de uitdaging

Vrijwel alle rassen zijn ontstaan uit de behoefte om de hond in te zetten voor een bepaald (werk)doel. Een enkel ras is later met opzet gefokt voor een specifiek doel. Deze "natuurlijke" selectie op werkeigenschappen en de omgeving waarin dat werk uitgevoerd moest worden heeft uiteindelijk de basis gelegd voor het uiterlijk van die honden.

De noodzaak of behoefte om honden nu nog in te zetten voor hun oorspronkelijk doel is grotendeels verdwenen of is op zeer kleine schaal vervangen door andere taken. Toch hechten wij mensen aan het cultuurgoed dat deze rassen vormen. In dit verband ligt o.a. ook hier een taak en doelstelling van de rasvereniging. Uitvoering van die taak en doelstelling ligt bij de fokker.

Zien we bij landbouwhuisdieren dat fokkers en fokkerij zich nog kunnen richten op de oorspronkelijke bijdrage van deze dieren aan onze moderne maatschappij, voor de rashond ligt dit totaal anders. Het fokken is nu hoofdzakelijk onderhevig geworden aan een nieuw fenomeen: de show. Wat is de mooiste hond van een ras, een rasgroep, een hele grote groep honden. Door dit fenomeen is men bij het fokken van rashonden zich steeds meer gaan richten op het fokken van die "mooiste", d.w.z. de uiterlijke kenmerken (exterieur).

Fokken van rashonden is daardoor onderhevig geworden aan twee - soms tegenstrijdige - eisen: behoud van het ras en fokken van een hond die volgens de subjectieve norm van enkelen als mooi of zelfs "bijna perfect" wordt gezien. Dit is de enorme uitdaging waar de hedendaagse fokker zich voor geplaatst ziet.