ORA week Frankrijk 2001

Ondanks een strak schema voor de volgende ochtend was er genoeg tijd voor een tweede en derde bak koffie en nadat iedereen was aangekleed was er een korte breefing. We zouden de komende dagen met een voorrijder op weg gaan - twee jaar geleden en in de afgelopen zomervakantie waren de nodige paden op de kaart gemarkeerd. De motoren gestart, behalve die van mij... Uitgerekend nu liet mijn LC4 het een keer afweten. De startmotor kreeg de boel niet rond en de accu bleek niet te zijn berekend op meerdere koude starts. Een freme trap op de kickstarter leverde gelukkig instant resultaat. Volgende keer toch voor het slapen gaan even alle klepjes dicht zetten. De volgende ochtenden bleek inderdaad dat dit de juiste oplossing was.

De route ging om te beginnen een fors aantal kilometers over het asfalt met hier en daar een afsnijdertje over een puinweg. Dat is dus goed en vooral rustig wakker worden! Al snel bleek dat een wakkere kop meer dan nodig was - snelle puinwegen werden afgewisseld met grasbanen waar geen spoor in te ontdekken viel totdat je geheel onverwacht en onvrijwillig naast je motor op de grond zat. De steeds dieper wordende sporen onder het lange gras bepaalden de richting en even er uit klimmen was in veel gevallen makkelijker gezegd dan gedaan. In het bos werd deharde ondergrond verruild voor steeds diepere modderputten. Te weinig vooruit kijken betekende dan onherroepelijk dat je motor tot aan de assen in de kleverige gele drab wegzonk. Met vereende krachten werd de (en menig maal mijn) motor bevrijd en in een beter ogend spoor gezet. Als leuke afwisseling volgde nog een rondje door de gangen van een oud fort. Denderend door de donkere gangen, trapje af en weer naar buiten. Dit is Avontuur met een hoofdletter!

Via een fors aantal kilometers snelle paden met schitterende uitzichten reden we weer verder, hier en daar stoppend om te genieten van het uitzicht. Onderweg werd in de berm nog even een opfriscursus 'hoe verwissel ik een binnenband' gegeven. Een scheur van twee centimeter in een binnenband bleek met een spuitbus Reifendicht niet te dichten... Met drie of vier man een buitenband afleggen gaat toch wel veel makkelijker dan in je eentje. De ploeg bleek gelukkig rijkelijk voorzien van handige spulletjes zoals een 19 inch reserveband, gaspatronen (ongelofelijk dat twee van die dingen genoeg zijn om een achterband stuiterhard te maken) en lange bandenlichters.
Tegen een uur of twaalf werd de vers gedweilde vloer van een plaatselijke bakker voorzien van de nodige modderklonten. De croissants en appelbroodjes waren in no time verorberd - de bakker zal met het weer toonbaar maken van de winkelvloer wel meer moeite hebben gehad...

De laatste 25 kilometer wilden de gidsen wel eens meer zien dan de kaart op hun stuur. Met behulp van het GPS op mijn stuur loodste ik de ploeg terug richting bivak. Even een doorsteekje maken viel niet altijd mee, want een paar keer hield het pad plotseling op en moesten we met tien man tegelijk draaien in de brousse. Al snel leerde ik zien welke paden tot een soortgelijk resultaat en welke tot meer rijplezier leidden. Terug in het bivak werden de motoren afgetankt een ingesmeerd voor de volgende dag. De stoelen werden bij elkaar geschoven en de sterke modderverhalen kwamen los - Afrika, geheime paadjes in Nederland en de belevenissen van die dag, alles werd nog eens stevig aangedikt.

De volgende morgen was iedereen alweer vroeg bij de les. De dag begon eerst met boodschappen doen in de locale supermarkt. Ongechloreerd water voor in de Camelbaks, wat groente, bier, wijn en de laatste Moto Verte. De reportages over offroad rijden in Frankrijk maken altijd een diepe indruk - uitgestrekte bossen, doorrijdbare riviertjes en modder zover je kan kijken. Dit keer zat ik eindelijk in het zelfde schuitje!

Opnieuw een dag met voorrijder, maar met betere hindernissen. Mijn trial techniek bleek duidelijk tekort te schieten toen we de eerste omgevallen boom tegen kwamen. Het voorwiel haalde de overkant, maar het achterwerk wilde niet mee. Ongelofelijk hoe dan een XT600 eigenlijk zonder problemen kan doorrijden. Thuis toch maar eens een hindernisbaantje bouwen... Bij de volgende omgevallen boom reed ik te ver door en miste daardoor de beste klim er omheen. Met meer twijfels dan snelheid reed ik de motor een glad stuk op en belande (dus) op de grond met het stuur op het laagste punt. Dat deed zeer - vooral aan mijn ego :-( Dank zij een paar sterke helpers zat ik weer snel in het juiste spoor. Het toeval gaf me gelukkig een mooie tweede kans deze hindernis te overwinnen. Via een kleine omleiding kwamen we weer op de zelfde plek uit die ik met de les van een kwartier daarvoor nu eigenlijk makkelijk doorreed - ego weer uitgedeukt. Ik merkte gaandeweg dat mijn reserves wel een beetje begonnen op te raken. Toen we in de middag even langs het bivak reden besloot ik ook om die dag niet verder in het kamp te blijven. De volgende dagen bleek dat dit een goed besluit was geweest.

