| |
|
|
Altijd vrolijk,
altijd blij,
altijd glinsteren je ogen,
altijd naar ons.
Maar nu niet meer...
Altijd stoeien,
altijd lief,
altijd vragen om aandacht,
altijd onze knuffelbeer.
Maar nu niet meer...
Nooit meer wandelen door het bos,
nooit meer je liefde,
nooit meer...
Rust zacht,
want wie had het ooit gedacht.
Dat het zo zou aflopen,
Dat je van ons moest gaan.
Rust zacht lieve manneke van ons
Je blijft voor altijd in onze harten.
|
|
|
|
