Home

Info

Reisverslag

Route

Foto's

Reisverslag Ecuador en Galapagoseilanden
 

08-08-04
We zijn er hoor, in Quito. Wat zaterdagavond overigens nog even de vraag was, want toen we keurig op tijd (3 uur van tevoren, jaja zelfs ik was op tijd) bij de incheckbalkie stonden werd ons doodleuk meegedeeld dat er geen stoelen meer beschikbaar waren voor deze vlucht, dus dat het nog maar de vraag was of we meekonden..... HUM. Geen goed begin. Maar goed, no worry, we zien wel. Douane door, laatste spulletjes gekocht en ons gemeld bij de gate. Nadat iedereen erdoor was, bleef er nog een aardig groepje mensen zonder plaatsen over. Wij waren de eerste die geroepen werden. Gelukkig! Er waren nog stoelen over, niet naast elkaar, maar met wat schuiven en een vriendelijk meisje hadden we toch nog 2 plekken naast elkaar. De vlucht verliep lekker vlot, ideaal zo'n nacht vliegen. Na een tussenstop op Bonaire en Guayacuil geland op Quito. Ook dit verliep zeer soepeltjes. Binnen een uur waren we het vliegtuig uit, de douane door, hadden we onze tassen en zaten we in een taxi op weg naar een hotelletje wat we in het vliegtuig hadden uitgezocht. Hier konden we helaas pas een paar uurtjes later onze kamer in, dus spullen achtergelaten, leuk tentje opgezocht en lekker wakker worden met koffie en een ontbijtje (hoe kan het ook anders hier: pannekoekjes met fruit ;-) Daarna met een bus naar de oude stad waar we heerlijk op ons gemak hebben rondgeslenterd. Kerkje hier, kerkje daar. Omdat het zondag was, waren er overal wel diensten bezig en hebben we dat ook mee kunnen pikken. Ook op elke plaza was wel wat te doen, een optreden of iets dergelijks, kortom we hebben ons prima vermaakt. Samen met 2 andere hollanders (jan en hanneke) zijn we nog naar de Virgin van Quito geweest, een groot "beeld" op een heuvel, met flink uitzicht op de stad en bij helder weer op de omliggende vulkanen. Hiervan hebben we alleen de Cotopaxi gezien,de andere vulkanen lagen in de wolken. (ook vanuit het vliegtuig hadden we schitterend zicht op de besneeuwde top van deze vulkaan!) Eenmaal weer terug in de stad hadden we het wel een beetje gehad, dus met een trolly bus terug naar ons hotel om als een blok in slaap te vallen (stiekem toch wel moe....)

09-08-04
Vanochtend alweer vroeg wakker. Eerst op zoek naar het reisburootje (Green Pacific S.A.)waar we via internet een boot naar de Galapagos geboekt hadden. Aangezien we niet vooraf wilden betalen was het nog even de vraag of het allemaal goed zou gaan, maar geen reden voor ongerustheid. Alles was prima geregeld, het meisje wist meteen wie ik was (lang leve de email) en alles lag keurig klaar voor ons. Dus: Galapagos here we come!! (20 t/m 27 augustus) 's middags met de lokale bus naar Mitad del Mundo (de evenaar) Volgens de lonely planet moesten we een roze bus hebben, maar de bus in kwestie was gifgroen...
Het blijft een apart wereldje hoor die bussen hier. Je kan ze gewoon overal tegenhouden, je rent een stukje mee en springt erin, 10 seconden later stopt ie voor de volgende....  Helaas werden we er ergens in een dorpje uitgezet, maar waar het ook was: geen mitad del mundo.... Dus de volgende bus dezelfde richting op weer ingesprongen en 10 minuten later op plaats van bestemming. Het monument op zich stelde niet zoveel voor, maar het idee op de evenaar te staan is wel leuk. Een paar honderd meter verderop was het echte punt van de evenaar, (met gps gemeten) Solar Inti nan. Hier worden ook allerlei proefjes gedaan, bijvoorbeeld met water en een ei. Apart om te zien dat het water op de evenaar recht naar beneden loopt, rechts van de evenaar met een draaikolk naar de ene kant en links van de evenaar met een draaikolk naar de andere kant. Met de lokale bus weer terug, langs Green Pacific om de tickets op te halen (alles was super goed geregeld) lekker bijkomen en net heerlijk thais gegeten

Green Pacific S.A.
Mariscal Foch E4-167 y Amazonas
Plata Baja
Quito, Ecuador
Tel:  ++593-2-2545 210
Fax:  ++593-2-2545 210
E-mail: sandra@greenpacific.com
Website: http://www.greenpacific.com

