Er moet nog van alles aan gedaan worden. Maar het belangrijkste is toch wel een nieuwe laklaag. Verder moet er nog een lekkage in de benzineleidingen opgespoord worden (we rijden op gas, dus who cares), de poelie van de airco is afgebroken en ventilatie werkt niet (met de ramen open gaat het ook heel goed) en er zit een scheurtje in de bestuurdersstoel (zie je niets van als je rijdt). Tenslotte moeten er dan nog enkele kleine dingetjes verholpen worden. Voornamelijk kleine schoonheidsfoutjes die je eigenlijk niet ziet.

Hoog en droog op de brug.

Eerst de bodem maar eens getectyleerd.

Zoals je ziet een zo goed als roestvrije bodem. Goed geconserveerd gebleven in het droge binnenland van Amerika. Dat zal vast niet zo blijven in ons met pekel bestrooide Nederland.

Maar een goede dikke laag tectyl biedt voldoende bescherming.

En dan het echte werk: het spuitklaarmaken.

Even een auto-tje strippen. Lijkt makkelijk, is ’t niet. Overal klemmetjes die je niet kan zien, bouten en schroeven die vast zitten of anders dolgedraaid zijn. Maar… krassen maken mag, de lak moet er toch af!

De boel nog even schuren.

Gelijk een paar rotte plekjes er uit slijpen en vers staal er in lassen. Nog een paar deukjes wegwerken. Spuiten maar!!

In de grondverf: wit, je moet er van houden…

Weer terug de spuitcabine in. Nu voor de echte kleur.

Bruinachtig goud, beetje klassiek gehouden (kleurcode my058.50).

Daarna nog wat blanke lak en zie m’n Rivvie eens glimmen. Al het chroom ligt al netjes gepoetst te wachten dus nog even terug aankleden en van buiten is alles weer zo goed als splinternieuw…

…alleen onder de motorkap was er nog iets niet helemaal lekker. Probleempje met de carburateur of zo. Starten ging goed, rijden ook. Totdat de motor warm werd...

…begon ‘ie te sputteren in lage toeren. Beslist nergens voor stoppen, want het hele spul bleef net zolang staan totdat de motor weer afgekoeld was.

Maar ook dat is inmiddels opgelost. Gelijk een nieuwe accu en een paar verse achterbanden. APK-tje gehad en rijden maar.