Destijds had ik een vriendin die in het bezit was van een hamster. Het beestje Arnold genaamd bleek bij nader inzien een vrouwtje te zijn, genoemd naar de vermaarde spierbundel Arnold Schwarzenegger. Nu zat dat beestje in een kooitje waarin zij kon klimmen en als een bezetene in 't molentje kon rennen, echter dat deed ze niet, maar in het holst van de nacht liep ze te rènge-dèngen aan het gaas van de kooi, kennelijk de indruk dat ze met haar tandjes gelijk aan Jaws uit James Bond die tralies wel even kon doorbijten.

Netjes in d'r kooitje voorzien van houtmolm en draaikrullen, voer en water. Totdat m'n vriendin met d'r ouders op vakantie ging... tja, ze was toen nog een jaar of zestien. En ze vroeg of ik op Arnold wilde passen, en dat wilde ik wel. Ik woonde destijds ook nog bij mijn ouwelui, en we hadden nog een groot aquarium staan, die ik afvulde met tuinaarde en vervolgens daar Mevrouw Arnold in plaatste. Goh, wat had dat beest een lol, graven als een bezetene, maakte ze allerlei holletjes in die grote bergen. In de plaats van haar gewoonlijk voeding had ik een paar dikke regenwormen in de bak gegooid, die ze met moeite in haar wangzakken probeerde te proppen, en het was een vermakelijk gezicht, dat die dikke worm bewoog in haar wangzak.

Echter toen mijn vriendinnetje weer thuiskwam en haar hamstertje weer kwam ophalen, ging ze op tilt. Ik had haar arme hamstertje vernederd tot woelrat, en verdraaid jammer dat ze niet kon zien dat het beestje genoot in die grote bak met aarde. Een paar jaar later woonde ik op mezelf en besloot ook een hamster te nemen, maar begreep maar niet waarom de ontsnappingsdrang van die beesten zo groot was, immers het hok was buiten proporties, dus daar kon het volgens mij niet aanliggen. Dus kocht ik er een vrouwtje bij, en gewaarschuwd zijnde dat je die niet bij elkaar kon zetten, spoot ik beide beesten onder de aftershave zodat ze beide hetzelfde roken en dus uiteindelijk prima bij elkaar pasten. Het duurde niet lang of het mannetje er achter kwam dat zij van 't vrouwelijke geslacht bleek te zijn... en zonder liefkozing of voorspel meteen op d'r rug dook. En ik dacht dat ik het beestje goed had opgevoed? Maar nadat de copulatie was voldaan, veranderde het zogenaamde liefdesspel in een waar drama. Als twee vechtende bollen wol, piepen, krijsen... ik die twee bollen wol met gevaar voor eigen vingers uit de kluwen gehaald, plaatste juffie aan de ene zijde van de kamer in een hok, en m'neer in een ander hok aan de andere zijde. Jeetje, 's nachts deed ik geen oog dicht, zo'n herrie maakten ze. Dus besloot ik ze zodanig bij elkaar te plaatsen, dat er enkel gaas tussen zat, want zodra ik ze weer bij elkaar plaatste dan werden oren tot bloedens toe gebeten. Na de zoveelste nacht herrie was ik het spuugzat en zette ze beide op het balkon om af te koelen. Hé rust, eindelijk kon ik slapen. Echter de volgende morgen moest ik constateren dat ze niet meer op het balkon zaten, toen ik echter naar beneden keek zaten een stuk of drie kwijlende katten omhoog te kijken, of er misschien nog  hamsters als dessert werden opgediend. 

Voor mij geen hamsters meer. Dus zocht ik naar ander soort diertjes en kon vijf Gerbils voor niks overnemen. Die beesten konden knagen zeg? Ik nam een grote tak uit het duin mee en legde die in het hok. Voor ik er erg in had konden ze door de tak hollen, ze hadden 'm helemaal uitgehold.

