Behoud van het ras

Bij vrijwel alle rasverenigingen staat het in de statuten als doelstelling: behoud van het ras. Het is zo'n standaardkreet geworden dat nog maar weinigen zich afvragen wat dit nu precies inhoudt. Wie als buitenstaander naar de rashonden en rashondenfokkerij kijkt, krijgt misschien de indruk dat het alleen om het exterieur gaat. Sommige mensen kopen ook een rashond "omdat hij er zo leuk uitziet", waarbij leuk dan verwijst naar afmeting, vacht, ogen en oren.

Het is ook jammer om te zien dat veel mensen onvoldoende idee hebben van de oorsprong van hun ras. Misschien een globaal idee maar meer ook niet. Toch speelt die oorsprong een essentiële rol. Het is de basis voor het uiterlijk, het karakter en het gedrag.

De oorsprong van een ras en welke invloed die nu nog steeds heeft zie je al snel op puppycursussen. Deze invloed zie je ook in andere takken van hondensport waar sommige rassen niet of nauwelijks aan meedoen en andere juist heel veel. Die oorsprong bepaalt de aanleg voor activiteiten waarvoor het ras misschien nooit is gefokt maar die wel aan de oorspronkelijke aanleg appelleren.

Behoud van het ras is nauw verweven met het land van oorsprong. Het land van oorsprong heeft immers de zeggenschap over de rasstandaard en bepaalt daarmee feitelijk aan welke normen en waarden een fokker zich dient te houden.

De rasstandaard is meestal eigenlijk alleen een exterieurvoorschrift en besteedt weinig of geen aandacht aan aanleg (oorspronkelijk werkdoel). De beschrijving van het gewenste karakter of temperament is meestal summier en antropomorf weergegeven.

Voor de meeste honden, maar ook voor hun eigenaren, is er geen of weinig ruimte om nog iets met die oorspronkelijke werkdoelen te doen. Voor sommige rassen is dit misschien zelfs wel goed. In een aantal gevallen zijn alternatieve sporten of activiteiten te bedenken maar lang niet in alle gevallen. Behoud van het ras lijkt daardoor alleen nog maar het vasthouden van het rastypische uiterlijk en, voor zover dit mogelijk is, temperament en karakter.

Een handicap die sommige fokkers hierbij hebben is de grootte van de populatie. Hoe kleiner een populatie hoe kwetsbaarder deze is. Het is bij deze rassen van essentieel belang om een zo breed mogelijk selectiebeleid te voeren en wellicht de populatie te vergroten door het importeren van dieren voor de fok in plaats van alleen te selecteren uit de voortgebrachte populatie.