meer kunsthistorische.
De vraag die door haar oeuvre heen speelt is: Hoe zal de status van het lichaam zijn over enkele generaties?
Daar ben ik helemaal niet mee bezig."
Warhol (producer van The Velvet Underground) en Fischerspooner (het uit Chicago afkomstige performanceduo Casey Spooner en Warren Fischer dat onlangs met hulp van Kylie Minogues managers tot popgroep werd gebombardeerd door een nummer van de zangeres te remixen en samen met haar uit te voeren in Top of the Pops) zijn De Waals lichtende voorbeeld voor zijn huidige muziekproject waarbij hij zichzelf als popster presenteert, maar zijn nummers laat uitvoeren door anderen.
De presentatie van zijn nummer 'Living on Warhol' tijdens de Rotterdamse Museumnacht 2003 werd met veel poeha aangekondigd door Galerie VIP1s.
De Waal: "De galerie was afgeladen vol; ide verwachting was dat ik 'Living on Warhol' zelf zou gaan uitvoeren, totdat ik met vier modellen en een zanger het podium opstapte en de zanger mijn tekst liet improviseren.
Op 12 mei 2002 werd in de Amsterdamse club Panama De Waals nummer 'Temptation' gepresenteerd door disco.nu, een door De Waal bijeengebrachte gelegenheidsformatie van modellen die zowel op een podium als op een videoscherm van vijf bij tien meter te zien waren terwijl ze om de beurt het woord temptation uitspraken.
Dat disco.nu niet slechts entourage was van 'popster' De Waal wordt ook benadrukt door de presentatie van een groepsportret dat naar aanleiding van de performance werd gemaakt: naast het portret is een schematische weergave van de foto (contouren met cijfertjes erin) en een genummerde namenlijst geplaatst.
Om het belang van de identificatie tegelijkertijd weer te ondergraven heeft De Waal het groepsportret digitaal laten manipuleren en twee geportretteerden vervangen door anderen die afzonderlijk waren gefotografeerd - waarmee hij aangeeft dat niet alleen zijn 'entourage' vervangbaar is maar ook hijzelf.
Dit is tevens de achterliggende gedachte van de portretten uit zijn Global Citizen-project.
De Waal: "Als je al die foto's bij elkaar ziet wordt het duidelijk dat ik er ook het gezicht van iemand anders voor had kunnen gebruiken - juist door steeds mijn eigen hoofd te gebruiken wordt het volstrekt vervangbaar.
De foto's riepen vaak afkeer en agressie op; veel mensen dachten "Wat een walgelijk persoon is dat."
Zo hadden anderen dus ook naar hen kunnen kijken wanneer ik hen als model had gebruikt."

Verwarring als stimulans voor kritisch nadenken
Met zijn opgespoten siliconenlippen is De Waal de belichaming van het derde cyborgcriterium van Karin Spaink: het tijdelijk of permanent ingrijpen in uiterlijk, werking of vormgeving van het lichaam met technische of biochemische middelen.
Deze plastisch chirurgische ingreep aan zijn uiterlijk was niet bedoeld om de maakbaarheid van het menselijk lichaam mee te benadrukken (zoals Orlan dit doet), maar enkel om aandacht te genereren voor het Global Citizen-project dat volledig geslaagd en daarmee voltooid verleden tijd is.
Volgens de kunstenaar was dit project bedoeld als 'part of a bigger plan: een 'Gesamtkunstwerk' van fotografie, film, performance en muziek waarmee hij zijn publiek zal blijven verwarren om hen te stimuleren kritisch na te denken en zich niet te laten vormen door de media of de omgeving om hen heen.
De Waal: "Ik gebruik het mooie en toegankelijke als sugercoating om een bittere pil. Want als ik gewoon zou zeggen "Mensen willen niet kijken!" - wie zou er dan luisteren?"