't Was ook wel een grappig gezicht als ik thuiskwam. Dan plofte ik op de bank en trok mijn schoenen uit, en dan zag ik heel snel van achter die boomtak een koppie op en weer neer gaan, totdat alle vijf tevoorschijn kwamen alsof ze wilde zeggen: "Hé, de baas is thuis!"

Nou wil het dat ik plotsklaps voor weinig naar de andere kant van de wereld kan, en pak dat met beide handen beet. Dit was mede om rede dat ik die eerste vriendin op een wel zeer lullige wijze ben kwijtgeraakt, en de tweede die ik nadien had, me een tyfusstreek leverde. Nog wat andere samenwerkende krachten die je bijna deden bezwijken onder de druk die op mijn schouders lag... kwam er dan eindelijk de release. Wow, een vakantie om niet te vergeten. Mijn moeder zou intussen op de beesten passen, maar bang als ze was, dorstte ze niet met haar handen in de bak om het zaagsel eruit te halen, dus nam ze de stofzuiger en zoog voorzichtig het zaagsel uit de bak, toen "flop" ineens een Gerbil in de zuigmond verdween. Hevig geschrokken zette ze de stofzuiger uit en opende de stofzak en een hevig geshockeerde Gerbil zat daar zichzelf constant af te vragen: Wat was dat, wat was dat, wat was dat, wat was dat, wat was..

En toen ik na twee maanden terugkwam.... chips... er zaten tussen die vijf Gerbils vast mannetjes en vrouwtjes want ik had er ineens wel 75! 

Hoewel Gerbils leuke beestjes zijn vond ik dat toch wel iets te gortig, en ging in de dierenwinkel vragen of ik wat Gerbils kon ruilen voor een ander beest. Nu wil het dat de dierenwinkel zojuist een Rex Rat had, en ik mocht even kennismaken met het beestje. Nog wel wat onwennig omdat ik ratten enkel maar kende als ongedierte en niet als huisdier.

Met heel moeite gelukt het me om alle 75 Gerbils in een doos te stoppen, en plak deze zorgvuldig af zodat er geen een kan ontsnappen. In de dierenwinkel kreeg ik de Rex Rat en schoof ik de doos op de toonbank. Hoeveel Gerbils zitten er eigelijk in de doos? Oh, een paar maar en liep vlug de winkel uit, alvorens zij zich misschien zouden bedenken. Hahaha, naderhand hoorde ik dat ze de winkel hebben moeten sluiten, omdat ze alle kanten heen hupsten.

Met Rexi had ik een hoop lol, het beestje en ik waren zo gehecht aan elkaar dat ze wanneer ik haar op de grond zette ze vrolijk achter me aan hupste. En als ze even haar oriëntatie kwijt was, dan hoefde ik haar maar te fluiten, en dan kwam ze weer aanhuppelen.

Ik ging vaak een stuk wandelen en dan nam ik Rexi in mijn kraag of capuchon mee, en heel zette ik haar in een plantsoen op de grond zodat ze lekker haar buurtje kon verkennen, en daar had ze zienderogen heel erg veel plezier in.  En soms kwam het wel eens voor dat ze in haar enthousiasme zomaar pardoes ergens overheen sprong en uiteindelijk in het water van de vijver terechtkwam. Maar een grote hand viste haar er dan weer snel uit het water, en ze kroop gelijk je hemd in, zodat ze sneller droog was. 