10-08-05
Vandaag weg uit Quito. Na een rustig ochtendje met ontbijt en koffie van de Magic Bean zijn we om een uurtje of 11 vertrokken. Met de taxi naar het busstation en op zoek naar een bus naar Latacunga. De busterminal is een grote hal met allemaal loketjes van waaruit de bestemming geblerd wordt door allemaal verschillende tooroperators. Tja en welke moet je dan kiezen?! Om de terminal uit te komen bij de bussen moet je een draaihek door waar je eerst 0,20 cent moet betalen. Na een rit van 2 uur (jammer dat het bewolkt was, de omgeving was schitterend!) werden we in Latacunga op een straathoek uit de bus gezet en zijn we gaan lopen naar hotel Tilipulo wat we uit de LP hadden. Latacuna zelf is niet veel bijzonders. Toeristen hebben we amper gezien.
De ganzenhoeder die op straat achter een hele troep jonge en volwassen ganzen liep zag er schitterend uit.
Leuk hotelletje, lieve mensen. Via het hotel hebben we een dagtocht geboekt naar de Cotopaxi vulkaan. Verder rondgelopen en een sjaal gekocht: het is hier echt KOUD. 's avonds kwamen we ine en pizzeria Jan en Hanneke uit Quito weer tegen. Bij hen aangeschoven gegeten en gezellig zitten kletsen. In het hotel alles klaar gelegd voor de trip de volgende dag en slapen....

11-08-04
De wekker stond om 7.00 uur, maar ik was voor die tijd al wakker na een nacht vechten met mijn lakens.
Ontbeten en spullen gepakt. We vertrokken met 4 personen: een frans koppel en wij, begeleid door gids Samuel met zijn zoontje.
Het eerste stuk met de pick up omhoog, langs kleine dorpjes en langs stukken grond bezaaid met stenen en brokstukken van de laatste uitbarsting in 1800 zoveel. Het grooste brokstuk is 6 meter hoog en 50 meter in omtrek.... Ondertussen trekt de bewolking weg en staan we oog in oog met de Cotopaxi. Het zicht wordt steeds beter, we hebben echt geluk!
Bij de ingang van het park stappen we even uit. Er wordt gevliegerd door het zoontje van Samuel. Het waait enorm.
We rijden verder tot Laguna de Limpiopungo. Weer komt de vlieger tevoorschijn, maar het waait zo hard dat deze doormidden breekt. Einde vliegeravontuur. Het zicht op de vulkaan is machtig, evenals het meer en de omliggende bergen.. De vlakte waar we ons bevinden is wijds en behalve een kudde wilde paarden en rotsblokken is er niets te zien. Op 4600 meter parkeren we de pick up en beginnen aan de klim door rul lavagruis. De wind is ijzig koud, mijn ogen blijven tranen en het zand zit overal. De klim is pittig en je adem wordt afgesneden. Ondanks al mijn lagen kleding, de capuchon en mijn sjaal voel ik mij een ijspoppetje als we bij de Refugio komen. Na een kop koffie en een broodje kom ik weer een beetje op adem en op temperatuur en krijgen mijn vingers weer een beetje een normale kleur. De fransman trekt het niet meer, dus met zijn 3en klimmen we verder tot de sneeuwgrens. Het eerste stuk valt mee: het is vlakker alhoewel we nu over rotsen, losse stenen en kleine riviertjes klimmen. Op de stenen bevinden zich ijsbloemen en ijskristallen. Het uitzicht zowel naar boven als naar beneden is magnifiek! Nadat we over een wat breder waterstroompje zijn geklommen en ons langs een groot rotsblok wurmen staan we op de sneeuwgrens. We klimmen nog een klein stukje omhoog door de sneeuw tot we bij ene hele mooie gletsjer staan. Hier stoppen we om wat fotos te maken, maar vooral om te genieten van alles om ons heen. Wat is het hier mooi! De vulkaan af vanaf de Refugio ging een stuk vlotter: hielen in het gruis en de wind doet zijn werk wel. (ik had zon deja vu met de Pagaya in Guatemala) Onder het stof komen we weer op de parkeerplaats aan waar we ook Jan en Hanneke weer zien. Zij hebben zich niet aan de klim gewaagd. Moe maar voldaan rijden we terug. terug bij het hotel uitgebreid onder een warme douche, pizza happen, spelletje kaart en in de fleece slaapzak onder de wollen dekens warm worden en slapen, wat deze keer geen enkel probleem opleverde.

12-08-05
Om 6.30 uur ging de wekker af (kreun, ik heb vakantie!) Tassen konden we stallen in het hotel, en bij het uitchecken kregen we nog een beeldje van ' los girasoles' zoals onze kamer heette. De eigenaresse regelde nog ene taxi voor ons naar Saquisilli. Toen we dara om 9.00 uur aankwamen liep de veemarkt al aardig leeg, maar heb evengoed nog mijn ogen uitgekeken. Lama's, lammetjes, varkens, koeien, biggetjes. Op de grond, in karren of achter in de draagdoek bij een vrouw. Dat zag er geweldig uit, zo'n vrouw met een draagdoek met een biggenkoppie erbovenuit! Er werd flink onderhandeld en hoe er met de beesten wordt omgegaan (die gooi je je gewoon bovenop een lokale bus) is niet echt mijn idee van hoe om te gaan met dieren....
Ook hier kwamen we trouwens Jan en Hanneke weer tegen.... Vanaf de veemakrt zijn we naar de groente markt en de van alles en nog wat markt gelopen. Kodak momenten genoeg! En maar tegen elkaar op roepen schreeuwen en bieden.
Terug met de bus naar latacunga en van daaruit met de bus naar Banos.
Via een vrouwtje die ons aansprak een leuk hotelletje gevonden en darana rondje Banos. Kerkjes, park, toffeemakers (mierzoet die dingen!)Banos ligt schitterend: tussen de bergen en de watervalletjes. En zoals de naam al zegt: er zijn ook banos, oftewel hotsprings.
's avonds heerlijk uitgebreid gegeten en na wat muziek en drankjes terug naar het hotel.

