Omgaan met teleurstelling

Fokken van een hond van een bepaald ras in samenwerking met andere fokkers kan betekenen dat (tijdelijk) de eigen verwachting bijgesteld moet worden. Dat kan een teleurstelling zijn, maar het is een overkomelijke teleurstelling als het ras ermee gediend is.

Fokken van rashonden heeft een inherent gevaar: doordat in veel rassen alle honden afstammen van een paar voorouders is de kans reëel dat op enig moment zich een explosie van een ernstige afwijking voordoet. Voor een fokker die meerdere honden heeft die deze afwijking daadwerkelijk vertonen kan dit het einde van zijn lijn of zelfs kennel betekenen. Een enorme teleurstelling. Het is een risico dat iedere fokker loopt tenzij hij dieren uit verschillende lijnen in huis heeft. Maar dan nog is dit geen garantie dat geen van zijn honden die betreffende afwijking zullen (gaan) vertonen.

Een dergelijke terugslag heeft ook als gevolg dat niet alleen de dieren in zijn eigen kennel, maar ook daaruit gefokte dieren een verhoogde kans op dezelfde afwijking hebben.

Als fokker weet je dat zoiets ook jou kan treffen en neem je gericht maatregelen in je fokprogramma op om deze risico's tot een minimum te beperken. Volledig uitsluiten bestaat niet, maar beperken van het risico kan wel.

Eigen verwachting versus teleurstelling: ook op veel minder dramatische schaal komen teleurstellingen voor en zullen ze voor blijven komen. Daarom moet je als fokker eigenlijk meer gericht zijn op je ras dan op je eigen kennel.