Totdat die éne dag aanbrak dat ik samen met haar wederom ga zitten aan de vijver, maar in de nabijheid waren van die prikkelstruiken (Berberis), en wat deed die druiloor? Jáwel hoor, ze huppelde zo de struik in, en ik verwachtte dat ze wel weer tevoorschijn zou komen, maar toen ze na een half uur nog die struik niet uitwas, begon ik me toch wel zorgen te maken. Turend in die struik zag ik iets wolligs en toen ik er naar trachtte te grijpen zei het miauw. Shit dacht ik bij mezelf, 't zal toch niet waar zijn en al snuffelende trof ik een 2e, en já hoor ook 'n derde, vierde en vijfde kat, maar Rexi zag ik niet. En hoezeer ik haar ook riep, ze kwam niet te voorschijn? Verslagen ging ik maar op weg naar huis, 't zat er dik in dat Rexi zou zijn opgevreten door een van die katten. De hele avond voel ik me niet op mijn gemak en besluit maar wat vroeger mijn bed in te duiken. Maar de slaap kon ik ook niet vatten. Rondom twaalf uur ben ik mijn bed uitgegaan, heb me aangekleed en ben alsnog wezen zoeken, ongeacht ik wist dat ik weinig kans zou maken. Zachtjes haar roepende... maar bij de struiken was geen ene beweging of ritselen. Nogmaals beseffende dat ze welzeker opgevreten moest zijn en ik naar huis wilde gaan lopen, viel me iets op in de vijver.

Er dreef een plankje in de vijver met 'iets' er aan vast. Toen ik het met een tak naar de kant trok viel het me op dat Rexi zich vastklampte aan dat plankje, en voorzichtig til ik haar uit het water en plaats haar op mijn schouder. Volledig apathisch, waarschijnlijk in een shock, blijft ze in dezelfde positie op mijn schouder zitten. Eenmaal thuisgekomen droog ik haar in een handdoek, maar ze verroert geen poot.

Ik zet haar uiteindelijk in haar hok terug en 't valt me op dat ze gelijk in haar nachthuisje kruipt. Zal ze de nacht goed doorkomen, vraag ik mezelf af. Of zal ze het loodje leggen? De volgende morgen kijk ik in het hok en tik zachtjes tegen het gaas, maar ze reageert niet. Uit de koelkast pak ik een mooie grote kers, en na die afgewassen en gedroogd te hebben, leg ik die aan het steeltje aan haar deurtje. Prompt schiet ze naar buiten en met haar pootjes grijpt ze de kers en gaat er heerlijk van smikkelen, weer helemaal de oude.

Helaas, na drie jaar sterft Rexi van ouderdom, want ratten worden nu eenmaal niet zo oud. Een tijd lang heb ik geen huisdieren totdat ik mijn nu laatste vriendin leerde kennen en waarmee ik ging samenwonen. We hadden het al eens over huisdieren gehad, en ik haalde haar over om dan ratjes te nemen. Eerst stond ze er ook tamelijk schuchter tegenover, maar toen ze ze beter leerde kennen, waren het net kinderen voor d'r. 

We hadden eerst twee ratjes gekocht en voor 't plezier hadden we er nog twee bijgenomen. Maar om ze wat meer trippelruimte te geven, legde we van de bank naar de tafel een plank, zodat ze die als brug konden gebruiken, want ik zag het toch niet zitten om ze op de grond te laten lopen. Maar al snel kwamen er gauw een stuk of wat planken bij, zodat, wanneer je naar de keuken of het toilet wilde, eerst wat rare capriolen moest uithalen om onder of over de planken te stappen.

 

Nu wil het dat ik al eerder het idee had om van die buizen te gebruiken waarin rolgordijnen verpakt zitten, om die te gebruiken, aan de wand te bevestigen, zodat ze daardoor heen konden hollen. Maar zelfs bij de fabriek in Dronten geweest en die verklaarde dat ze geen zaken deden met mensen die minder dan 1000 meter nodig hadden. Nu is gewoon plexiglas veel te duur, en zeker de plannen die wij er mee hadden, dus besloten we ze maar te maken van gaas, hoewel dat natuurlijk wel de nare eigenschap heeft, dat ze hun pies en poep overal konden laten vallen, want ongeacht dat mijn (toenmalige) vriendin een advertentie: "Als u niet weet wat u moet doen met die plastic buizen waarin rolgordijnen zitten verpakt, dan willen wij ze wel hebben voor onze schatten van ratten!" had geplaatst in de Viavia, reageerde er geen kip. 