13-08-04
Na een onrustige nacht worden we wakker in een grijs dal met regen en wolken. Bweh! Maar goed, we gaan toch lekker op pad, gaan niet dood van een spatje regen. We huren mountainbikes die op het eerste oog prima lijken, maar na een klein half uurtje bergopwaarts fietsen begon het gedonder. Het schakelen liep niet goed en mijn fiets begon spontaan uit zichzelf te remmen, als je met een flink vaartje de berg af ging... Niet echt prettig dus. Geen zin in risico's dus teruggegaan, 3 kwartier lopen later terug bij de zaak waar ik met mijn beste spaans even duidelijk heb gemaakt dat we ons geld terugwilden en nee geen andere fietsen. Hij was het hier niet mee eens, maar ik heb volgehouden en mijn zin gekregen :-)
Elders andere fietsen gehuurd, zo goed als nieuw, en allemaal prima geregeld. Poging 2. Door de verloren tijd konden we niet meer de hele afdaling naar Puyo maken, maar hebben we ons beperkt tot zo'n 25 km. Behalve een ketting eraf was dit verder super. Prachtige omgeving, tussen de bergen, riviertjes en watervalletjes. Onderweg een anatal keer gestopt om van het uitzicht te genieten of om de fietsen achter te laten en een stuk te gaan hiken. Zo zijn we bijvoorbeeld onder (en achter) een waterval uitgekomen. Wat een gedonder van water, super.
In een dorpje broodjes en drinken gehaald en ons eindpunt bereikt: Rio Verde en waterval Pailon del diablo. Ook daar zijn we heen gelopen en was ook zeker de moeite waard. Hier hebben we een pick up gevonden die ons terug wilde rijden naar Banos. Fietsen in de laadbak, wij ertussen en gaan!
Na deze tocht hadden we zin in de hotsprings, maar doordat het een nationale feestdag was was het megadruk en kon je over de hoofden van de locals lopen. Hier hebben we dus maar van afgezien. In het hotel douchen, en wat gedronken in een kroegje.

14-08-04 / 15-08-04
Vandaag met de bus vertrokken naar Riobamba. Leuk detail: Toen we naast de bus stonden viel er vlak naast ons een ei uit de lucht: kapot natuurlijk... Keken we omhoog zat er een mand kippen op de bus waarvan eentje een ei had gelegd. haha
De busrit was erg mooi, tussen heuvels en kleine dorpjes door. In Riobamba zat t hotelletje waar we heen wilden vol, dus nu hebben we een ander hotel eveneens vlakbij het station. Overdag rondgeslenterd in Riobamba, de markt bekeken. Om 16.00 uur terug naar het station voor de kaartverkoop. En hier zagen we ineens superveel toeristen bij elkaar...... Het duurde een eeuwigheid, want elk ticket werd met de typemachine ingetypt, naam, gegevens, bestemming etc.
Vanuit hier hebben we zondags de trein genomen naar Alaussi. Nou we hebben de hele reis nog maar weinig toeristen gezien, maar dit sloeg alles.  We zaten op het dak van de trein, vol met toeristen. Even voor 7.00 uur vertrok de trein met een hoop herrie en getoeter. We waren volgens mij een attraktie voor de locals. Ondanks dat was de rit supermooi, tussen de heuvels, bergen en kleine dorpjes. Overal kinderen die aan komen rennen, blaffende honden en zwaaiende mensen. Geweldig!
Het laatste stuk naar Sibambe en El nariz del diablo gaat langs flink stijle afgronden. Het stuk gaat zigzaggend omlaag en er is een hoogteverschil van 1000 meter. De trein rijdt het ene stuk vooruit, dan wordt de wissel omgezet en rijdt hij achteruit. Dit gaat net zo lang door tot we weer terug in Alaussi zijn. Ondertussen gebeurt er ook van alles op het dak: Er wordt eten en drinken verkocht, de tickets worden gecontroleerd, er worden vast kaartjes voor de bus verkocht en af en toe wordt er iets aangedraaid. Kortom, we hebben ons prima vermaakt daar boven op het dak, alleen hebben we wel een beetje een houten reet na 6 uur .... (en een dag mountainbiken). Vanaf Alausi meteen de bus genomen naar Cuenca, wat 5 uur zou duren, maar na 3 1/2 uur waren we er al, meevaller dus. We zitten nu in een superleuk hotelletje en Cuenca is leuk.