1) Martin C. de Waal, interview bij de kunstenaar thuis, Amsterdam 28 mei 2003. Alle uitspraken van De Waal die worden geciteerd in deze tekst zijn afkomstig uit dit interview.
3) Telefoongesprek op 26 mei 2003.
4) It is een tv-film uit 1991 die is gebaseerd op Stephen Kings gelijknamige roman uit 1986.
5) Ik dacht dat De Waal deze foto's had gemaakt met behulp van morphing software, waarmee je beelden op eenvoudige wijze in elkaar kunt laten overvloeien. De kunstenaar vertelde me dat deze software ongeschikt is om de huidstructuur, kleur en vorm van verschillende gezichten te behouden en dat hij met zijn vaste beeldbewerker Rolf D.I.M. hiervoor veel geavanceerder programma's moet gebruiken. In plaats van met één druk op de knop het gewenste effect te bereiken moet D.I.M. dagenlang werken op één beeld, zoals de 'albinoneger' in Ad!dict waarvoor hij drie foto's gebruikte: één van De Waal (voor de ogen en de huid), één van een negroïde man (voor de lippen) en één van een blanke man (voor de neus, de kaaklijn en het haar).
6) Aan deze tentoonstelling namen behalve De Waal ook Antistrot, Jirí Cernicky´, Robbie Coenen & Antonio Consilvio en Snotnose deel. Voorafgaand aan de tentoonstelling, die duurde van 16 september tot en met 3 november 2001, werd op 30 maart 2001 het boek Hard Pop gepubliceerd met bijdragen van vijfenveertig kunstenaars, waaronder De Waal.
7) De Waal verwijst naar het artikel "Vuurproef voor de hardpoppers" van Esma Moukhtar dat op 26 september 2001 op pagina 2V van De Volkskrant werd gepubliceerd.

ADD!CT magazine (Belgium) winter 2001-2002

THE FUCKED UP BENNETON FAMILY

You look at one person differently than you look at another. Still, we are one and the same. Or are we? Slowly but surely the artist is transformed into one of these people. (courtesy MAMA Rotterdam)

BABY magazine spring 2002

COMPOSITE magazine (japan) september 2001

(excerpts from:)

text: Narumi Sakuma

I’m back in Amsterdam and visited a studio where Martin often does his photo shoots. He studied drawing in Utrecht and he has been working as a director for commercials and video clips.

I always thought that there is no such a thing as a "Global Citizen" and that’s precisely why I named the project this "People ask me all sorts of questions about my project. But they don’t want to hear answers from me. Asking questions exposes their thoughts. If art can trigger inner-selves out of people’s minds, that would be such an amazing thing.""Questions from audience (at his performances) are interesting because they always reflect their own opinions."

JANUS magazine (Belgium) autumn 2001

GLOBAL CITIZEN

Filmdirector and artist Martin c. de Waal explores the boundaries of his own personality through his work. As a photomodel he is fascinated by the communication possibilities that his appearance offers him. His work, that continually balances between the real and unreal in the borderland between fashion and art, summons up both questions and confusion.

These pages were produced for Ad!dict Magazine #15, on Mutation. More info on www.addictlab.com

STRICTLY magazine

(excerpts from)

TRANSFORMERS

Text: Marsja Ros

Martin C DeWaal

Take one Directing began at an early age.After graduating from the Institute for the Arts in Utrect De Waal went off in search of other ways to express himself using a combination of photography,art direction, costume design,choreography and make up.His debut;a film that was part used for a Thed Lenssen commercial.Leading on from here into other project such as directing commercials (Seat,Rabobank) and musicvideo's.

Besides this he was busy creating his own artwork. Every task De Waal undertook was saturated with style and Fashion.When his beloved cat passed away, rather than cremating her with a managery of other cats, he chose for a solo cremation"My cat was a chique one to say the least and she was certainly not going on her last voyage second class".The Cat laid in the chapel of rest and the modest funeral took place with a select close circle of friends complete with Jackie'O Shades and all,this was to be topped of with a wake complete with coffee and cakes.If this does not prove that he is with heart and soul a born director ...