Alhoewel, dat is niet helemaal waar, immers Gallyon van Vessum, die nu Actienieuws presenteert, belde ons op en vroeg wat of wij eigelijk van plan waren met die buizen. Op mijn uitleg dat het voor de ratten bestemd was, maar dat we in plaats van plastic-, buizen van gaas hadden gemaakt; vroeg ze:

"Mogen we het filmen?"

Enigszins verbouwereerd door de vraag, ach ja, waarom eigelijk niet. Integendeel, já leuk! Dus wij maakten een afspraak dat zij eerst zou langskomen om te zien hoe of het was geworden. Ze was erg enthousiast en wij konden spoedig bezoek krijgen van een cameraploeg van René Stokvis Productions.

En wie kwam er mee als presentator?

Meneer en mevrouw Wajangpop waren zeer in hun nopjes toen de ratten niet langer bij hun konden komen. 't Is toch ongehoord dat je als een houten stel niet veilig staat voor die knaag-grage diertjes.

Wat je al niet op straat kunt vinden?

Bij het afval stonden twee grote speakerkasten, die ik meenam, het binnenwerk eruit sloopte, en vervolgens voor de gaten waren speakers hadden gezeten gaas spijkerde. De beide speakers hing ik op aan elk een zijde van de deur. Met daaraan vast een gazen pijp die de toegang verschafte, van de éne speaker naar de andere. Zoals links valt te zien hebben ze allerlei plateaus om er vervolgens aan de bovenzijde weer uit te kunnen, op weg naar de andere speaker, die eveneens zo bekleed was.

We hadden langs het plafond behoorlijk lange pijpen lopen waar in je heel goed kon trainen. En menig rat presteerde 't om op topniveau te komen in enkele seconden van de ene kant van de kamer naar de andere kant te hollen. 

René Stokvis en zijn TV-Crue namen voor de leut twee dames mee... tja, en die wisten zich in het begin niet te gedragen. Oh, leuk... terwijl zij niet opletten onderzoeken wij de plaatselijke flora. Wat moest dat trouwens worden tussen al die kerels?

Tja, en het bleef eigelijk niet alleen bij de speakerkasten. Vroeger had mijn vader wel eens een poppenhuis gemaakt van een oude televisiekast. En regelmatig stonden er oude televisiekasten bij het grof vuil. De beeldbuis werd er vakkundig uitgesloopt, wat niet van node was verdween weer in de container, en de schroefjes en moertjes voor hergebruik in de bak, alleen flik ik het niet nog een keer om die kabel die vast zit tussen beeldbuis en Elco met een niet-geïsoleerde tang door te knijpen, want dan krijg je me toch een volle lading stroom door je flikker!

Vanzelfsprekend wil je uitbreiden zodat de rattebatten ook in andere vertrekken kunnen komen, en boor je gaten dwars door wanden en muren om ze ook toegang te verschaffen tot andere ruimtes.

Jáwel, van de woonkamer in de gang, en van de gang naar de keuken. 

Langs de Samantha  Fox-trofee die ik ineens kreeg... tja, waarvoor eigelijk? Dat is me tot heden nog niet helemaal duidelijk, eveneens waar ze gebleven is?

 

Voorthollende tot boven de keukenkastjes vervoegt ze zich tot...

Oh ja.. en waar ging ze dan naar toe? 

Maar eerst merkt Jeroen op ..

Vreemd genoeg heb ik de ratten tijdens het koken nooit boven het fornuis gezien. Blijkbaar was het dan te heet voor ze?

Ze bleven tijdens het koken graag in dat overloopstukje zitten en gaven ze dan een sliert spaghetti, die dan met de grootste snelheid werd opgepeuzeld, want er zou wel eens concurrentie kunnen zijn?

