Twee december 2000 was het tijd om de rit eens met een paar liefhebbers van bagger en vuiligheid uit te proberen. Via een posting in nl.motorfiets reageerden een man of twaalf. Het gereedschap was erg verschillend. Naast mijn KTM was er een Husky en een XR600 en verder een hele reut XT500 of 250 en oudere DR. Bonzo probeerde de eerste 20 kilometer zijn zwaar gemodificeerde 1100 GS, maar kwam daar snel van terug en stapte over op een lichtvoetige XT.

Het eerste deel van het roadbook liep rond Blaricum, Huizen en Naarden. Ongelofelijk dat zo dicht achter alle villa's langs de mooiste offroad paden lopen ide je je maar kan voorstellen! Soms erg snel en soms erg langzaam tussen de paaltjes door reden we het eerste rondje in een half uur, bijna zonder schade. Kees was namelijk kwijt. Een man of vijf reden met een roadbook voor hun neus en de rest volgde daar tussen in of op afstand. Geen probleem zolang je bij de kudde blijft en als je iedereen kwijt bent kun je dus zoals Kees deed even ergens een bak koffie gaan drinken. Roland en Bonzo gingen op zoek terwijl de rest de route vervolgde. Bij Soesterberg werd afgesproken te wachten.

Het tweede deel van de rit loopt verder langs de randen van het Gooi. Af en toe houden we even in voor een paar ruiters. Vriendelijke groet van beide kanten en het gas gaat er weer vol op. Op de snellere stukken wordt het verschil tussen de motoren in het veld wat benadrukt. Ik rijd samen met de Husky en een XT voorop. Op markante punten wordt even gewacht op de rest.
Langs de Gooier Gracht rijden we richting de Lage Vuursche. Via een paar prachtige brede lanen komen we in de buurt van Soesterberg. Aan de overkant van de snelweg stoppen we even om op de rest te wachten. Het kleine crossbaantje is even leuk om te spelen, maar een onverwachte gast op een KLR verlost ons even van alle illusies dat we er wat van kunnen...

Als iedereen is uitgespeeld en mijn afstandsbediening van de roadbooklezer is gemaakt gaan we verder. Ik gids de groep naar het begin van mijn deel van de roadbookrit. Na een kort stukje asfalt duiken we het bos in waar de modder meteen al toeslaat en Roland uit het zadel smijt. Dit is ook een verradelijk stukje. De modder heeft diepe sporen en het bos er omheen staat vol met 15 centimeter hoge stobben van afgehakte bomen. Lastig dus...
Via een paar smalle paadjes komen we aan de rand van de Leusderheide. Officieel verboden terrein, maar de weg er naar toe laat geen enkel verbodsbord zien. Aan de andere kant van het oefenterrein is het wel even zoeken naar een uitgang. Alle hekken zijn tot in de sloot gebouwd en op de stukken dicht bij de weg is prikkeldraad neergelegd. Via een bochtje vinden we toch een uitgang. Om minder op te vallen rijden we in kleine groepjes. De anderen zijn ons spoor sneller kwijt dan we hadden vermoed, maar vinden uiteindelijk zonder veel moeite de uitgang.

Als we met vijf man richting de start van het derde deel van de rit rijden zie ik een bus van de Marechaussee nogal gehaast tegemoet komen en in mijn spiegel zie ik dat de MP's met gevaar voor het overige verkeer de wagen draaien. Dat belooft weinig goeds. Voor het bord met bestemmingsverkeer besluit ik maar even te wachten op de rest. De MP heeft ons snel gevonden. De ene MP lijkt er allemaal de lol wel van in te zien - hij rijdt voor zijn werk op een LC4 over de oefenterreinen. De andere is alleen een stuk feller en vertelt ons dat iemand heeft gebeld dat er in het bos werd gecrosst. Sommige mensen kunnen het na 60 jaar kennelijk nog steeds niet laten zich met andermans levensovertuiging te bemoeien.

We krijgen een enorme preek over ons heen dat crossen zo slecht voor het milieu is en dat het oefenterrein vol ligt met asbest en munitie. We krijgen geen bon omdat ze niet zelf hebben gezien dat we op het oefenterrein waren. Onze motoren konden nooit zo smerig worden van het rijden op de weg en legaal onverhard rijden bestond volgens de MP al helemaal niet. Toen de rest van de modderbende arriveerde werd nog even geprobeerd de MP's te plagen, maar uiteindelijk liep alles goed af. Met een vriendelijk 'Prettig weekend verder' reden ze weg - vermoedelijk naar een plek om ons aan de andere kant van het bos opnieuw te kunnen betrappen. Wij kozen er alleen voor om het eerste deel van de route te schrappen en pas na Woudenberg verder te gaan.

Na een paar mooie single tracks over een oude spoordijk en een stuk waterlinie reden we incolonne via Scherpenzeel, Achterveld en Hoevelaken naar Zwartebroek. Vanaf dat punt begon het èchte werk. Direct na het dorp een pad met diepe modder en veen. De motoren hadden duidelijk meer moeite met dit soort ondergrond en de bagger spoot door de lucht. Langzaam begon de vermoeidheid toe te slaan, maar de grijnzen op de vuile smoelen werden wel steeds breder! Een paar lange paden met veel gras, diepe kuilen en vooral heel gevaarlijk aangepunte paaltjes voerden ons naar het laatste deel van de rit voor het echt donker werd. De allerlaatse modderpoelen waren dan ook zeker de beste - zeker drie meter lang en bijna een halve meter diep. De laatse foto's werden geschoten en na een korte pauze reden we terug naar Blaricum om bij Roland de huiskamer te bevuilen en onder het genot van een stoere hap Chinees werden nog veel stoerdere verhalen verteld. Over één ding waren we het in ieder geval eens - dit was een wel heel geslaagde rit! Dankzij de digitale camera's van Bonzo en Frank zijn de foto's ook nog eens snel klaar.

Wie overigens eens zin heeft deze rit samen met één van ons te rijden kan zich met een mailtje aanmelden. De rit kan als geheel of per deel worden gereden in groepjes van maximaal vier man. Dames zijn natuurlijk ook van harte welkom. De rit gaat overigens alleen bij slecht weer door ;-)