De heenweg naar het ontmoetingspunt in Soesterberg was net mooi om mijn 400 lekker warm te draaien. Uit luiheid had ik mijn 20 liter tank maar laten zitten - dat zou me in het rulle zand van de tankbanen nog lelijk opbreken. Frank - onze gids voor die middag - en Dimitri hadden voor koffie en wat fris gezorgd. Pimco was de andere gast en het was leuk elkaar weer eens te zien. Na de verplichte superloodvrij gesprekken probeerden drie man hun ietwat onwillige eenpitters aan te trappen onder het toeziend ook van de buurmannen, zelf vervent crosser. Met een grote grijns drukte ik op het magische knopje bij mijn rechter handle en het 400tje onder mij begon als vanzelf lekker te spinnen. Vroeger zou je zeker voor mietje zijn uitgemaakt, maar sinds KTM standaard een electrostarter inbouwt nemen de jaloerse blikken hand over hand toe. Jammer voor al die Japanse rijders...

Het eerste stukje van de rit ken ik van een rondje met de mountainbike, maar al snel begeef ik mij op nieuw terrein. Eerst wat kruip-door-sluip-door, en daarna grote lappen losgereden tankbaan. Het dikke gele zand is ook nog eens zeiknat dus het gas moet er goed op om vooruit te komen. Meteen merk ik het verschil in versnellingsbak van mijn LC4 en de andere motoren. De eerste klik is heel geschikt voor trial rijden - in het zand moet je zo snel mogelijk opschakelen anders verlies je aansluiting met de rest.
Bij tijd en wijle heb ik toch wat moeite mijn koers te houden. Frank en Pimco hebben hier duidelijk meer kaas van gegeten. Bij één van de knippen zit ik opeens in het zand - volgens mij pas de derde keer in bijna vijf jaar motorrijden. Er zullen er nog wel een paar volgen, it's all in the GREAT game. Binnen een kwartier is het inderdaad weer raak. De bocht die ik neem blijkt al bezet... Wonderlijk hoe goed twee motoren in elkaar blijken te passen. Als de wat kleinere paadjes beginnen ben ik duidelijk beter in mijn element. Lekker onoverzichtelijk en nog een redelijk harde ondergrond. Toen we er die middag voor de derde keer langs kwamen ging het allemaal een stuk minder.

Na een korte pauze waar we alle vier even op adem komen en wat kunnen uitdampen draaien we het hele rondje dat Frank heeft verkend nog een keer of twee door. De tankbanen met diepe afslaande sporen worden eigenlijk steeds makkelijker. Het zit inderdaad allemaal tussen de oren. Gas er op en de problemen liggen binnen een mum van tijd ver achter je. Met een paar lastige stukjes kort achter elkaar stuiven we wel met bijna 100 km/h door het zand en dat is toch best wel hard. Op een mooi stuk rijdt Frank vooruit om wat foto's te maken. Het blijkt een hele kunst om niet te hard, maar ook niet te zacht langs te rijden. In het ene geval staat alleen je achterwiel op de plaat, in het andere geval lijkt het meer een plaatje van een gezellige allroadrit (sorry...). Ik ben er in ieder geval met een mooie actiefoto vanaf gekomen.

Terug in Soesterberg babbelen we nog wat en nemen we de onwilige tripmaster van Pimco onderhanden. Ik beloof (en nu staat het op schrift dus ik moet wel) mijn zandpaden in midden Nederland eens aan elkaar te knopen om het met elkaar eens over te doen. Uiteindelijk gaat de WR in de kar, ik rijd over de linker baan van de A28 naar Utrecht en Frank en Dimitri zetten de prachtige fotoserie even op het net.