Wáár ging ze zich optutten?

De cameraploeg had tevoren geïnformeerd hoe of je de beesten ter attentie kon roepen.. oh, dat is simpel, we halen wel wat kippelevertjes, daar zijn ze gek op.

Zo zie je maar weer dat 't leven toch niet altijd over rozen gaat. Maar ach, er zijn altijd manieren om het algemeen welzijn goed te doen. Maar pas wel op je vingers... Want als je vingers vlees hebben vastgepakt, dan ruiken je vingers evenzo ...AUW!!

Mede door die twee juffies die we van René Stokvis er bij hebben gekregen kon het natuurlijk niet uitblijven om de natuur tegen te houden en al spoedig was het aantal van zes ver-"wortel"-voudigd, waardoor de kinders uiteindelijk ook in de pijpen werden geboren. En 't blijft altijd een leuk gezicht, die jonkies die nog een heel leven voor zich hebben, in een wel héél bijzondere omgeving.

Hoewel het gaas soms best moeilijk loopt, en dat was wel even wennen voor die jonge dreuteltjes. Ooit hebben we er een te keer horen gaan omdat ze met haar pootje kwam vast te zitten en konden haar helaas niet helpen, bang als we waren haar nog meer pijn te doen. Ze was nadien toch makkelijk te herkennen, omdat ze een blijvend litteken had opgelopen. Overigens hetzelfde als die ene bruine rat die met zijn staart tussen de deur was gekomen, daar zat voor altijd een knik in.

 

We hadden zo'n wandmeubel waarin ook zo'n TV stond. Hennie, een vriend die altijd gevaren had als kok op de grote vaart, kwam regelmatig op bezoek, mede omdat hij wist dat ik behalve ratten ook nog een andere hobby beoefende. Als gevolg van die hobby (die alles te maken had met drank) zat Hennie wel eens schaapachtig naar dat scherm te kijken, en zei dan heel bewust:

"Jullie zitten altijd naar dezelfde film te kijken!"

Maar goed, ik zal jullie verder leiden tezamen met Jeroen, want de foto's zijn een compilatie van de video. Ik ben niet in het bezit van Macromedia Flash en kan 't ook niet even downloaden, omdat het uitgerekend niet op Millennium Edition draait..mopper..mopper.. Dan nog is het de vraag of ik genoeg ruimte heb? 

In de rechthoekige kamer lopen kruislinks de buizen langs het plafond, en bij het raam loopt dus ook een buis naar de andere zijde van de kamer, daar waar Jeroen nu staat. Maar bij dat punt zit ook een een T-splitsing die weer toegang verschaft tot een buis naar het andere eind van de kamer, waar wederom een uitgeholde televisiekast hangt. Die splitsing hangt precies boven de bank. Nu moet ik toegeven dat ik (g)een heilige boon ben, en op die bank daar vet zat te blowen, de één na de andere tak Cannabis Sativa Kamelenstront werd door die waterpijp gerookt. Wat zeg ik? Waterpijp? Oh nee, het water was vervangen door Wodka.

Destijds hadden die Engelse meiden die een tijdje bij me hadden gelogeerd mijn antwoordapparaat ingesproken: "Hello, Hans can't come to the phone because he is stoned out of his tree. Speak your message after the beep!" 

Misschien heb je het al opgemerkt dat er verbindingspijltjes op de foto staan die aangeven waar de pijpen toegang toe geven. Op de volgende foto nemen we even een televisie onder de loupe:

Op de éne foto is goed te zien dat van boven de kast een pijp naar binnen loopt. Drie plateaus in de tv, waarvan de pijp die erdoor heen loopt, toegang verschaft tot de eerste etage, maar om op het middelste niveau te komen moeten ze over de wip.

Vanuit het middelste niveau loopt een pijp richting zwembad. Daar heb ik ze overdag nooit gezien, maar mogelijk dat ze er 's nachts wel eens de boel hebben verkend?