De rest van het team maakte nog een extra rondje dat 'helemaal op mijn lijf was geschreven' - diepe putten, omgevallen bomen, noem het maar op. In bijna drie uur nog geen dertig kilometer gereden. Zelden zo'n stelletje smerige kerels gezien.
Minder smerig was het rondje op een spiksplinternieuwe KTM 520 EXC - wat een geweldige machine! Licht, wendbaar, zit als de fiets van je kleine zusje en gaat als de brandweer maar dan nog even wat verder. Later als ik groot ben...

Dinsdag regende het zachtjes toen we het bivak uitreden. De meest belovende anti condens crossbrillen bleken volstrekt waardeloos waardoor bijna iedereen zonder bril en met dichtgeknepen ogen door de bossen reed. Tussen de bomen viel de regen gelukkig mee en door de route kreeg je niet echt de tijd om af te koelen. Stijle klimmetjes, grasbanen met verstopte sporen en paden met dikke keien wisselden elkaar in een goed tempo af. Ook de diepe kleverige sporen misten niet en opnieuw werd één van de motoren uit een laag klevende smurrie op het droge getrokken - nadat de eerste toegesnelde helper uit de klei was getrokken. Bij het tillen aan de motor was ie zelf alleen maar meer vast komen zitten en de motor gaf geen krimp.
Als klapper op de vuurpijl stond er een diep gelegen beek op het programma. Dank zij mijn sterk verbeterde kijken en losse pols aan het gas (zoiets als een 'zware voet' maar dan op de motor) was de doorwading goed te doen - in de eerste versnelling naar beneden, opschakelen en dan met dik gas er weer uit en omhoog. Als je maar kijkt en wil doet een beetje offroad motor de rest van het werk.

Ook vandaag nam ik de kop voor de weg terug - GPS aan en rijden maar! De regen stak medogenloos in je gezicht, maar de lol was er niet minder om. Tussen de takken op het laatste pad werd ik op brute wijze herinnerd aan het nut van een crossbril toen een dikke tak net naast mijn oog in mijn gezicht stak. Oeps!
Het laatste vuile klimmetje voor het bivak was na de eerste motoren veranderd in een lekkere zeephelling waar bijna niemand meer zonder hulp naar boven kwam. Wie het wel in zijn eentje lukte gleed boven op het gladde gras onderuit. Half onder de motor liggend bleef het slachtoffer driftig aan het gas melken omdat aantrappen zo'n rotklus is... Geef mij maar een brommer met zo'n handig knopje!

De laatste rijdag was het team al goed uitgedund - niet iedereen kan er zomaar een weekje tussenuit knijpen. Met z'n vijven reden we opnieuw de modderpoelen tegemoet, maar nu lekker in het zonnetje. Direkt buiten het bivak wachtte de eerste klim met losse stenen en andere ongemakken. Eerst maar even rustig wakker worden, het gas kan er altijd nog op. Deze dag kwam ik goed in mijn ritme en vond veel gemakkelijker dan de dagen daarvoor het juiste spoor. Eindelijk was ik niet de eerste die mijn motor in de prut wist te parkeren. Losse stammetjes en kleine klimmetjes gingen bijna als vanzelf en ik ontdekte eindelijk het geheim van een snelle 180 graden draai aan het eind van een doodlopend pad: meer gas, meer lef en minder twijfels... Na de diepe sporen in het bos volgden een paar snelle kilometers over een pas aangelegd puinpad - even de lessen driften van Henk Seppenwoolde ophalen. Het nog steeds gladde gras eiste opnieuw een slachtoffer, maar gelukkig liep alles weer goed af. Terug in het bivak volgde het noodzakelijke onderhoud aan machine en mens en de tie-wrap douche bleek enorm populair.

Donderdag ochtend kwam het met bakken uit de hemel en niemand bleek nog zin te hebben in een koude douche van een dag. De lucht - voor zover je die door de wolken kon zien - zag er niet echt uit alsof het zou gaan ophouden met plenzen. Inpakken en wegwezen dus. Bij de receptie werd de rekening betaald - FF 163 is niet echt veel voor vijf nachten met tent, auto en moto - en werd het kamp afgebroken. Net voor de Belgische grens was het even droog, maar tijdens de rit naar Nederland viel er genoeg regen om mijn motor bijna weer schoon te krijgen. Ondanks het toch wat abrupte einde een onvergetelijke week van Avontuur om de Hoek!