16-08-04 en 17-08-04
Dagjes Cuenca . De stad bekeken, langs de rivier gewandeld, gelunched in mama Kinuas, een typisch ecuadoriaans tentje, met een locale lunch en locale muziek, museum en inca ruines bezocht. 's avonds met Karen uit Australie gegeten, gedronken en wezen poolen in een cafe. Erg gezellig en Cuenca is een leuke stad.

18-08-04
Vanochtend afscheid genomen van Karen, onze wegen scheiden zich hier weer.
Vanuit Cuenca hebben we nog een dag gehiked hebben in nationaal park El Cajas. We wilden dit niet georganiseerd doen, dus zijn we met de locale bus naar het NP park gegaan. Daar zijn we er ergens uitgestapt en heeft een gids ons uitgelegd welk rondje lopen goed te doen was. Zo gezegd, zo gedaan.... dachten we! Echter werd het zo enorm mistig dat we ergens een afslag gemist moeten hebben (we zijn er nog steeds niet achter waar) tot we na uren lopen toch begonnen door te krijgen dat er iets niet klopte.... We kwamen een local te paard tegen die ons uiteiindelijk kon duidleijk maken dat we t park al uit waren en echt terug moesten wilden we voor t donker terug zijn.... OOPS! Tot overmaat van ramp begon t ook nog eens hard te regenen en trok de mist niet weg....
Maar eind goed al goed, voor t donker hebben we toch de juiste weg terug gevonden..... Maar toen wachtte ons t volgende probleem op: volgens de rangers zouden er geen bussen meer rijden en moesten we daar overnachten. Hier hadden we totaal geen zin in, dus wij eigenwijs: toch de weg oplopen... en inderdaad de eerste paar bussen reden ons straal voorbij, maar uiteindelijk stopte er toch een bus, en mochten we voorin op het dashboard bij de chauffeur. Een supergezellige man, dus we hebben wel lol gehad! Maar we waren echt bekaf toen we terug kwamen dus gauw pizza happen en gaan slapen.....

19-08-2004
 Na een laatste ontbijtje en afscheid van de meiden van het hotel (we kregen zelfs een afscheidskadootje) zijn we met de bus naar Guayacuil vertrokken. Door El Cajas heen waar we nu wel mooi zicht hadden doordat het helder weer was.
Omdat we steeds verder naar beneden reizen zie je het landschap letterlijk veranderen. Alles wordt groener, er komen bananen bomen en andere fruitbomen, de huizen staan op palen en de mensen zijn donkerder van huiskleur.
In Guayacuil zaten we in een leuk hostel wat echt een beetje tropisch sfeertje had. Met de taxi naar de boulevard (El Malecon) gegaan wara we gegeten hebben en je een mooi uitzicht had op een berg waarop allemaal gekleurde huisjes stonden.
Na het eten weer terug met de taxi.

20-08-2004
's ochtends vroeg aan het ontbijt en met 2 engelsen met de taxi naar het vliegveld vanwaar we onze vlucht hadden naar de Galapagos eilanden. De vlucht verliep prima evenals het vinden van de juiste gids en de spullen. We hadden echt een superleuke (jonge) groep en de boot was oke, behalve het koude water dan van de douche.........
(als ik ergens een hekel aan heb is het aan een koude douche als de temperatuur buiten ook niet warm is!!!)
Eenmaal compleet zijn we met de bus naar de rand van Baltra gereden en met de pont over naar santa Cruz. De zee is echt superblauw hier, t begin is goed! De eerste dieren worden hier gespot: pelikanen en boobys (blauwvoet jan van gent)
Op Santra Cruz bekijken we  de twin kraters: 2 grote kraters, inmiddels volgegroeid. tevens leeft hier ene klein soort vinkjes waarvan de mannetjes rood met zwart zijn en de vrouwtjes geel met groen.
Onze laatste stop voor Puerto Ayora is een lava tunnel.
In Puerto Ayora gaan we met de panga naar de boot. In de haven is het een drukte van belang, overal liggen boten en varen pangas met toeristen heen en weer.
Helaas hebben we geen keuze meer in de hut en zitten we helemaal onderin: een klein hokkie met een stapelbed. We kunnen net naast het bed lopen naar de badkamer, waar de wc zo ongeveer onder de docuhe staat, maar ach, wat geeft t. De lunch is prima, en de maaltijden blijven ook erg goed de rest van de 'reis'.
Na de lunch hebben we even de tijd voor ons zelf, om bijvoorbeeld aan t vaste land wetsuits te regelen (voor het snorkelen, het water is nog erg koud) en wat rond te lopen. Ook hier zien we krabben, boobys, pelikanen en zeeleeuwen.
Na het avondeten (elke avond soep, hoofdmaaltijd en een toetje) krijgen we uitleg over de volgende dag. En rond middernacht varen we naar onze eerste bestemming: Rabida....
Het is even wennen, de herrie van de motoren en het geschommel van de boot, maar t went al gauw!