Nu ben ik er later pas achtergekomen, dat wanneer je een rat niet in de peiling houdt, dat ze zich dan overlaten aan wat gebeuren gaat. En dat is best schrikken! Omwille dat de beesten luizen hadden, was ik besloten het hele spul in bad te doen. Ik had zoveel water in het bad laten lopen zodat wanneer ze op hun achterpootjes zouden gaan staan, voor de helft uit het water zouden komen. Maar de arme beestjes waren dat niet gewend, en hun verwoede pogingen om uit de badkuip te springen gelukten niet, totdat ik ineens een rat opmerkte, die zich er aan over gaf, en met zijn snuitje onder water bleef, in de trant van: "Laat me dan maar verzuipen, als dat de bedoeling is."

Geschrokken heb ik haar gelijk opgepakt, haar vachtje ingezeept, afgespoeld en gezellig bij de anderen in de warme handdoek. Dat soppen vonden ze maar niks, maar 't stopte hun jeuk tenminste even.

Tja, en die twee die de klos waren moesten even voor de camera in het zwembad. En 't was duidelijk dat ze het daar totaal niet mee eens waren. 

Op deze foto kun je zien dat de speakers foetsie zijn, en waar de gangen allemaal toe leiden. 

Néé, niet naar Rome.

Met ratten kun je wel zo'n pijpleiding aanleggen, maar doe dat niet met hamsters, want die gaan elkaar niet uit de weg, die vechten elkaar dood. In een dierenwinkel zag ik een dergelijke constructie maar dan van plastic waar een bloedbad zich had afgespeeld. Wat dat betreft zijn ratten heel wat socialer.

Ongeveer een jaar later belde RTL4. Ze hadden 'lucht gekregen' van onze ratten en vroegen of wij nog steeds....

Néé. Die pijpen hebben we na een maand of drie toch weggehaald.

Ze liepen namelijk door het hele huis.

Edwin was al een keer op z'n kop gepist terwijl hij ongevraagd internationaal zat te bellen. Wij waren er niet van bewust, maar onze ratten waren zó attent om ons voor hoge onkosten te besparen.

Maar afgezien daarvan, om welke reden weten we nog steeds niet, maar op de slaapkamer, waar de pijpen ook door liepen, moesten ze uitgerekend achter ons bed hun behoefte doen. Het zag zwart van de drollen. Dat deed ons beslissen om de hele santenkraam af te breken.

Desalniettemin kwam Mariska Hulscher onverwacht met haar filmploeg. Nou.... toch niet helemaal onverwacht..omdat even tevoren de studio had opgebeld met de vraag of we de ratten wilden los laten lopen. Normaal doen we dat niet graag, maar voor die ene keer maakte het niet uit. Er werd gebeld en ik doe open.

Poeh hé! Die Mariska is wel een meid van niveau, letterlijk en figuurlijk! Wat mij betreft mocht ze wel blijven...

Ze kwam binnen met de filmploeg, en ze stapte..... schijnbaar... zonder angst over de loslopende ratten heen. Vervolgens nemen we plaats op de bank. Maar op het moment dat zij me het interview afneemt, trippelt één van onze ratten onder mijn knieën door richting Mariska, die van  schrik lancéért!  En ik kreeg de indruk dat ze er niet bang voor was...

 

 

Nou Maris, mocht je heel misschien deze page lezen... ? Je kunt je weer met een gerust hart in de IJmond begeven. De ratten zijn allemaal foetsie.*

*helaas overleden door een besmettelijke ziekte.

Waarschijnlijk zullen sommigen zich afvragen waarom deze site Noordwest.tv heet. Dat komt omdat ik destijds bij Noordwest Tv als technicus heb gewerkt en tevens dit account had aangemaakt, maar omdat NWTV er niks mee deed, had ik besloten mijn ratten erop te gooien.

 

Read my Dreambook guestbook! Sign my Dreambook!