His main aim with his current project, "Global Citizen"is confronting people with their own morals,preconseptions and contridictions."We live in a dynamic world where our politics ,religion and individualism are reduced slogans and soundbites." De Waal wants to Project the absurdaties from our modern age in a stylish and seducing way where he uses modern day iconography.With the aid of Plastic surgery and computer manipulation,Internet technology, photography, film and fashion he creates his own material for Exhibitions, articles,readings,PA'S and fashion shows to get his message across to the wider audience. more questions arise than answers given in response to his work that is what inspires De Waal.

MAN magazine september 2001

(excerpts from)

PERSONALIZE YOUR IDENTITY

text: Gerwin Vulpen

Regisseur en kunstenaar Martin C. de Waal tast in zijn werk de grenzen van zijn eigen persoonlijkheid af. Als fotomodel is hij gefascineerd door de communicatie mogelijkheden die zijn uiterlijk hem biedt.

Zijn werk, dat voortdurend balanceert tussen echt en onecht in het grensgebied tussen mode en kunst, roept vragen en verwarring op. De Waal geniet ervan om mensen op het verkeerde been te zetten. Op een dubbelportret van hem als een ' Rockabilly' en een 'L'Oreal diva' in het blad BLVD kreeg hij als reactie: "Oh, ik ken dat wereldje van die transseksuelen wel...". Dit soort reacties zegt heel veel over manier waarop mensen denken volgens de Waal. Terwijl zijn werk niet noodzakelijkerwijs over hemzelf gaat. In een volgende fotobeeld kiest hij dan juist weer voor stoer en mannelijk. Of stelt een wedervraag als: 'Does it really matter?'.

Voor de expositie 'Hard Pop' in galerie MAMA maakte een aantal portretten waarin de functionele varianten van tatoeages centraal staan. De beruchte nummers die joodse mensen in het concentratiekamp op hun arm kregen getatoeëerd zijn daar het bekendste voorbeeld van. Maar ook Russische gevangenisbewoners laten zich met religieuze symbolen tatoeëren. Het liefst op kwetsbare plekken als de hals en hartstreek om te voorkomen dat ze door medegevangenen doodgestoken worden. Zijn stoere wellustige pose in een Helmut Lang spijkerbroek geven een vreemd modieus effect aan de macabere boodschap van de tatoeages. Behoorlijk luguber allemaal, zou je zeggen. Toch zegt Martin C. de Waal niet geïnteresseerd te zijn in shock-art. Hij probeert juist door een gelaagheid in zijn werk aan te brengen zijn boodschap meer zeggingskracht te geven.

BLVD magazine

Een lift te ver

text: Geraldien Prud'homme

Martin C. de Waal :"We hebben geleerd om overal een mening over te hebben, maar die mening is kennelijk wel makkelijk beinvloedbaar. Mijn werk ziet er toegankelijk en fashion-related uit.Pas in tweede instantie zie je dat er meer achter zit. "Ik wil de toeschouwers met hun manier van kijken en denken confronteren. In mijn foto's, video's en performances laat ik meerdere tegenstrijdige beelden zien, daardoor worden dubbele gevoelens opgeroepen."

ZIP magazine februari 2001

(excerpts from)

kunstenaar De Waal over zijn project Global Citizen

WERELDBURGER TEGEN BETER WETEN IN

text: Ivy Salesman

Het uiterlijk heeft altijd een rol gespeeld in het leven van De Waal.
De mappen vol met foto’s die hij in de fluoriserend roze behangen woonkamer van zijn Amsterdamse appartement tussen al de tijdschriften en krantenknipsel te voorschijn tovert, laten dat zien.
Elke foto toont een ander gezicht.
Van een Elvis look-a-like tot aan glamourfoto’s. Zijn klassieke gezicht met de blauwe ogen en de getuitte lippen krijgt door middel van de verschillende kapsels en kleding telkens een andere uitstraling.

Een van de inspiratiebronnen is de zogenaamde multiculturele samenleving. in Nederland leven honderden nationaliteiten naast elkaar en niet mét elkaar. Daarom kan er volgens De waal, geen sprake zijn van zo’n samenleving.
Volgens De Waal blijft de politiek tegen beter weten in streven naar zo’n utopie, terwijl de aard van de mens zo’n samenleving gewoonweg niet toestaat. “Mensen zoeken hun eigen groep op. iedereen leeft in zijn eigen wereldje, omdat dat voor hun gevoel het veiligst is. Maar toch blijven we vasthouden aan het idee dat we in zo’n goede harmonie met elkaar leven.”