21-08-2004
Niet zeeziek geweest wat een hele fijne bijkomstigheid is!
Na het ontbijt de eerste wet landing: vanaf de panga gaan we het water in en lopen we door zee naar het land. Het zand is rood hier en zodra we aan land gaan staan we midden tussen de zeeleeuwen. We maken een wandeling over het eiland, waar voorheen flamingos huisden, maar helaas zijn die sinds een paar jaar verdwenen.
het eiland is mooi, maar weinig dieren. terug op het strand lopen we weer tussen de zeeleeuwen en pelikanen. De pelikanen hebben nesten in de struiken en kunnen maar 1 jong per keer voeden. krijgen ze er 2, gata er eentje dood. wanneer beide ouders op jacht gaan, komen er havikken die proberen de nesten te plunderen... De natuur is hard!
Wetsuit aan en snorkelen maar! De vissen zijn moi, maar het meest geweldig vind ik de zeeleeuwen! Ze zijn zo ontzettend nieuwsgierig en duiken achter je aan om met je te spelen. Ze komen met hun snuit tot vlak voor je duikbril om dan weer een buiteling te maken en om te keren. Ik krijg er geen genoeg van, maar ik word echt koud en kom als een van de laatsten het water uit... Met de panga terug naar de boot waar Antonio ons staat op te wachten met een schaal hapjes. Na de lunch varen we verder naar Sombrero China, een eiland in de vorm van een chinese hoed. Ook hier komen we wer tussen de zeeleeuwen aan, kleintjes die aan het drinken zijn bij hun moeder, 2 jonge mannetjes die speels om hun territorium vechten, en een grote ' beachmaster' die herrie maakt voor 10! Het landschap is afwisselend, tussen de lava door groeien rode en groene plantjes, die verkleuren per seizoen. Er zijn hier kleine lava tunnels en we zien de eerste leguanen: zee leguanen. Om warm te blijven zoeken ze elkaar op en liggen ze op een kluitje. Opvallend is dat deze dieren evolutie hebben doorgemaakt: ze hebben zwemvliesjes gecreerd tussen hun tenen en sparen het zout van de zee op in hun kop om dat er zo nu en dan uit te spugen, dan hoor je een soort " pffft"  Op de rotsen rennen krabbetjes in felle kleuren: sally lightfoodkrabben.
na deze wandeling varen we een stuk met de panga om te gaan snorkelen. En dit was echt een wereldervaring: zodra we in het water zijn schiet er van alles voorbij. terwijl ik nog geniet van de zeeleeuwen zwemt er een schildpad onder mij door en langs mij heen schiet een pinquin. Even verderop zwemt een haai, (white tipped shark) en een 2e haai komt ook nog voorbij. En verder de zeesterren in mooie kleuren, zee egels en vissen. Deze dag kan niet meer stuk :-)
 

22-08-2004
Na een lange nacht in een rustige baai staan we supervroeg op om de mensenmassa van een cruiseschip voor te zijn. Dus om 6.00 uur zijn we aan de wandel op Isla bartolome. Over een soort van houten steiger komen we aan land, deze is gemaakt om erosie te voorkomen. Na een flinke klim zijn we bij de vuurtoren en hebben we een prachtig zicht op de andere eilanden en Bartolome zelf. Dit eiland bestaat voornamelijk uit lava en kraters. Het waait behoorlijk hard en na deze ochtendwandeling gaan we met de panga terug naar de boot voor een welverdiend ontbijt.
Na het ontbijt gaan we terug om een wandeling te maken. Eerst komen we een jonge havik tegen, die heel rustig blijft zitten en zich ook rustig laat fotograferen. Verderop gaan we een soort van zuindduin op en komen we uit op een strandje. We moeten goed op het pad blijven, want daarachter nestelen schildpadden. Die komen na zonsondergang aan land om hun eieren te leggen. In het water zien we schildpadden af en toe met hun kop boven water uitkomen, en zien we de white tipped sharks.
Tussen de krabben en de vogels door lopen we weer terug en gaan we snorkelen. Op een grote schildpad na zien we alleen kleinere vissen en zeesterren. Het water is ook ijzig koud, dus klappertandend op het starnd probeer ik weer op temperatuur te komen.
Na de lunch varen we terug naar Santa Cruz. We zitten buiten op het dek wanneer we ineens een dolfijn zien. En het blijkt er niet 1, maar een hele school te zijn! Een tijdje zwemmen ze voor ons mee in de golfen, echt helemaal geweldig!
Nog helemaal into de dolfijnen gaan we met de panga naar Black turtle cove, wat tussen de magroven ligt. We gaan diverse kleine poetjes in en moeten peddelen. We zien roggen, white tipped sharks en vele schildapdden. Het is een mooie rustgevende plek. Na een koude docuhe, meeting en diner zijn we gaan slapen, we blijven in de baai dus een goede nacht!

23-08-2004
Deze ochtend stond in het teken van vogels. We wandelen op North Seymour waar vele blauwvoetboobys en fregatvogels leven.
De boobys maken nesten op de grond. Deze nesten zijn ronde cirkels op de grond, van vogelpoep. Soms liggen er twijgen omheen (dit zijn kadootjes van het mannetje voor het vrouwtje) Ook hier kan maar 1 jong worden grootgebracht, omdat de ouders maar voor 1 jong vis kunnen vangen. Vrij triest om dan die dode vogels te zien liggen, maar dat is de natuur :-(
Dan zijn er nog de fregatvogels (bijnaam: piraten)Deze vogels vangen zelf geen vis, maar stelen ze van andere vogels, bijvoorbeeld van de boobys. Dit levert natuurlijk de nodige stress op.
Jonge boobys hebben ook nog geen blauwe voeten.
De mannetjes fregatten hebben een rode zak onder hun kin en blazen deze op om indruk te maken op de vrouwtjes.Als de zak knapt hebben ze pech! Een ander soort fregatten heeft een witte zak en ze nestelen in de struiken. De jongen zijn wit of bruin met wit.
Nadat we terug gevaren zijn naar baltra om te tanken zijn we doorgevaren naar South Plaza waar we eerst gesnorkeld hebben. We zien schildpadden en hele grote roggen, als ik naar de bodem zwem zie ik pas hoe groot ze zijn, bijna net zo groot als ik! Ijskoud komen we het water uit waar de bemanning ons opwacht met... Warme chocolademelk! zalig!
Op Southern Plaza zien we de eerste landleguanen en lopen we langs ene kolonie mannetjes zee leeuwen die verstoten zijn door de groep. Ze zijn niet sterk genoeg om beachmaster te worden. Best sneu....
Op het strand zien we een netgeboren zeeleeuwtje doodgaan: de moeder bijt om de een of andere reden de navelstreng niet door. Dit is echt superzielig en je mag niks doen: Helemaal niks voor mij dus en ik blijf de rest van de dag een rotgevoel houden....

24-08-2004
Om 7.00 uur varen we langs de Sleeping Lion rots, een puntige rots in het water. Na het ontbijt maken we een wandeling op isla Lobos waar we zeeleeuwen, boobies, fregatten, baby fregatten en lava lizzards zien.
Tijdens het snorkelen valt er niet veel te zien en het is ijskoud. Eenmaal terug op de boot zitten we gezellig op het achterdek in de zon terwijl we in de haven van San Christobal liggen. Op San Christobal lopen we het eiland door (dit eiland is bewoond) en ploffen we neer op een wit strand. We drinken nog wat op een terrasje voor we teruggaan naar de boot.

25-08-2004
We beginnen de dag met een wet landing en een strandwandeling op Gardner Bay. Hier lopen we tussen de zeeleeuwen, krabben en zee leguanen. Met snorkelen hadden we geen geluk en ik kan ook maar niet wennen aan de koude douche.... Gauw lunchen en warm worden op het achterdek in de zon.
's middags maken we nog een uitgebreide wandeling vanaf Punta Suarez, aan de westkant van het eiland, waar eveneens veel zeeleuwen en leguanen wonen.
Tot slot gaan we naar een open plek, waar albatrossen ' landen' en ' opstijgen'. het is ook echt vergelijkbaar met een vliegveld. Ze vliegen een paar rondjes, komen naar de grond en rennen een stukje door. Eenmaal op de grond gaan ze op zoek naar een partner waar ze een paringsdans mee doen.
Die zien we van dichtbij en is echt geweldig om te zien. Ze voeren echt een hele dans uit, van de ene poot op de andere, met de snavels tegen elkaar, snavels omhoog, trompeteren en dat alles tegelijk en keruig in de maat. We krijgen er geen genoeg van.
Op de stijle klippen zien we albatrossen, boobys en pelikanen naar beneden duiken om vis te vangen. We zien een jonge albatros en een blowhole: een gat tussen de klippen waar met regelmaat een stoot water doorheen geperst wordt en de lucht ingaat. Als we teruglopen liggen de leguanen inmiddels allemaal op en bij elkaar om geen warmte verliezen.
Vanaf de boot bekijken we de zonsondergang en 's avonds blijven we met een stel nog wat hangen en kaarten.

26-08-2004
Ons laatste dagje op de boot alweer! 's ochtends bezoeken we Floreana; postoffice bay. De 1e stop is de  
'postoffice'  diverse tonnen, planken en bussen aan elkaar gespijkerd en gemaakt van wrakhout. het is de bedoeling dat je hier je kaarten achterlaat en kaarten meeneemt voor iemand die bij jou in de buurt woont. Wij nemen 2 kaarten mee voor nederland.
Op een ander deel van het eiland lijkt het strand groen. Tussen de zeeleeuwen door lopen we naar een meer waar we eindelijk flamingos zien. Verderop is een prachtig wit strand met een knalblauwe zee. De zwarte rotsen met oranje krabbetjes steken duidleijk af. Als je een klein stukje het water inloopt zie je de roggen meedeinen met de golven en steken schildpadden hun kopjes boven het water uit. Ik kan hier nog wel een paar uur doorbrengen, maar helaas, we gana wer terug. We lopen weer langs het meer om flamingos te spotten en dan zit t er weer op. De panga wacht en we gaan terug naar de boot. na de lunch varen we terug naar Santa Cruz. We installeren ons, inmiddels met het vaste clubje, met een boek in de zon op het achterdek. Als we vlak bij santa Cruz zijn, wordt er in de verte een walvis gespot. Hij is wel heel ver weg, maar toch!
Na een biertje aan wal en een afscheidsborrel en diner aan dek drinken we met bijna iedereen nog wat aan wal en brengen we de laatste nacht door aan boord.