De Waal noemt zijn project Global Citizen, want ook die bestaat niet. Het zou prachtig zijn om in een smeltkroes van verschillende culturen te leven, maar ook dat is en blijft een sprookje.

De kunstenaar gebruikt de parel als het beeldmerk bij zijn project. “Een parel is een natuurlijk produkt, dat incidenteel ontstaat. Daarnaast is het natuurlijk ook een kunstmatig gekweekte uiting van luxe. Precies de dualiteit die mij zo aanspreekt.”
Mensen raken in de war, zegt De Waal, als ze geconfronteerd worden met tegenstrijdige beelden. “Ze leggen zichzelf onbewust onnodige grenzen op, zodat ze in hun manier van denken erg beperkt zijn, meent de kunstenaar.
Dat probeer ik te doorbreken. ik wil de mensen confronteren met hun eigen meningen en vooroordelen.
Want meestal zijn hun waarde-oordelen gebaseerd op een flinterdun principe. Zodra een bepaald onderwerp meer aandacht krijgt en ze er meer over weten, vervalt dit principe en gaan ze het minder eng vinden. onbekend maakt inderdaad onbemind.

Het uitlokken van reacties, dat is wat De Waal probeert te bereiken met zijn kunst.
En al helemaal met zijn huidige project. “Ik weet dankzij mijn eerdere modellenwerk wat het is om ‘mooi’ te zijn. En ben dus niet met dit project begonnen om de grenzen van mijn schoonheid te verkennen. Ik wil de mensen wakker schudden. Mijn kunst is in principe heel toegankelijk maar heeft absoluut een moraal.
voor mij is kunst bedoeld om mensen te prikkelen.
In mijn werk is het verschil tussen echt en onecht niet relevant. De waarheid ligt ergens in het midden.”
Het project kan volgens De Waal het beste omschreven worden als een verlengde van zijn eerdere werken en projecten.
Dit project is in principe een kapstok waar hij zijn huidige en eerdere werk en zijn visie op kunst aan ophangt. “Ik wil het publiek laten zien dat hetgene wat je ziet niet altijd de werkelijkheid is."

De Waal heeft altijd in verschillende disciplines gewerkt. Ook op de Kunstacademie in Utrecht, waar hij in 1991 afstudeerde als autonome schilder, combineerde hij verschillende kunstvormen in zijn werk. Maar tijdens een door hem gegeven gastcollege op diezelfde Kunstacademie werd De Waal vorig jaar duidelijk dat de in de kunst nu alom geaccepteerde manier van crossover werken nog steeds niet in het kunstonderwijs is doorgedrongen.

Volgens De Waal spelen de media een grote rol bij de acceptatie van extreme dingen. Als er één schaap over de dam is volgen er meer , zeggen ze wel eens.
Ook al is het een negatieve reaktie, het is er één en dat is mijn doel.
De kunst staat los van mijn persoon. Maar dat is soms wel eens tricky. Dat onderscheid wordt niet altijd gezien. Ik heb me door middel van dit project heel kwetsbaar gemaakt, maar daarentegen ook heel sterk. je moet sterk in je schoenen staan om zo kwetsbaar te kunnen zijn.”

Hard Pop

Rotterdam (the Netherlands) 2001
The editors asked five-and-forty bloody-minded people if they would make a contribution. The 45 entries are the 'Once upon a time....' This story is Hard Pop.
Initiative & Publisher: MAMA showroom for media and moving art
Concept & Editors: Boris van Berkum, Rufus K., Gyz La Riviere,Stefan Tijs & Pieter Vos
 
MAMA - showroom for media and moving art

Witte de Withstraat 29-31 3012 BL Rotterdam t +31 10 4330695 / +31 10 2331313 f +31 10 2331284 mail@hardpop.net
www.hardpop.net
ma@ooo.nl / www.mama.ooo.nl