27-08-2004
Vroeg op, spullen gepakt en alle bagage weer op het dek. Voor de allerlaatste keer in de panga... zucht, dag Amigo! Op het Charles Darwin instituut zien we schildpadden van diverse eilanden. Ze worden hier gefokt en grootgebracht en weer uitgezet op de eilanden van origine.
Natuurlijk ontbreken de reuzeschildpadden (wat een bek hebben die beesten) en Lonesome George niet.... George is de enige overgebleven schildpad van zijn soort en wil maar niet fokken....
Nadat we genoeg schildpadden hebben gezien lopen we met de groep mee naar de bus om ze uit te zwaaien, wij blijven nog 3 dagen langer op Santa Cruz.
In het hotel zouden we warm water hebben, maar nee, t was koud! Tegenvaller, maar vooruit, we hebben al een week koud water dus die ene nacht kan er nog wel bij.
's middags besluiten we naar Playa Tortuga te lopen, zo'n 3 km. En dat was een goede zet: we komen uit op een hagelwit starnd, met een knalblauwe zee en bijna geen mens te zien!
Aan het eind van het strand plof ik neer, achter het starnd nestelen de schildpadden, die komen na zonsondergang het starnd op. Dan moet iedereen ook weg zijn (je staat geregistreerd). In de zee zie je al schildpadden zwemmen en wanneer ik aan de wandel ga loop ik langs mangroven, reigers, booby's, pelikanen en vele marine leguanen. Het is hier supermooi en zeker geen straf om hier de rest van de middag door te brengen.
Na een koude douche en een pizza gaan we slapen.

28-08-2005
Vanochtend staan we vroeg op om naar het vliegveld te gaan, in de hoop een vlucht eerder te kunnen krijgen, maar na ontbijt, bus, pont,bus en vliegveld wordt onze hoop snel weggenomen: er zijn 2 vluchten overboekt en 2 medische spoedgevallen. We staan nr 6 en 7 op de wachtlijst.
Na een ochtend hangen op het vliegveld kunnen we dus weer terug. Bus, pont, Bus en weer terug in Puerto Ayora.
We zoeken wel een ander hotel, en deze keer eentje met echt warm water. Het weer is een beetje somber.We gana wat reisburootjes af en boeken een duiktrip voor de volgende dag. De rest van de tijd besteden we aan het passen en uitzoeken van de duikuitrusting, en na een warme douche gaan we in een gezellig restaurantje eten en op tijd ons bed in.

29-08-2005
Om 4.00 uur begon de haan te kraaien en hield niet meer op.... Kreun!
Maar goed, we hebben ons in ieder geval niet verslapen. We gaan duiken met nog een nederlander en 2 spaanse mannen, waarvan er een flink zeeziek is. Het duiken op zich was weer hartstikke leuk, maar we hebben behalve de mooie vissen, zeesterren en grote roggen geen andere beesten gezien, en het zicht was niet echt denderend. Dat was wel jammer. Tussen de duiken door steeds gesnorkeld, ook weer tussen de zeeleeuwen en schildpadden.

30-08-2004
Een lange reisdag voor de boeg, want we willen meteen door naar Puerto Lopez.
Vanaf Santa Cruz het inmiddels welbekende bus-boot-bus-vliegtuig traject. Op Guayacuil willen we de bus nemen naar de busterminal ipv de taxi. We steken de drukke weg over, maar worden we naar de andere kant van de weg verwezen, dus steken weer terug. Daar komt de verkeerspolitie naar ons toe, ze spreken geen engels, maar met mijn beetje spaans komen we er wel. We moeten toch terug naar de andere kant van de weg. Zucht.
We overwegen om toch maar een taxi te nemen, maar dan staat de politie weer voor onze neus. Wat nu weer? Hij wil onze lonely planet zien, en dat we aanwijzen waar we heenwillen. Na zo'n 10 minuten is het hem duidelijk en moeten we toch weer terug naar de andere kant van de weg..... We krijgen hier wel de slappe lach van inmiddels. Maar de ploitie is vastbesloten ons naar de goede plek te brengen, stopt al het verkeer, laat ons oversteken, en rijdt zelfs op de scotter met ons mee. Hij houdt vervolgens een van de vele bussen aan en zegt de chauffeur op ons te wachten... Met volle backpacks gaan wij de bus in, die alweer verder rijdt als we nog maar nauwelijks binnen zijn, en dat terwijl we in de bus zo'n draaihekje doormoeten! We hebben natuurlijk alle bekijks en zijn de enige toeristen.
Maar we komen bij de terminal, vinden een bus naar Jipijapa (wie verzint de namen voor de plaatsen?!) maar het is al laat en de bus doet er doot de drukte ruim een uur over om de stad uit te komen. Om 19.45 uur zijn we eindelijk in Jipijapa op een verlaten busstation.
Daar zegt men dat er geen bus meer gaat naar Puerto Lopez, morgen weer..... Maar als we bij het coca cola bord gaan staan, wie weet. En inderdaad, er komt een bus voorbij en zo zijn we rond 22.00 uur toch in Puerto Lopez. Eerst maar wat eten. We ploffen neer bij restaurant 'Carmita'  waar een jonge op ons afkomt en vragt of we soms kamers zoeken? Hij verhuurt kamers. Ach waarom ook niet, dus we lopen met Daniel mee en overnachten bij hem Priscilla, zijn vrouw en hondje Putcha. Ze zijn 20 en 22 jaar en hebben dit grote familiehuis gekregen en het idee opgevat er een hotel van te maken. Daar moet zeker nog veel voor gebeuren, wij zijn de eerste gasten, en eigenlijk logeren we gewoon bij hen thuis. We zitten net buiten de toeristendrukte, in het lokale deel, dat is wel leuk. De schuimrubberen matrassen zijn een verschrikking, maar het balkon met hagngmat en uitzicht op zee maakt een hoop goed.

31-08-2005
Er is vandaag feest, Puerto Lopez bestaat 10 jaar. Er zijn vele optochten van verschillende groepen mensen, al dan niet onder muzikale begeleiding. We regelen de whale watching voor morgen en besluiten de rest van de dag niks te ondernemen, behalve nog even op het starnd rondhangen en in de hangmat relaxen. De sleitel van het 'huis' kunnen we ophalen bij de buurvrouw. Een oud vrouwtje die in een hutje woont tussen de kippen en duiven. Onder het hutje hangt een hangmat en ligt de hond.
Na het avond eten komen we terug bij het huis, maar we kunnen er niet in. En de buurvrouw heeft geen sleutel meer. Op ons kloppen wordt niet gereageerd.
Remco besluit om het balkon op te klimmen, over de balustrade, om zo via de buitenkant de deur open te doen.

01-09-2005
Vandaag hebben we de whale watching tour! Samen met een aantal andere toeristen varen we de zee op en na ongeveer 5 kwartier varen zie we een humpbackwhale (bultrugwalvis) Deze is zo'n 15 meter lang en komt vlak voor ons uit het water omhoog. Dit herhaalt zich vele malen. Wat een machtig gezicht! Eerst zie je zijn vinnen en staart boven het water, dan zijn rug. Vervolgems spuit hij water omhoog en is dan een tijdje niet meer te zien om daarna in 1 keer in zijn geheel omhoog te komen en zich achterover weer in het water te laten vallen. Wat een klap geeft dat!
Nadat de trip erop zat, wij onze spullen gehaald hebben en Daniel en Priscilla gedag hebben gezegd lopen we naar het busstation waar we de nachtbus naar Quito hebben, zo'n 11 uur rijden.
De rit is niet fijn, het is warm, krap en we stoppen ontzettend vaak. Van slapen komt niks.

02-09-2005
Om 5.00 uur zijn we dan eindelijk in Quito, waar het een stuk kouder is. We nemen direct een taxi naar hotel Crossroads, maar daar zit alles nog potdicht. BIj de magic Bean aan de overkant worden we wel binnen gelaten. Er zou om 7.00 uur een double vrijkomen, dus daar hebben we op gewacht. Helaas bleek er helemaal geen kamer vrij te zijn, en werden we door de nachtwaker naar hostel Mango Tree gebracht, waar we meteen de kamer in konden. Prima!
Na een warme douche en het ontbijt zijnwe met de bus naar Otavalo gegaan. Het was geen marktdag, maar we wilden er toch heen. We waren de enige toeristen in de bus en de rit duurde zo'n 2 1/2 uur. Was erg mooi, en ook meteen weer goed te merken dat we weer op hoogte zaten. Ijle lcht en fel licht.
De mensen in Otavalo hebben hun eigen klederdracht: donkerblauwe rokken met witte blouchen met gekleurde borduursels, gouden kettingen en oranje armbanden.
Mannen dragen 3/4 broeken, poncho en een hoed.
We lopen over de food market waar we de enige toeristen zijn, en verder is er genoeg mogelijkheid om souveniers te kopen, wat we dan ook doen.
Na de lunch lopen we terug naar de grote weg waar we de eerste de beste bus naar Quito aanhouden. We zitten in een vreselijk kitserige bus, met roze gordijntjes en franjes en bij de chauffeur hangen allemaal dreamcatchers, beeldjes en poppetjes. We zitten tussen allemaal locals, veelal in klederdracht.
In Quito frissen we ons op en lopen nog langs het reisbureau waar we de Galapagos trip geregeld hebben. We worden door Sandra en Ramon hartelijk ontvangen en wisselen gegevens uit, ze willen ons wel opzoeken als ze in Nederland zijn.
Terug in het hotel pakken we voor de allerlaatste keer deze reis onze tassen weer in en duiken ons bed in. Om 5.15 uur staat de taxi alweer voor de deur om ons naar het vliegveld te brengen voor de vlucht naar huis......